«Με το θέατρο δεν έγινε κανείς ΠΛΟΥΣΙΟΣ»! Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΗΓΑΣ μιλάει για όλα και δε μασάει τα λόγια του!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

 

Του ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ-ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

Τον βλέπουμε σε έναν νέο ρόλο, στην κριτική επιτροπή του «Your Face Sounds Familiar». Η απόφασή του ξένισε πολλούς, αλλά ο Αλέξανδρος Ρήγας χαρακτηρίζει το εγχείρημα ως μια νέα εμπειρία.

«Πάντα μου αρέσει να δοκιμάζω νέα πράγματα και να πειραματίζομαι. Το συγκεκριμένο παιχνίδι με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, καθώς παρά το γεγονός ότι ήμασταν σε ένα καθ’ όλα επαγγελματικό ραντεβού εγώ γέλασα πάρα πολύ με τα διάφορα βίντεο και πέρασα πολύ καλά με το όλο θέαμα που έβλεπα στην τηλεόραση».

Ο Αλέξανδρος Ρήγας δηλώνει ευτυχισμένος με το ρόλο του κριτικού αλλά και από το concept. «Είναι ένα διασκεδαστικό θέαμα… μαζικό και οικογενειακό θα έλεγα επίσης, με ένα concept που μπορεί να μη φαντάζει ευφάνταστο ή ιδιοφυές, αλλά είναι πραγματικά κεφάτο, εξωστρεφές, δημιουργικό και παρεΐστικο. Ένα προϊόν που μόλις το βλέπεις, ξέρεις ότι θα το ξαναδείς και θα περάσεις καλά. Έχει φυσικά και αυτή την ανατροπή, ότι δεν περιλαμβάνει αποχωρήσεις, κάτι που κάνει τη διαφορά σε σχέση με αντίστοιχα προγράμματα του παρελθόντος και είμαι βέβαιος ότι αφαιρεί το άγχος από τους παίκτες. Όσο για το αν υπάρχουν σημεία που με βρίσκουν αντίθετο… Θα έλεγα κανένα, μόνο ότι παίζεται κάθε Κυριακή βράδυ και έτσι αναγκάστηκα στο θέατρο να κρατήσω μόνο μια απογευματινή παράσταση κάθε Κυριακή.

 

Έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού;

Έπειτα από τόσα χρόνια στο χώρο του θεάματος και της Τέχνης, πήρα ένα σκληρό μάθημα. Κανείς ποτέ δεν μπορεί πραγματικά να μετρήσει και να προεξοφλήσει το τι θα προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού. Η επιτυχία είναι ένα πουλί που πάει και κάθεται όπου θέλει. Και αν θέλουμε να είμαστε και εμείς λίγο σοφοί, δεν θα πρέπει ποτέ να την πειράζουμε….

Ας περάσουμε στις τηλεοπτικές σειρές. Είχε τεθεί θέμα να γυριστεί νέος κύκλος επεισοδίων στο «Κόκκινο Δωμάτιο»;

Ναι, όντως είχε τεθεί και έγιναν αρκετές συζητήσεις και με το κανάλι και με συντελεστές της σειράς. Το κλίμα ήταν πολύ θετικό, όμως αυτή τη στιγμή, είμαστε σε μια κατάσταση αναμονής.

Τι θα γίνει τελικά με τη σειρά «Το Αμάρτημα της Μητρός μου»; Υπάρχει προοπτική να ολοκληρωθεί;

Υπάρχει η ελπίδα να ολοκληρωθεί και ο φόβος ότι δεν θα ολοκληρωθεί (αστειεύομαι…). Το «Αμάρτημα της Μητρός μου» ήταν ένα από τα άτυχα «προϊόντα» της περιόδου που ενώ έγιναν με κέφι και μεράκι και προορίζονταν για κάτι ήρεμο, γλυκό και οικογενειακό, τελικά κατέληξε να περάσει από τα σαράντα κύματα της κρίσης που τους έχει χτυπήσει όλους. Δυστυχώς και για την περίπτωση του «Αμαρτήματος», είμαστε σε αναμονή των εξελίξεων και των αποφάσεων…

Τι γίνεται με τις αμοιβές;

Όπως σχεδόν προανέφερα, αυτό και μόνο το θέμα της κρίσης και της δεινότητας να υπάρχει ευχέρεια ρευστότητας στις εταιρείες παραγωγής ήταν το πρόβλημα που οδήγησε το «Αμάρτημα» στη διακοπή του μέχρι νεωτέρας, κάτι που συνέβη και σε άλλες σειρές. Σε ό,τι αφορά τις αμοιβές ως ποσά, όπως καταλαβαίνετε δεν υπάρχουν πια πουθενά υπέρογκες αμοιβές, κάτι που για να είμαστε ειλικρινείς ποτέ δεν υπήρξε στην υπερβολή του στο χώρο των ηθοποιών. Ίσως τα χρυσά χρόνια να εκτοξεύτηκαν οι αμοιβές στα νυχτερινά κέντρα, αλλά τα θέατρα δεν έκαναν ποτέ κανέναν πλούσιο. Όλοι οι άνθρωποι του χώρου έχουμε κάνει μεγάλες υποχωρήσεις για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε.

