“Μόλις γεννήθηκε ο γιος μου τα έκοψα όλα. Ποτό, χασίς, τσιγάρο… τα πάντα!” Ποιος ηθοποιός αποκαλύπτει ότι ήταν αλκοολικός;;;
«Είχα αγγίξει σχεδόν τα όρια του αλκοολισμού. Μόλις έκανα οικογένεια τα άφησα όλα πίσω. Ποτό, χασίσι, τσιγάρο, τέλος. Έγιναν εμπειρία και σοφία. Βγαίνω και μιλάω πλέον ανοιχτά γι’ αυτό το θέμα για να μπορέσω να βοηθήσω έστω και έναν άνθρωπο». Με αυτά τα λόγια ο ηθοποιός Διονύσης Ξάνθος, ένα από τα είδωλα της δεκαετίας του ’80, που έκανε χιλιάδες κοριτσόπουλα να τον έχουν… εικόνισμα πάνω από το κρεβάτι τους, μετά από πολλά χρόνια αποχής από τα φώτα της δημοσιότητας αναφέρεται στην κατ’ επιλογήν ασκητική ζωή του.
Του Νίκου Νικόλιζα
Στη μακρινή Γορτυνία, εκεί όπου ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε, αποφάσισε να επιστρέψει εδώ και χρόνια, έχοντας πλέον αποκτήσει μια ολοκληρωμένη οικογένεια. Στο κτήμα του και στο πατρικό του σπίτι η ζωή είναι ήρεμη. Δεν μοιάζει σε τίποτα με όσα εκείνος είχε ζήσει μέσα στο γυάλινο κόσμο με τη χρυσόσκονη του κινηματογράφου. O Διονύσης Ξάνθος βίωσε τη δόξα αλλά και την ανεργία. Δεν απέκτησε ποτέ χρήματα, όμως έκανε τις επιλογές του σε όσες δουλειές ανέλαβε στην καριέρα του. Πλέον δεν κυνηγάει τίποτα, τον κυνηγούν για μια φωτογραφία, για μια δήλωση.
VIRAL
Ποιος δεν θυμάται τον σύντροφο του Μιχάλη Μανιάτη στον θρυλικό «Άγγελο» αλλά και τον μοτοσικλετιστή με το παχύ μουστάκι στον «Γύρο του θανάτου», που δημιουργούσε χτυποκάρδια στα κορίτσια; Οι ταινίες του, μετρημένες στα δάχτυλα. Οι ρόλοι του, όμως, καθοριστικοί και βαθιά ερμηνευτικοί. Τόσο, που έκαναν και τους πιο δύσπιστους κριτικούς της εποχής να μιλήσουν για το νέο ταλέντο! Η εξομολόγησή του, σοκάρει ακόμα και 30 χρόνια μετά την προβολή του «Άγγελου», καθώς ο ίδιος παραδέχεται ότι «γύρισα τις πιάτσες για να μπω στο πετσί του ρόλου».
Ο Διονύσης Ξάνθος τιμήθηκε στο 11ο Φεστιβάλ Καλτ Κινηματογράφου στο «Gagarin». Άφησε για λίγο την ασκητική ζωή και εμφανίστηκε στον κατάμεστο πολυχώρο, δίνοντας μία και μοναδική συνέντευξη -εδώ και πολλά χρόνια- στην ιστοσελίδα Flix και στον ιδιοκτήτη του πολυχώρου, τον γιο του Χάρρυ Κλυνν, Νίκο Τριανταφυλλίδη!
Άφησε το σχολείο στα 11
Για τον Διονύση Ξάνθο ελάχιστα γνωρίζουν οι σινεφίλ. Ο ίδιος σχεδόν ποτέ δεν θέλησε να μιλήσει για τη ζωή και την οικογένειά του. Έχοντας συνειδητοποιήσει πλέον τη «στροφή» που έχει κάνει, ξεκινάει έναν απολογισμό ζωής. «Γεννήθηκα σε ένα βουνό στην Πελοπόννησο. Ακόμη και τον Αύγουστο έχει κρύο εκεί πάνω. Το μικρόβιο της Τέχνης μού μπήκε τελείως ξαφνικά. Ήμουν 6 χρόνων όταν άκουσα έναν τύπο να φωνάζει: “Απόψε θα παρουσιαστεί ταινία στην πλατεία του χωριού”. Αυτό ήταν. Λες και τον είχε στείλει ο Θεός αυτόν τον άνθρωπο να με κάνει να ασχοληθώ με την Τέχνη. Ήταν ένα έργο του Βασίλη Γεωργιάδη. Ένιωσα αμέσως ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Άφησα, λοιπόν, το σχολείο στα 11 και πήγα στην πόλη για να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Μου είπαν, όμως, ότι έπρεπε να τελειώσω πρώτα το Γυμνάσιο. Έτσι γυρίζω πίσω, κάνω το Νυχτερινό και μπαίνω στα 16 μου σε δραματική σχολή. Δάσκαλός μου, ο Βασίλης Ρίτσος. Εξαιρετικός άνθρωπος. Με αγαπούσε πολύ και ασχολήθηκε ιδιαίτερα μαζί μου. Παράλληλα με τη σχολή δούλευα και στα ναυπηγεία».
