Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ της Μαρίας, 24 ετών: “Eίναι 12 χρόνια ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ μου αλλά εγώ”….
Καλησπέρα, με λένε Μαρία και είμαι 24 ετών. Μένω σε μια επαρχιακή πόλη, όπου ήρθα για σπουδές πριν από 5 περίπου χρόνια. Τον τελευταίο χρόνο έχω σχέση με ένα εκπληκτικό παιδί, έχουμε βέβαια και εμείς τις διαφορές μας σαν ζευγάρι, αλλά γενικά τα πράγματα είναι καλά!
Το θέμα είναι ότι οι δικοί μου δεν τον θέλουν με τίποτα, επειδή είναι δώδεκα χρόνια μεγαλύτερος και επειδή δεν είναι ορθόδοξος χριστιανός, αλλά μάρτυρας του Ιεχωβά. Παλιά (πριν τον γνωρίσω) τα πράγματα ήταν αυστηρά, όμως τα τελευταία τρία χρόνια (και πριν να είμαστε μαζί εμείς) ζει μια νορμάλ καθημερινότητα, απέχει αρκετά από τις συναντήσεις που έκαναν (κάνουν δύο με τρεις φορές τη βδομάδα συναντήσεις γενικά) και έχει μια παραπάνω άνεση, κάτι το οποίο φυσικά διευκολύνει τη σχέση μας, αλλά και εκείνον αφού μέχρι πρότινος ζούσε εντελώς διαφορετικά.
Η πόλη που μένουμε δεν είναι και ό,τι καλύτερο, εγώ σε λίγο καιρό παίρνω πτυχίο και… δε θέλω να γυρίσω με τίποτα στο χωριό μου! Παρά τις πιέσεις των δικών μου και το “θάψιμο” που του έχουν ρίξει για να χωρίσω... εγώ θέλω να συνεχίσω μαζί του. Μάλιστα λέμε να αλλάξουμε πόλη και να πάμε να μείνουμε σε μια άλλη, μεγαλύτερη ή ακόμα και στην Αθήνα.
Όμως, δεν ξέρω αν θέλω να τον παντρευτώ. Όχι ότι μου έχει πει κάτι τέτοιο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις… Ίσως στην πορεία αν μείνουμε μαζί να το προτείνει. Αυτό φοβούνται και οι δικοί μου, οι οποίοι δεν τον θέλουν ούτε ζωγραφιστό! Νομίζω ότι είμαι μικρή για γάμο, το βλέπω σαν κάτι πολύ μακρινό αυτή τη στιγμή…
VIRAL
Τι να κάνω; Aπ’ τη μια, σκέφτομαι την αντίδραση των δικών μου (μέχρι στιγμής τους “γράφω” κανονικά), απ’ την άλλη, να πάω ξέμπαρκη να μείνω σε μια ξένη πόλη και να συζήσουμε αυτό δεν είναι κάπως, ειδικά αν δεν θέλω γάμο; Και αν γίνει κάτι και χωρίσω; Και αν… το πάμε σοβαρά, αλλά το μετανιώσω;;;
Aυτός είναι ήδη 36… κάποια στιγμή ενδεχομένως δε θα θέλει κάτι πιο σοβαρό; Και οι δικοί του γενικά είναι πολύ σοβαροί και τυπικοί σε τέτοια θέματα, βέβαια δεν νομίζω ότι θα μου βάλουν και το μαχαίρι στο λαιμό, προς Θεού… Όμως μου συμπεριφέρονται πολύ καλά, (τους έχω γνωρίσει) και δεν θέλω να με κακοχαρακτηρίσουν ούτε να ντροπιαστώ!
Δεν ξέρω τι να κάνω… Δε θέλω να χωρίσω γιατί περνάω καλά, αλλά δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί η υπόθεση και φοβάμαι μήπως μετανιώσω… Εκτός του ότι μέσα σε όλα αυτά, τσακώθηκα σχεδόν με όλες μου τις φίλες! Καποιες φάνηκαν ηλίθιες (ξέρετε πως είναι οι φιλίες στην επαρχία όταν πας για σπουδές) και κάποιες με ζήλευαν, (ΕΓΩ ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΩ) ζήλευαν τη σχέση που είχα και έχω, γιατί αυτές δεν μπορούσαν να σταυρώσουν γκόμενο της προκοπής… Άρα είμαι απογοητευμένη και από αυτό… Τι να κάνω;
Για περισσότερα άρθρα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