Έχετε καταθέσει άλλες τηλεοπτικές προτάσεις; Τι εικόνα έχετε; Θα κάνετε κάτι καινούριο;

Στην παρούσα χρονική στιγμή το μοναδικό τηλεοπτικό project που συζητείται από την πλευρά μου, και που θα ήθελα να συμβεί, είναι το «Κόκκινο Δωμάτιο».

Όχι ότι λείπουν οι ιδέε,ς αλλά το «Κόκκινο Δωμάτιο» είναι μια σειρά που αγάπησα πολύ και που δίνει με όλα τα ξεχωριστά guests σε κάθε επεισόδιο, την ευκαιρία σε πάρα πολύ κόσμο να «περάσει» από τα πλατό του – κάτι που εκτός του εντυπωσιακού του πράγματος, νομίζω θα ήταν και μια πολύ ωραία τόνωση για πολλούς συναδέλφους αλλά και για το κοινό.

Ποιες εκπομπές παρακολουθείτε στην τηλεόραση;

Έχω την αίσθηση ότι πρέπει να είμαι από τους πιο καλόβολους τηλεθεατές. Ανάλογα με την ώρα, την κούραση, τη διάθεσή μου, μπορείτε να με βρείτε να παρακολουθώ ντοκιμαντέρ, ειδήσεις, εκπομπές ποικίλης ύλης, ταινίες έως και ζωντανά την Ολομέλεια της Βουλής. Μάλιστα διασκεδάζω εξίσου με όποιο πρόγραμμα έχω επιλέξει κάθε φορά να παρακολουθήσω….

Η αλήθεια είναι πάντως ότι είμαι θαυμαστής πολλών ξένων σειρών σε διάφορα δορυφορικά κανάλια που παρακολουθώ, και ζηλεύω πολύ τον επαγγελματισμό και το επίπεδο της Αμερικής.

Σαν δημιουργός, πώς βλέπετε τις τουρκικές σειρές; Τι διακρίνετε σε αυτές;

Οι τουρκικές σειρές, χωρίς να είμαι ειδήμων, καθώς ο χρόνος μου δεν μου επιτρέπει να είμαι συνεπής τηλεθεατής και «follower» πολλές φορές δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από άλλες ξένες σειρές, ανεξαρτήτως προελεύσεως. Αυτό που μπορώ να διακρίνω είναι ότι έχουν πολύ υψηλό επίπεδο παραγωγής. Αυτό έχει να κάνει με την οικονομική επιφάνεια των εταιρειών που αναλαμβάνουν τις σειρές και συνάμα το υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού.

Είναι αλήθεια ότι στα σενάρια οι γείτονες μας είναι λίγο πιο μελό, αλλά γούστα είναι αυτά.

Όμως η ευρεία αποδοχή που έτυχαν από το ελληνικό –και όχι μόνο κοινό–, σε όλους εμάς τους ανθρώπους που έχουμε χρόνια εμπειρίας στο χώρο λέει πολλά, καθώς έχουμε μάθει ότι το πρωτογενές μαζικό ένστικτο του κοινού έχει πάντα ένα δίκιο.

Πάντως αντικειμενικά εκτιμώ και σέβομαι τους Τούρκους συναδέλφους που βάλθηκαν και το πέτυχαν να θέσουν τον πήχη ψηλότερα.

Τι πιστεύετε ότι διαθέτουν και πουλάνε σε περισσότερα από 70 κράτη;

Διαθέτουν παραμύθια –με την καλή έννοια–, μια ωραία ιστορία. Από εκεί και πέρα όμως, το να εξαγάγεις ένα προϊόν σημαίνει ότι πρέπει να έχεις ή να θέλεις να δημιουργήσεις και τους μηχανισμούς ως κράτος, ιδίως δε όταν το προϊόν αυτό είναι «προϊόν Τέχνης»…

Οι τουρκικές εταιρείες παραγωγής νοιάστηκαν και έκαναν πρώτο τους μέλημα να βγούνε έξω από τα σύνορά τους και το πέτυχαν με πολύ δουλειά, με ένα κράτος συμπαραστάτη και με ένα πολύ καλά δομημένο σύστημα από το επίπεδο της παραγωγής έως τις δημόσιες σχέσεις και το μάρκετιγκ. Δεν μπορεί κανείς λοιπόν, παρά να τους το αναγνωρίσει.

