ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Ζωζώ Σαπουντζάκη: “Ο Ωνάσης και το παιδί που έχασα”!!! Η βασίλισσα της νύχτας ξεναγεί τη «News» στη μυθιστορηματική και άγνωστη ζωή της
«Πόνεσα, έκλαψα, μελαγχόλησα για το παιδί που έχασα… Από την άλλη ο Αλέξανδρος Ωνάσης με ερωτεύτηκε γι’ αυτό που έβλεπε απέναντί του. Ήταν ένας νεανικός έρωτας που δεν μπορούσε να προχωρήσει». Με αυτές τις αποκαλύψεις η αειθαλής και μπριόζα Ζωζώ Σαπουντζάκη, η βασίλισσα της νύχτας, ξεναγεί τη «News» στη μυθιστορηματική και άγνωστη ζωή της.
Του ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΙΖΑ
Στο πανέμορφο διαμέρισμά της στην οδό Τζιραίων η βασίλισσα της νύχτας ζει με τις αναμνήσεις, σχεδιάζοντας το μέλλον. Άλλωστε, όπως και η ίδια πάντα λέει, το παρελθόν μάς δείχνει το μέλλον.
VIRAL
Μια ζωή γεμάτη πλούτη, δόξα, φήμη που δύσκολα συναντάς στην ελληνική σοουμπίζ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σπουδαιότεροι άντρες της εποχής εκείνης βρίσκονταν νύχτες ολόκληρες στα θέατρα και στα νυχτερινά κέντρα για να την αποθεώσουν και να πιουν έστω και δυο σταγόνες σαμπάνιας από το γοβάκι της.
Η ίδια ποτέ δεν κρύφτηκε και ποτέ δεν φοβήθηκε να αναφερθεί στην ιδιωτική της ζωή. Ωστόσο, σήμερα, κάνει ένα βήμα παραπέρα και μιλάει για όσα θέματα εδώ και χρόνια απέφευγε να αποκαλύψει. «Έχω πουλήσει τέσσερα σπίτια από τότε που πέθανε ο σύζυγός μου ο Αντρέας. Γιατί έλεγα ότι πρέπει να ζω αξιοπρεπώς. Και το αξιοπρεπώς για εμένα σήμαινε να τα σπαταλώ. Να παίρνω ρούχα, να παίρνω χρυσαφικά και να περνάω καλά». Μετά την τεράστια επιτυχία «Αναζητώντας τον Αττίκ» στο θέατρο «Badminton», η Ζωζώ για μία ακόμα σεζόν κάνει όνειρα και βάζει στόχους. «Εμένα δεν με απασχολεί το παρελθόν. Τα έζησα. Τώρα θέλω να ζήσω τα επόμενα και να είμαι προσεκτική με τις επιλογές που κάνω στη δουλειά μου», λέει και ανοίγει στη «News» το βιβλίο της ζωής της!
«Δεν πιστεύω πια στους πολιτικούς, πλέον υπάρχουν μόνο πλούσιοι και φτωχοί…»
Στο σπίτι της, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες της εποχής που μεσουρανούσε στολίζουν με νόημα τους τοίχους, δείχνοντας πως Ζωζώ στην Ελλάδα είναι μόνο μία. «Τι καφέ θα πιεις;» είναι τα πρώτα λόγια της, πριν το κασετοφωνάκι αρχίσει να καταγράφει τις μοναδικές αφηγήσεις της.
«Όσο εγώ φτιάχνω τον καφέ, εσύ θα ακούς ένα τραγούδι που μου έγραψε ο Ξανθούλης». Πατάει το play. H μουσική νοσταλγική. Οι στίχοι; Κομμένοι και ραμμένοι πάνω στη Ζωζώ και στη ζωή της. Με λίγα λόγια, μέσα από τους στίχους τεσσάρων λεπτών περνούν εικόνες μιας ολόκληρης ζωής. Πρίγκιπες, έρωτες, δόξες, πάθη, χρήμα. Το τραγούδι σταματάει και η Ζωζώ, άβαφη, χωρίς να αλλάζει τίποτα πάνω της από τη Ζωζώ του θεάτρου και του κινηματογράφου, κάθεται δίπλα μου. «Ξεκινάμε», μου λέει. Και ξεκινάμε έχοντας κατά νου τη ζωή που βιώνουν χιλιάδες Έλληνες εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.
