Τα δάκρυα της Ζωής Λάσκαρη! Τι λέει για τη μεγάλη μάχη της!!!
Τα δακρυσμένα μάτια της κάτω από τα μαύρα γυαλιά ηλίου αποδείκνυαν τη μεγάλη της ευαισθησία για εκείνα τα «υπέροχα πλάσματα» όπως άλλωστε τα αποκαλεί εδώ και χρόνια. Τα παιδιά με αυτισμό. Ήθελε πάντα να βοηθήσει, να βρεθεί κοντά τους, να ανοίξει και νέα ειδικά σχολεία παιδιών με αυτισμό. Ήταν όνειρό ζωής. Ναι, ζωής. Όπως είναι και το όνομά της: Ζωή Λάσκαρη.
Ο μουντός ουρανός δεν έδινε σημάδια αισιοδοξίας. Βλέμμα σκυθρωπό και έκφραση γεμάτη συγκίνηση. Με αργό βήμα, χωρίς καμιά διάθεση σταρ, χωρίς η ίδια να επιδιώκει τη δημοσιότητα μπαίνει στο Σχολείο Αυτιστικών Παιδιών στις Αχαρνές. Στον προαύλιο χώρο, οι πρώτες εικόνες που εκείνη αντικρίζει είναι παιδιά χαμογελαστά, παιδιά που ζωγραφίζουν ανέμελα, παιδιά που περιμένουν απλώς για λίγη στοργή και μια αγκαλιά. Κάτω από τα μαύρα γυαλιά διακρίνεται το θλιμμένο βλέμμα της μεγάλης κυρίας του θεάτρου, της Ζωής Λάσκαρη. «Ήταν υπόσχεση ζωής» θα ψελλίσει στους υπαλλήλους που την υποδέχονται στην είσοδο του σχολείου, προχωρώντας προς το εσωτερικό του κτηρίου. «Το σχολείο αυτό πρέπει να μείνει ανοιχτό».
Πέμπτη 21 Μαρτίου. Η Ζωή Λάσκαρη λίγο πριν ολοκληρώσει τις θεατρικές παραστάσεις με το συγκλονιστικό ρόλο τής «Ρόουζ», τα έσοδα των οποίων πήγαν στο Ειδικό Σχολείο Αυτιστικών Παιδιών, βρίσκεται εκεί. Στα παιδιά που τόσο έχει αγαπήσει.
VIRAL
Είχε δώσει υπόσχεση ζωής από την αρχή αυτής της παράστασης. Η ευαισθησία της για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες δεν γίνεται σχεδόν ποτέ θέμα σχολιασμού αλλά ούτε παίρνει δημοσιότητα. Άλλωστε δεν το θέλει και η ίδια. Δεν το επιδιώκει, δεν το επιθυμεί. Μόνο οι υπάλληλοι του σχολείου γνώριζαν αυτή την ινκόγκνιτο επίσκεψή της και κανείς άλλος. Ήθελε να είναι μόνη. Να μάθει για εκείνα τα παιδιά. Να ακούσει γι’ αυτά τα «υπέροχα πλάσματα». Να κατανοήσει τα προβλήματα που έχει αυτό το Ειδικό Σχολείο.
Η πόρτα ανοίγει για τη μεγάλη κυρία του θεάτρου. Δεν μιλάει πολύ. Σχεδόν καθόλου, ενώ ο σκεπτικισμός της είναι μεγάλος. «Θα αντεπεξέλθει στην οικονομική κρίση;» μονολογεί. Οι σκέψεις της πολλές. Θέλει να βοηθήσει, να φωνάξει. Να ουρλιάξει ότι αυτά τα «υπέροχα πλάσματα» μάς έχουν όλους ανάγκη. «Το σχολείο πρέπει να μείνει ανοιχτό και θα μείνει», λέει με πάθος, βάζοντας μπροστά τον ίδιο της τον εαυτό.
«Όλοι μαζί θα παλέψουμε»
Στο εσωτερικό του Ειδικού Σχολείου συναντά τον διευθυντή. Κάθονται στο γραφείο του. Επιθυμεί να μάθει τα πάντα για τα παιδιά. Για τα γλυκά αυτά πλάσματα που λίγοι καλλιτέχνες δείχνουν ευαισθησία, που λίγοι γνωρίζουν για τον αγώνα δρόμου που κάνουν οι δάσκαλοί τους για να τα εκπαιδεύσουν, για να τα στηρίξουν με αγάπη.
Ο διευθυντής τής μεταφέρει λεπτομερώς όλα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Την ευχαριστεί βουρκωμένος για όσα ήδη έχει κάνει η ίδια για το σχολείο. «Τα λόγια μου ας γίνουν ευχές για δική σας μακροημέρευση. Το αξίζετε», της λέει συγκινημένος και εκείνη σκύβει το κεφάλι βουρκωμένη. Λίγα λεπτά μετά ο διευθυντής με το προσωπικό την οδηγούν στα ίδια τα παιδιά. Σε μια αίθουσα εκείνα ζωγραφίζουν. Άλλα την χαιρετούν, άλλα την αγγίζουν απλώς, άλλα της δείχνουν τις ζωγραφιές τους…
Οι σκηνές είναι γεμάτες συναισθήματα αγάπης για τα παιδιά. «Όλοι μαζί θα παλέψουμε», τους λέει και αποχωρεί βουρκωμένη. Πλέον όλοι γνωρίζουν πως η επίσκεψη της μεγάλης κυρίας του θεάτρου και του κινηματογράφου είναι μια επισφράγιση της φιλίας αλλά και της αλληλεγγύης της προς τα παιδιά. Άλλωστε η Ζωή είναι αντράκι. Πάντα κρατούσε τις υποσχέσεις της. Και την υπόσχεση την έδωσε στον ίδιο της τον εαυτό!
Για περισσότερα Πρόσωπα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