Άφησε καριέρα ακαδημαϊκού και πήρε τα βουνά!!! Μόνιμος κάτοικος του καταφυγίου στον Όλυμπο έχει γίνει ένα με τη φύση!!! (PHOTOS)
Μόνιμος κάτοικος του Oλύμπου και ένας από τους διασημότερους Έλληνες ορειβάτες, ο Μιχάλης Στύλλας κατέκτησε την κορυφή του Έβερεστ το 2004, αλλά… Υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά», αφού για χάρη του βουνού εγκατέλειψε τα σχέδια για ακαδημαϊκή καριέρα. Κάλλιστα τώρα θα μπορούσε να είναι καθηγητής Γεωλογίας στο πανεπιστήμιο, αφού είχε ολοκληρώσει τη διατριβή του. Όμως, τα παράτησε όλα και πήγε μόνιμα στο «Βουνό των Θεών». Ο ίδιος μιλάει στη «News» για την απόφασή του να πάρει… τα όρη και τα λαγκάδια, γυρίζοντας την πλάτη στην καθημερινότητα. Μιλάει για τις ομορφιές αλλά και για τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει. Και καθηλώνει με την ειλικρίνειά του.
Της ΜΑΡΙΑΣ ΚΩΦΙΔΟΥ
VIRAL
Στον Όλυμπο ανέβηκε πρώτη φορά 9 ετών με την οικογένειά του. Όμως, οι βόλτες τους στον Χορτιάτη ήταν στο «μενού» του από πάρα πολύ μικρός. Η πρώτη του επαφή με τα βουνά των Άλπεων έγινε όταν ήταν μόλις 6 χρόνων. «Από τις πρώτες εξορμήσεις άρχισα να νιώθω άνετα στο ορεινό περιβάλλον, με αποτέλεσμα η ζωή μου από τότε να περιστρέφεται διαρκώς γύρω από τα βουνά και για 32 χρόνια τώρα», λέει.
Όλα οφείλονται στη μητέρα του Αρετή και στον πατέρα του Νίκο που έδειξαν στον Μιχάλη, στην αδερφή του Ιφιγένεια και στον αδελφό του Αλέξανδρο τον τρόπο να ανακαλύψουν τον άλλο τους εαυτό στη φύση. Για τον ίδιο ο Όλυμπος ήταν «από τις πιο μαρτυρικές εμπειρίες που μπορεί κάποιος να έχει με την ορειβασία», ομολογεί, αλλά ήταν «συναρπαστική». «Η πρώτη μας περιήγηση έγινε τον Οκτώβριο του ’84 με μπόλικο χιόνι. Η δεύτερη, το επόμενο καλοκαίρι, με σκοπό να φτάσει η οικογένεια στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, στον Μύτικα. Η ανάβαση έγινε με ομίχλη και η κατάβαση με καταιγίδα, κεραυνούς, βροχή, χαλάζι, κρύο, φόβο και… κλάματα».
Θαλπωρή και ασφάλεια
Με την άφιξη της οικογένειας στο καταφύγιο του Κώστα Ζολώτα «Σπήλιος Αγαπητός» αισθάνθηκα «τη θαλπωρή, την ασφάλεια της στέγης έχοντας νιώσει ανήμπορος απέναντι στα στοιχεία της φύσης αλλά ζωντανός με όλες μου τις αισθήσεις. Έκτοτε δέθηκα με τον Όλυμπο για πάντα»!
Τότε δεν είχε φανταστεί ότι μια μέρα η ενασχόλησή του με το ορεινό περιβάλλον σε όλες του τις μορφές (πεζοπορία, αναρρίχηση, ποδηλασία, τρέξιμο) θα πλαισίωνε το βιοποριστικό του κύκλο. Μέχρι τότε προδιαγραφόταν πολλά υποσχόμενη ακαδημαϊκή καριέρα στη Γεωλογία. Όμως όλα ανατράπηκαν με την ολοκλήρωση του διδακτορικού του και την απόφασή του να αναλάβει τη διαχείριση του καταφυγίου «Χρήστος Κάκκαλος» στον Όλυμπο. «Με την ολοκλήρωση του διδακτορικού μου το 2009, η επιλογή για τη μη περαιτέρω συνέχιση της ακαδημαϊκής ενασχόλησής μου με τη Γεωλογία ήρθε φυσιολογικά. Έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στην ελευθερία και στην επαφή με τη φύση που μου προσφέρει η ενασχόληση στο καταφύγιο στον Όλυμπο και στην εξάρτηση από πολύπλοκες και αμφιλεγόμενα αντικειμενικές και υγιείς καταστάσεις στο πανεπιστήμιο». Όταν ανακοίνωσε στους γονείς του την απόφασή του, του είπαν έτσι απλά: «Κάνε εσύ ό,τι θες, εμείς θα σε στηρίξουμε»! Τη Γεωλογία εξακολουθεί να την ασκεί επαγγελματικά. Επόμενος στόχος του είναι «της λεπτομερούς αποτύπωσης της γεωλογικής ιστορίας του Ολύμπου». Στην άκρη του μυαλού του, ωστόσο, παραδέχεται πως «πάντα βρίσκεται μια δύσκολη και απομονωμένη κορυφή στα Ιμαλάια».