Η Ζωζώ δεν το βάζει ποτέ κάτω. Προσπαθεί συνεχώς να δημιουργεί και παράλληλα να περνάει καλά. Γι’ αυτό αν και η οικονομική κρίση την έχει επηρεάσει, ωστόσο η ίδια θέλει να είναι αισιόδοξη. «Είμαι αισιόδοξο άτομο. Πιστεύω ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Στην πολυκατοικία μας κάναμε πρόσφατα μια συνέλευση προκειμένου να πείσουμε και τους υπόλοιπους ένοικους ώστε να ανάβει περισσότερες ώρες το καλοριφέρ. Για τέτοια φτώχεια μιλάμε. Όλα αυτά, μαζί με τα σκυθρωπά πρόσωπα των Ελλήνων, με αναγκάζουν να μην πιστεύω πια στους πολιτικούς, αν και ο Σαμαράς κάνει μεγάλη προσπάθεια. Είμαστε όμως και εμείς συνυπεύθυνοι εδώ που φτάσαμε. Δεν είναι δυνατόν να πεθαίνει ένας δικός σου άνθρωπος και εσύ να συνεχίζεις να παίρνεις τη σύνταξή του! Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος: Κάποιοι έβγαλαν εκατομμύρια στο εξωτερικό και άλλοι στην Ελλάδα δεν μπορούν να ζήσουν. Πλέον υπάρχουν μόνο πλούσιοι και μόνο φτωχοί σε αυτήν τη χώρα. Και για τη Ζωζώ, λοιπόν, είναι δύσκολες οι εποχές αυτές», επισημαίνει η ίδια.
«Είναι δύσκολη εποχή, γιατί είμαι κακομαθημένη! Και είμαι κακομαθημένη γιατί δεν περίμενα να μου προσφέρει ποτέ κανείς τίποτα για να ζήσω αλλά μόνο από τον ίδιο μου τον εαυτό είχα απαιτήσεις. Έχω ένα σπίτι στην Κινέττα που όλο ζητάει. Όλο θέλει να του “δώσεις”. Είναι σαν τη Ζωζώ που θέλει την κολόνια, τα λούσα της. Αν την αφήσω θα μαραζώσει. Θα είναι άχρηστη. Πρέπει λοιπόν να τη στολίζω. Το ίδιο και το σπίτι ζητάει και πρέπει να τα δώσω», λέει και η κουβέντα μας σιγά σιγά πηγαίνει σε παλαιότερα χρόνια, τότε που η Ζωζώ μεσουρανούσε.
Τη ρωτάμε αν ήταν «κονόμα», μια λέξη που συχνά άκουγαν οι φίλοι της από το στόμα της μητέρας της, της κυρίας Φιλίτσας. «Οικονόμα δεν ήμουν ποτέ. Ήμουν σπάταλη. Η Ζωζώ αν δεν ήταν στη ζωή της η κυρία Φιλίτσα μπορεί να μην είχε ούτε σπίτι να μείνει. Ήμουν και είμαι ενθουσιώδης. Αν μου αρέσει κάτι, θα το πάρω. Δεν σκέφτομαι το αύριο. Βέβαια με ευνόησε ο Θεός και η υγεία μου και όλα μου ήρθαν πολύ καλά. Όμως πλέον στριμώχνομαι. Πρέπει να δουλεύω για να ζήσω αλλά και γιατί από τη δουλειά παίρνω ζωή. Είναι το ψώνιο μου! Και είναι το ψώνιο μου γιατί πλέον τραγουδάω καλύτερα, παίζω καλύτερα και είμαι πιο ώριμη. Ακόμα και ο θάνατος των δικών μου δεν με πτόησε. Μπορεί μέσα μου να έκλαιγα, όμως έβαζα πάντα μπροστά τη δουλειά μου», λέει η αειθαλής Ζωζώ.
