“Δεν θεωρώ ότι είμαι τρομοκράτης. Δεν υπάρχει πια η 17Ν”- Στα… χνάρια του Δ. Κουφοντίνα ο Σ. Ξηρός, με το βιβλίο του να είναι σχεδόν έτοιμο!
Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του Δημήτρη Κουφοντίνα με τίτλο “Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη”, τώρα αναμένεται και η κυκλοφορία του βιβλίου του Σάββα Ξηρού που ο ίδιος έγραψε μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού όπου και κρατείται.
Η έκδοση με τίτλο “Πολιτική Ευθύνη” αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στις επόμενες ημέρες από τις εκδόσεις Κονιδιάρη.
Στο εξώφυλλο του βιβλίου φιγουράρει μια ασπρόμαυρη φωτογραφία από διάδρομο των φυλακών.
Στα τέσσερα κεφάλαια του βιβλίου του, ο Σ. Ξηρός περιγράφει λεπτομέρειες για το πώς ξεκίνησε τη δράση του, ποιοι τον μύησαν αλλά και για το πώς έμαθε να χρησιμοποιεί όπλα.
Μεταξύ άλλων ασκεί η κριτική για τους τρόπους ανάκρισης, αλλά και για τις συνθήκες κράτησής του στις φυλακές. Αναφέρει μάλιστα πως η οργάνωση της “17Ν”, δεν υπάρχει πια μετά τις συλλήψεις.
Η “Εφημερίδα των Συντακτών” δημοσιεύει κατά αποκλειστικότητα εκτενή αποσπάσματα που αναφέρονται στον τρόπο που εκείνος βλέπει τη συμμετοχή του στην οργάνωση. Οι απόψεις του διατυπώθηκαν στο πλαίσιο έρευνας που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας και από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ, κατά αντιστοιχία από την προπτυχιακή φοιτήτρια Νομικής Ζωή Ανδρεαδάκη-Κοντού, υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας Δήμητρας Σορβατζιώτη, και από τον υποψήφιο διδάκτορα Πολιτικών Επιστημών, Σωτήρη Καράμπαμπα, υπό την επίβλεψη της δρος Μαρίας Γκράσσο.
Αποσπάσματα του βιβλίου του παρατίθενται σήμερα στην “Εφημερίδα των Συντακτών”:
A) Λόγος και Αιτίες
«[…] Το βασικό μου κίνητρο ήταν η αγάπη προς τους άλλους και κυρίως για αυτούς που έχουν βιώσει την αδικία. Όταν έχει το αίσθημα της αυτοθυσίας, αυτό σε οδηγεί στη βεβαιότητα για τις επιλογές σου, που είναι το επόμενο βήμα. Αυτή η βεβαιότητα οδηγεί στην τόλμη και η τόλμη στην υπέρβαση. Αυτή η βεβαιότητα έχει όμως και ένα ελάττωμα: Όταν βασίζεσαι στην αυτοπεποίθηση, φουντώνει τον εγωισμό… Επειδή, σε τέτοιες καταστάσεις, δεν μπορείς να έχεις συμβούλους ή να εμπιστεύεσαι άλλους ανθρώπους και πρέπει να βασίζεσαι μόνο σε αυτά που ξέρεις και ένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα κάνει όλα τέλεια και όλα σωστά, για αυτό και κάποια στιγμή θα κάνει το μοιραίο λάθος… Όσο πιο μεγάλη είναι η αυτοπεποίθηση τόσο πιο σφοδρή θα είναι και η σύγκρουση.»
Β) Η Πρακτική
«[…] Για μένα έγκλημα είναι αυτό που ζούμε τώρα, αυτή η λεηλασία δεκαετιών του κράτους που μας έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση, δηλαδή το έγκλημα των πολιτικών. Βέβαια πολλοί θα πουν, εσύ το λες αυτό; Εσύ ποιος είσαι; Eγώ δεν θεωρώ ότι είμαι τρομοκράτης, θεωρούσα ότι νομιμοποιούμαι από το παλιό άρθρο του Συντάγματος, το 114, καθώς το Σύνταγμα έχει γίνει από πολιτικούς λάστιχο για να προσαρμόζεται στις επιθυμίες τους. Όσο δρούσε η Οργάνωση δεν τρομοκρατούσε τους ανθρώπους με τέτοιο τρόπο, ώστε άλλοι να αυτοκτονούν, άλλοι να καταφεύγουν στα ψυχοφάρμακα και άλλοι να φεύγουν μετανάστες. Δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου κάποιου είδους πρωτοπορία αλλά σαν μέλος μιας κοινωνίας που υφίσταται κάποιες αδικίες πιστεύω ότι έκανα κάτι το οποίο πολλοί επιθυμούσαν αλλά ελάχιστοι το τολμούσαν. Έτσι, εκπροσωπώντας όλους αυτούς στην πρακτική, τους εκπροσωπώ και σήμερα ως φυλακισμένος. Αυτό υποδηλώνει ένα είδος ελαχιστοποίησης της βίας.»
πηγή: news247.gr
0 ΣΧΟΛΙΑ