«Στο βουνό δεν χωράνε ψέματα»
Η ρουτίνα, πλέον, δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του! «Το βουνό είναι διαφορετικό κάθε μέρα, ο κόσμος που το επισκέπτεται αλλάζει συνήθως αλλά και εμείς που μένουμε εκεί λειτουργούμε κάθε μέρα διαφορετικά. Η δουλειά στο καταφύγιο ως αντικείμενο εργασίας είναι πολύπλευρη και ενδιαφέρουσα»…
Η βουκολική ζωή τού προσφέρει ηρεμία. Νιώθει δικαιωμένος για την επιλογή του. «Δεν ξέρω γιατί δεν θα θεωρούσα τυχερό κάποιον που συνειδητά παίρνει αποφάσεις για τη ζωή του και δικαιώνεται. Υπάρχουν αρκετοί τυχεροί που έκαναν ό,τι ήταν απαραίτητο για να πραγματοποιήσουν το όραμά τους και σήμερα το απολαμβάνουν. Αυτό πάει αντίθετα στη νόρμα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, που σε ωθεί να ακολουθείς την πεπατημένη, είτε κοινωνικά είτε επαγγελματικά. Ελεύθερες και ανεξάρτητες συνειδήσεις κάνουν αυτό που θεωρούν ότι είναι το καλύτερο για τον εαυτό τους, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι εάν κάτι πάει λάθος θα πληρώσουν το τίμημα». Αυτή η λογική «λείπει από την κοινωνία μας: Η έλλειψη ελεύθερης συνείδησης και η οικονομική στενότητα έχουν δημιουργήσει βαρύ κλίμα, ειδικά στα αστικά κέντρα».
Και προσθέτει: «Όταν κάποιος νιώθει πνιγμένος από όλα, πρέπει να καταλάβει και να δεχτεί τις αξίες που θέλει να κυριαρχούν στη ζωή του. Μόλις γίνει αυτό, αρχίζει αγώνας που περιλαμβάνει θυσίες, πίστη και αφοσίωση στις επιλογές σου».
Ταπεινότητα «στο όνομα της φύσης, μετριοφροσύνη, κουράγιο, στέρηση, θέληση» και πάνω απ’ όλα «ειλικρίνεια με τον εαυτό μου και τους συντρόφους μου. Αυτά είναι τα βασικά. Στα βουνά τα ψέματα δεν χωράνε. Όποτε είπα ψέματα στον εαυτό μου ή στους συντρόφους μου ήρθε καταστροφή». Εξηγεί: «Η ζωή στα βουνά δίνει λίγα και παίρνει πολλά. Στις ορειβατικές αποστολές τα χειρότερα ήταν οι απώλειες καλών φίλων. Οι προσωπικοί τραυματισμοί οφείλονται σε δικά μου λάθη. Κυρίως σε άγνοια, υπερεκτίμηση δυνατοτήτων και άκρατη ματαιοδοξία. Οι χειρότερες, όμως, στιγμές ήταν όταν είδα φίλους να σκοτώνονται. Όταν, σαν παρέα νέων και φιλόδοξων ορειβατών, ήμασταν πολύ νεαροί και αδαείς για τους κινδύνους στα βουνά, νομίζαμε ότι θα ζήσουμε για πάντα και κανείς μας δεν θα πάθει ποτέ τίποτα. Αυτό δεν επιβεβαιώθηκε, κάνοντας εμένα προσωπικά να καταλάβω ότι όπως υπάρχει ζωή υπάρχει και θάνατος και όταν κάνεις πράγματα στα όρια των ψυχολογικών και σωματικών δυνατοτήτων σου αυτή η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή».