Το μυστικό της νεότητας
Τα μυστικά της νεότητάς της η Ζωζώ δεν τα μαρτυρά. Προτιμά να τα κρατάει για εκείνη. «Το μυστικό της νεότητάς μου είναι η αγάπη προς τη ζωή. Το όνομά μου είναι ζωή. Εγώ αγαπώ τη ζωή. Δεν προσποιούμαι για τίποτα. Θα με δεις και στις δεξιώσεις, θα με δεις όμως και να σκουπίζω και να κάνω καθημερινά δουλειές», λέει.
Όταν τη ρωτάμε αν πηγαίνει στον καθρέφτη και διακρίνει ρυτίδες στο πρόσωπό της, χωρίς δισταγμό απαντάει: «Ναι, μπορεί να τις βλέπω. Μου αρέσουν όμως! Προτιμώ να κάνω πέντε, έξι σπασίματα στο πρόσωπο από το να γίνω αγνώριστη με τις πλαστικές και να λένε “πω πω πώς έγινε η Ζωζώ με τα μπότοξ και τις πλαστικές”». Και όπως πάντα, η Ζωζώ δεν κρύβεται. Προτιμά να σου πει αλήθειες που πολλές φορές ηχούν άσχημα, ωστόσο, είναι αυθεντική. Και προπάντων μαγκάκι!
Θυμάται το παρελθόν. Δεν δακρύζει, το χαίρεται! Γιατί η Ζωζώ με την ίδια ζωντάνια είναι ενεργή ακόμα και σήμερα. «Όταν ξεκίνησα ήμουν ένα κοριτσάκι άβγαλτο που δεν ήξερε τη ζωή. Η μάνα μου, λοιπόν, η οποία ήταν και μάνατζέρ μου έπαιζε καθοριστικό ρόλο σε όλη μου ζωή και την καριέρα. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν τόσο γεμάτα που δεν πρόλαβα να καταλάβω πώς πέρασαν. Ήμασταν μια οικογένεια τόσο αγαπημένη που δεν υπήρχε δεύτερη στη Θεσσαλονίκη. Καθημερινά ο πατέρας μου και η μάνα μου έκαναν τραπέζια σε όλους τους ηθοποιούς του Βασιλικού Θεάτρου. Ο Παντελής Ζερβός, μάλιστα, έλεγε στη μάνα μου: “Βάλε τα παιδιά σου να μάθουν πολλές δουλειές για να μην πεινάσουν”. Γι’ αυτό και ήμασταν πολυσύνθετα ταλέντα. Ωστόσο, αν συνέχιζα να είμαι εκείνο το κοριτσάκι το άβγαλτο, με το χαμηλωμένο πρόσωπο και βλέμμα, οι άνθρωποι που εν συνεχεία με λάτρεψαν το πιο πιθανόν είναι να μη μου έδιναν σημασία. Όπως λέει και ο Ξανθούλης στο τραγούδι που μου έγραψε: “Το λέω εγώ που άρχοντες με έχουν προσκυνήσει, το λέω εγώ που αγαπούσα τη μαγκιά”. Άρχοντες για εμένα ήταν ο Ωνάσης, ο Νιάρχος, ο Βογιατζάκης, ο Μπενάκης, που γέμιζαν τα κέντρα όπου κι αν εμφανιζόμουν κι έριχναν τα λουλούδια, τα πυροτεχνήματα χωρίς περιορισμούς. Τότε στις πίστες, λοιπόν, όλα τα έκανα μόνη μου. Μόνη μου σκηνοθετούσα το σόου που θ’ ακολουθούσε. Έλεγα: “Aπόψε τι θα κάνεις Ζωζώ; Θα πετάξεις τα παπούτσια σου. Αύριο τι θα κάνεις Ζωζώ; Θα ανέβεις στα τραπέζια”. Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, ερωτεύτηκαν την αξιοπρεπή Ζωζώ κι αυτό που λάνσαρα. Δεν γύριζα ποτέ να κοιτάξω κανέναν. Απλώς έκανα τη δουλειά μου. Και όταν τελείωνα το σόου, χτυπούσε η πόρτα του καμαρινιού μου και έρχονταν τα αρώματα και τα πανάκριβα δώρα. Τότε δεν τα καταλάβαινα όλα αυτά. Τώρα, λοιπόν, που πέρασαν τα χρόνια καταλαβαίνω τι έκανα τότε. Καταλαβαίνω ότι αυτά δεν τα έκανε καμία άλλη. Είμαι η πρώτη σοουγούμαν της Ελλάδας», λέει φανερά ενθουσιασμένη.