«Δεν έκανα αρπαχτές»
Παιδί της επαρχίας, με δυσκολία κατάφερε να μπει στο σύστημα. Όπως λέει, είτε έπρεπε να τα παρατήσει είτε να μπει στο καλλιτεχνικό σύστημα. Αποφάσισε το δεύτερο. «Εγώ άντεξα και ήμουν επιλεκτικός γιατί τότε δεν είχα οικογένεια. Πολλές φορές αναγκαζόμουν να πάω στη μάνα μου για να φάω. Έπεφτα αλλά πάντα ξανασηκωνόμουν, πιο έμπειρος κάθε φορά», λέει, ενώ για τις ταινίες του αναφέρει: «Οι ταινίες πρέπει να είναι κατανοητές σε πρώτο επίπεδο από το ευρύ κοινό. Να αγγίζουν κυρίως το συναίσθημα. Δεν με τραβάει τόσο το “εγκεφαλικό” σινεμά. Η πρώτη εντύπωση είναι που μετράει. Με κάνει να νιώσω κάτι; Πολλές φορές μου έλεγαν “Τι το κάνεις αφού δεν έχει χάπι εντ;”. Όμως έτσι είναι η ζωή. Δεν είναι όλα ρόδινα. Και τελικά είδα ότι ο κόσμος τις αποδέχθηκε και αυτές τις ταινίες προφανώς γιατί ανέσυρε ο καθένας τα βιώματά του».
Σχετικά με την επιλογή του ρόλου, ο ίδιος λέει: «Το θέμα της ταινίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να πω το “ΟΚ”. Μετά μελετώ το χαρακτήρα που καλούμαι να υποδυθώ. Όσους ενσάρκωσα κουβαλούσαν όλοι τους μια αλήθεια. Μερικά από τα βιώματά τους τα είχα περάσει και εγώ. Πολλοί ηθοποιοί φοβούνται να τσαλακωθούν. Προτιμούν τον καθωσπρεπισμό. Εγώ ποτέ δεν ήμουν έτσι. Ήθελα πάντα να λέω κάτι. Αισθανόμουν πως αφού ο Θεός μού έδωσε κουράγιο και ταλέντο θα ήταν κρίμα να το εκμεταλλευτώ φτηνά. Δεν μου άρεσε η επανάληψη. Μετά από έναν ρόλο που έπαιζα δεν ήθελα να κάνω κάτι παρόμοιο. Όσα και να μου έδιναν. Επιθυμούσα κάθε φορά να ενσαρκώνω έναν τελείως διαφορετικό χαρακτήρα. Υπήρξα πολύ επιλεκτικός. Έχω πει πολλά “όχι” σε σκηνοθέτες. Κάποιοι μάλιστα θίγονταν και μου έλεγαν: “Εμένα δεν μου λένε όχι”. Γι’ αυτό πέρασα και μεγάλα διαστήματα άνεργος. Δεν έκανα αρπαχτές. Εκ των υστέρων αποδεικνυόταν ότι δεν είχα κάνει λάθος. Οι επιλογές μου με δικαίωσαν. Ίσως αυτή να ήταν και η αμοιβή μου, αφού τα χρήματα δεν αποτελούσαν ποτέ λόγο για να κάνω μια ταινία».
«Στις πιάτσες των ομοφυλόφιλων»
Ο ίδιος ακόμα και σήμερα σοκάρει και καταρρίπτει τα ταμπού που προκαλεί η ομοφυλοφιλία, αφού -όπως παραδέχεται- για να παίξει το ρόλο του εραστή του «Άγγελου» έφτασε στο σημείο να πάει στις πιάτσες των ομοφυλόφιλων για να φτάσει όσο πιο κοντά γίνεται ερμηνευτικά στο χαρακτήρα που έπρεπε να υποδυθεί αλλά και για να λειτουργήσει όπως θα λειτουργούσε με μια κοπέλα.