Τα βουνά τού έχουν χαρίσει μεγάλες απολαύσεις. «Δεν εστιάζονται μόνο στις αναβάσεις κορυφών και επιτεύξεις μακροχρόνιων στόχων αλλά περιλαμβάνουν περισσότερα μη μετρήσιμα πράγματα. Τα ταξίδια σε άλλες χώρες του κόσμου, η συναναστροφή με διαφορετικούς λαούς και θρησκείες που είναι απόμακρες από τη Δύση, σε αλλάζουν. Κάθε ταξίδι είναι ξεχωριστό από μόνο του και όταν φτάνεις στον προορισμό σου τα αποτελέσματα είναι άκρως ευεργετικά για την ψυχολογία σου!».
«Το μυαλό και η ψυχή βάζουν τα όρια»
Όταν κατακτά την κορυφή πώς νιώθει άραγε; «Η κορυφή δεν είναι το τελείωμα μιας προσπάθειας αλλά το μισό της διαδρομής που καλείται να καλύψει ο κάθε ορειβάτης στα βουνά όπως και ο κάθε άνθρωπος». Και εξηγεί: «Ιδιαίτερα σε κορυφές με μεγάλο υψόμετρο -βάλε πάνω από 7.000 μέτρα-, η κορυφή για την οποία πάσχιζες τόσο καιρό και με πολλές θυσίες να ανέβεις σημαίνει συναγερμό μέσα σου γιατί πρέπει να ακολουθήσει ασφαλής κατάβαση που απαιτεί προσοχή και αυτοκυριαρχία. Στα χαμηλά, μαζεύεις τις αναμνήσεις και τα έντονα συναισθήματα, τα οποία συνδυασμένα με την επιτυχή ανάβαση και την επικείμενη χαλάρωση δημιουργούν ένα ιδιαίτερο μείγμα ευφορίας! Φτάνοντας στη βάση του βουνού, κοιτώντας την κορυφή που ανέβηκες από απόσταση, αντιλαμβάνεσαι τη δύναμη του ανθρώπου».
Ο Μιχάλης Στύλλας, πέρα από την αγάπη του για την ορειβασία, είναι ένας από τους καλύτερους -ομολογουμένως- υπερ-μαραθωνοδρόμους, με πολλές συμμετοχές σε διεθνείς αγώνες.
«Όλα ξεκίνησαν σταδιακά και βασισμένα στη λογική “πήγαινε όσο μακριά μπορείς να δεις… και θα δεις ότι μπορείς να πας μακρύτερα”» και εξηγεί: «Δεν ξύπνησα μια μέρα και πήγα στο Έβερεστ, ούτε έφτασα να τρέχω 200 χιλιόμετρα στην έρημο έτσι ξαφνικά. Αθλητικές δραστηριότητες τέτοιου τύπου, όπου ο ανταγωνισμός είναι χωρίς αντιπάλους και θεατές είχα πολλές. Όταν συνειδητοποιήσει κάποιος πόση δύναμη έχει μέσα του, τότε τα 10 χιλιόμετρα γίνονται εύκολα μαραθώνιος και τα 42 του μαραθωνίου δεν αργούν να γίνουν 100, 200 ή και παραπάνω αρκεί να υπάρχει θέληση, σηκώνοντας το σώμα στο ύψος των περιστάσεων, μακριά από φωνές προπονητών, συνθήματα φιλάθλων και πολύ πιο κοντά στην εσωτερική φωνή του καθενός».
Προσωπική ζωή υπάρχει αλλά η μοναχικότητα μιας ορειβατικής διαδρομής ή ενός υπερ-μαραθωνίου σε κάνουν να περνάς καλά με τον εαυτό σου και να επαναπροσδιορίζεις πράγματα και καταστάσεις. «Όταν τα βρίσκεις με τον εαυτό σου τότε μπορείς να συνυπάρξεις με τον καθένα», υπερτονίζει. «Τα τελευταία χρόνια λόγω της επιτάχυνσης της κατάστασης και των αλλεπάλληλων ταξιδιών είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να ακολουθήσει. Όπως όμως διδάσκουν και τα βουνά, είναι ωραίο να προσδοκάς το απροσδόκητο!».
Διαβάστε περισσότερα στην εφημερίδα News που κυκλοφορεί!
Για περισσότερα Πρόσωπα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