Γίνεται προσπάθεια έπειτα και από απαίτηση του κοινού, να επιστρέψουν οι ελληνικές σειρές. Κατά τη γνώμη σας, ποια πολιτική πρέπει να ακολουθήσουν οι καναλάρχες;

Επειδή δεν είμαι καναλάρχης, δεν θα μπορέσω να σας απαντήσω ουσιαστικά. Θέλω να πω, είναι τόσοι οι αστάθμητοι παράγοντες και τόσες οι μεταβλητές που καλούνται να ζυγίσουν κάθε φορά οι άνθρωποι επί των αποφάσεων, που μου είναι αδύνατον και να μπορέσω να μπω στη διαδικασία να προτείνω κάποιο «σενάριο σωτηρίας». Εγω είμαι εδώ για να προτείνω κάποιο σενάριο… σκέτο…

Τα καράβια έχουν καπετάνιους, έχουν αξιωματικούς, έχουν ναυτικούς, έχουν μούτσους –και ποντίκια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα– και όλοι είναι υπεύθυνοι και πρέπει να λογοδοτούν για το δικό τους και μόνο πόστο. Υπήρξα πάντοτε θιασώτης της ρήσης «καθείς εφ’ ω ετάχθη».

Στο θέατρο «Ιλίσια» παρουσιάζετε την παράσταση «Τα παιδιά θα ’ρθούνε στις οχτώ» συνδυάζοντας διαφορετικά είδη κωμωδίας. Πώς βρίσκονται οι ισορροπίες;

Στο θέατρο «Ιλίσια» παρουσιάζουμε τη νέα μας κωμωδία που γράψαμε με τον Δημήτρη (Αποστόλου) και που όντως πειραματιστήκαμε σε περισσότερα είδη κωμωδίας.

«Τα παιδιά θα ‘ρθούνε στις οχτώ» είναι μια κωμωδία με πολλά στοιχεία stand up comedy, με στιγμές επιθεώρησης και με ένα δραματουργικό θέμα που θα μπορούσε να αποτελεί κορμό ενός καθαρόαιμου θρίλερ. Στην περίπτωσή μας, βέβαια, παίρνοντας ως αφορμή μια ληστεία και ομηρία που συμβαίνει στο σπίτι των ηρώων μας (Βασιλική Ανδρίτσου και εγώ) ξεκινάμε να αφηγούμαστε το δικό μας παραμύθι, τις απόψεις και την εικόνα μας για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας είτε ερήμην μας είτε έχουμε συμμετάσχει στο φαγοπότι, είτε το βλέπαμε μπροστά μας και ποτέ δεν το διακόψαμε. Όλα αυτά βέβαια με όχημα την κωμωδία και με όπλο το γέλιο που με τον Δημήτρη έχουμε καταλήξει ότι είναι το αιχμηρότερο εκ των όπλων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το αποτέλεσμα και η μέχρι στιγμής αποδοχή νιώθουμε ότι μας δικαιώνει.

Η νέα θεατρική δουλειά που ετοιμάζετε;

Πρόκειται για ένα έργο γραμμένο από τον Μάνο Ψιστάκη και εμπνευσμένο (με την ευρύτερη έννοια του όρου) από την ταινία «Hangover». Εξού και ο τίτλος του που είναι σχεδόν «Hangover… Αθήνα-Καλαμάτα». Είναι μια δροσερή και κεφάτη κωμωδία με διάφορα ευτράπελα να συμβαίνουν ως είθισται στα bachelor parties…

Ο θίασος απαρτίζεται από νέα παιδιά που εκτιμώ πολύ (με αλφαβητική σειρά αναφέρω τους Μάριο Αθανασίου, Πέτρο Λαγούτη, φυσικά τον Πάνο Μουζουράκη, την κυρία της παρέας Ντορέττα Παπαδημητρίου κ.ά.)

Το έργο θα ανέβει στο καλοκαιρινό θέατρο «Αθηνά» κατά τις 10 Ιουνίου σε παραγωγή του κου Δημήτρη Μαροσούλη.

 

«Δεν θέλω να με ξεχάσουν»

 

Αν γυρίζατε το χρόνο πίσω ποια λάθη θα διορθώνατε;

Τα ορθογραφικά. Όλα τα άλλα έγιναν δεδομένες στιγμές που πίστευα ότι ήταν σωστά ή που ούτως ή άλλως γούσταρα να τα κάνω…

Ο μεγαλύτερος σας φόβος;

Να με ξεχάσουν…

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία;

Να μη με ξεχνάνε…

Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας και μετανιώνετε περισσότερο γι’ αυτό;

Εκ των υστέρων νιώθω ότι έκανα πολλά και δεν προλάβαινα να ασχοληθώ όσο ήθελα με όσα αγαπούσα. Ο χρόνος που δεν έδωσα δηλαδή επιγραμματικά.

Με αυτό το παιχνίδι του χρόνου να με κυνηγάει κι εγώ να κυνηγάω αυτόν, αντιλαμβάνομαι ότι πολλά πράγματα αδίκησα στο πέρας των ετών. Και μέσα από αυτά αδίκησα και τον εαυτό μου. Η ταυτότητά μας γράφει το όνομά μας, το θέμα είναι να το θυμόμαστε κι εμείς…

Ποια αρχή δεν θα παραβιάζατε για κανέναν και για τίποτα;

Ποτέ κανείς δεν ξέρει πώς μπορεί να αντιδράσει η ανθρώπινη φύση μια κρίσιμη στιγμή…

 

 

Για περισσότερα Νέα κάντε κλικ εδώ