«Μόλις τελείωσα τις σπουδές, βγάζω πέντε φωτογραφίες μου, γράφω από πίσω “ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΞΑΝΘΟΣ – Ηθοποιός” και τις αφήνω σε 5-6 γραφεία. Ήμουν τυχερός. Χτυπάει την επομένη το τηλέφωνο. “Κατακουζηνός. Έλα να σε δω”. Έκανε οντισιόν εκείνη την περίοδο. Σε εμένα δεν έκανε όμως. Καθόμασταν απλώς κάθε βράδυ και μιλούσαμε. Ψάχναμε και οι δύο ένα υπαρκτό πρόσωπο να ενσαρκώσω. Και τότε ήρθε ο “Άγγελος”. Ξεκίνησα αμέσως τη διερεύνηση του χαρακτήρα. Πήγα στις πιάτσες, γνώρισα ανθρώπους που ήξεραν τους ήρωες από κοντά. Πήρα 10 κιλά για να μοιάσω στον Μιχάλη. Αυτή η ταινία ήταν δίκοπο μαχαίρι. Ή θα έπρεπε να πάει πολύ καλά και να κερδίσουμε το σεβασμό ή θα μας χλεύαζαν. Τελικά πήγε πολύ καλά. Πρωτοεμφανιζόμενος εγώ. Μόλις 19 ετών τότε. Αρχικά δεν είχα συνειδητοποιήσει τι έπρεπε να κάνω. Όπως λειτουργούσα με μια κοπέλα που μου άρεσε, θα έπρεπε να βγάλω το ίδιο συναίσθημα και για ένα άτομο του ίδιου φύλου. Να ξεπεράσω τις αναστολές μου και να πείσω το κοινό». ¨
Την ίδια χρονιά (1982) είχε την τύχη να γνωρίσει τον Φώσκολο. Πήρε το ρόλο για τα «Άγρια Νιάτα» κάνοντας οντισιόν ανάμεσα σε 500 άτομα. «Γι’ αυτή την ταινία χρειάστηκε να κάνω προπονήσεις μποξ με επαγγελματίες πυγμάχους για 6-7 μήνες. Πάντα αγαπούσα τον αθλητισμό και τις πολεμικές τέχνες. Ακόμα και σήμερα στα 55 μου κάνω καθημερινά μιάμιση ώρα γυμναστική. Εκείνη την περίοδο παίζονταν στα σινεμά και τα δύο μου έργα (“Αγγελος” και “Αγρια Νιάτα”) και πολλοί θεατές τύχαινε να βγαίνουν από τη μια αίθουσα και να με βλέπουν στη διπλανή. Διάβασα ένα βίπερ και μου πρότειναν να κάνω μια ταινία εκείνη την εποχή με άλλο θέμα που δεν μου άρεσε. Τους αντιπρότεινα, λοιπόν, το θέμα του βιβλίου που είχα διαβάσει, τους άρεσε και το έκαναν σενάριο. “Ο ζιγκολό της Αθήνας”. Πάλι επέλεξα να ενσαρκώσω έναν αποκλίνοντα χαρακτήρα. Αλλά έτσι δεν είναι και η ζωή; Το “Γύρο του θανάτου” (1983) τον θεωρώ μια πολύ σημαντική ταινία για τα μηνύματα που περνάει. Ίσως σημαντικότερη και από τον “Άγγελο”. Δείχνει πώς ρισκάρει ένας άνθρωπος και πώς φτάνει στο σημείο να ξεπουλήσει τον ίδιο του τον εαυτό για να βγει από το οικονομικό αδιέξοδο. Θίγει το ζήτημα των μεταμοσχεύσεων και της εμπορίας οργάνων, κάτι πολύ επίκαιρο».
«Ποτό, χασίσι, τσιγάρο»
Με πάσα ειλικρίνεια, ο Διονύσης Ξάνθος δεν μασάει τα λόγια του. Μιλάει ανοιχτά για τον αλκοολισμό, το χασίσι και πώς τα ξεπέρασε. «Είχα αγγίξει σχεδόν τα όρια του αλκοολισμού. Μόλις έκανα οικογένεια, τα άφησα όλα πίσω. Ποτό, χασίσι, τσιγάρο, τέλος. Έγιναν εμπειρία και σοφία. Βγαίνω και μιλάω πλέον ανοιχτά γι’ αυτό το θέμα για να μπορέσω να βοηθήσω έστω και έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει τις ίδιες δυσκολίες. Σήμερα πια τρώω και πίνω ό,τι και τα παιδιά μου. Είμαι κατά των ναρκωτικών. Δεν έχω ποτέ διαφημίσει αλκοόλ ή τσιγάρο όσα και να μου έδιναν για να μη δώσω το κακό παράδειγμα», λέει
Ασκητής από επιλογή
Ο σημερινός «νηφάλιος» Διονύσης ίσως να μην ήταν ο ίδιος άνθρωπος αν δεν είχε περάσει και από το προηγούμενο στάδιο των καταχρήσεων. «Έπαθα και έμαθα. Όλα αυτά έγιναν εμπειρία και σοφία. Αυτό που προσπαθώ πια είναι να είμαι ένας θαυμάσιος πατέρας και πάντα καλλιτέχνης. Ενώ παλιά νόμιζα ότι το ποτό και το τσιγάρο με χαλάρωναν, συνειδητοποιώ πια ότι και νηφάλιος τα ίδια πετυχαίνω. Τα τελευταία χρόνια ζω ασκητικά από επιλογή. Πρέπει να φτάσεις στα όρια για να μετουσιώσεις τα βιώματά σου σε σοφία και να μην επαναλάβεις τα λάθη σου, ζητώντας πάντα συγχώρεση από τον Θεό». Για τις γυναίκες και τον έρωτα ο ίδιος αποκαλύπτει: «Με κατατρόπωσε ο έρωτάς μου για τη γυναίκα. Αν και με πλήγωσαν αρκετές, στάθηκα τυχερός και γνώρισα δύο σπουδαίες γυναίκες. Με τη μία έχουμε και δύο παιδιά».
Διαβάστε περισσότερα στην εφημερίδα News που κυκλοφορεί!
Για περισσότερα Πρόσωπα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