«Έχω κλάψει για άντρες…»
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη πάντα θεωρούνταν «γυναίκα-φωτιά». Όλοι οι άντρες την προσκυνούσαν την εποχή της μεγάλης δόξας της. Ίσως ακόμα και σήμερα… Ο κινηματογράφος, το θέατρο, τα κέντρα δημιούργησαν γύρω από το όνομα της Ζωζώς έναν απίστευτο μύθο, κάνοντας τον αντρικό πληθυσμό να παραληρεί.
Τη ρωτάμε αν έχει κλάψει για άντρα. «Έχω κλάψει πολύ για άντρα. Όμως, δεν κοίταζα ποτέ τον άντρα για τα υλικά αγαθά που μπορεί να σου προσφέρει. Άλλωστε, εγώ έβγαλα από πολύ μικρή χρήματα από το επάγγελμά μου, δεν είχα ανάγκη από τέτοια. Όχι πως δεν ήθελα τα δώρα που μου έκαναν, αν και κάνα δυο φορές τα επέστρεψα πίσω», τονίζει με χαμόγελο και κοιτάζει παλιές φωτογραφίες στο στολισμένο από αναμνήσεις σαλόνι της. Στην ερώτησή μας εάν ερωτεύτηκε πολλές φορές απαντάει με ευθύτητα και χωρίς δισταγμό: «Και δύο και τρεις φορές. Ο ένας έρωτας ήταν πολύ μεγάλος και έκανα μεγάλες θυσίες γι’ αυτόν».
Ο χαμός του σπλάχνου της
Η πολύωρη κουβέντα με την ανυπέρβλητη Ζωζώ φτάνει και στο παιδί που ποτέ δεν έφερε στον κόσμο. Απέβαλε εξαιτίας της δουλειάς της. Αν και τα ανίψια της καλύπτουν σήμερα το μεγάλο κενό, ωστόσο μας μιλάει για τη μεγάλη απώλεια του σπλάχνου της. «Όταν με το σύζυγό μου τον Αντρέα πήγαμε να αποκτήσουμε παιδί, εγώ δεν πρόσεξα καθόλου. Έκανα ντουμπλάζ, κινηματογράφο, θέατρο. Δουλειά νύχτα μέρα. Ήταν δυνατόν να κρατήσω το παιδί σε μια εγκυμοσύνη που ακροβατούσε;» μας λέει, ενώ αναφέρεται στις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε όταν απέβαλε! «Έκλαιγα ασταμάτητα! Πέρασα περίοδο μεγάλης μελαγχολίας, πάνω από έναν χρόνο. Είναι τραγικές οι στιγμές που περνάει μια μέλλουσα μάνα και φτάνει πολλές φορές στα άκρα. Εγώ κοίταζα ώρες ατελείωτες τη θάλασσα και έκλαιγα για το χαμό αυτό».
Αποφεύγει, όμως, να αναφερθεί με λεπτομέρειες στο περιστατικό, καθώς, όπως λέει, είναι πολύ προσωπικό συναίσθημα μια αποβολή. «Ο σύζυγός μου τότε, επειδή με έβλεπε που μαράζωνα, με παρότρυνε να ξαναβγώ στο θέατρο και να δουλέψω όπως παλιά. Πλέον το ότι δεν απέκτησα δικό μου παιδί δεν με πειράζει. Το έχω ξεπεράσει», μας εκμυστηρεύεται.
Ο έρωτας με τον Αλέξανδρο Ωνάση
Η κουβέντα με τη μία και μοναδική Ζωζώ Σαπουντζάκη φτάνει και στον άγνωστο έρωτά της με τον Αλέξανδρο Ωνάση. Ένας έρωτας για τον οποίο η Ζωζώ αποφεύγει να μιλάει, καθώς το θεωρεί όλο αυτό μια εφηβική τρέλα του νεαρού τότε Αλέξανδρου.
«Ο Αλέξανδρος ήταν ένα πολύ γλυκό παιδί! Θυμάμαι τότε ερχόταν ο πατέρας του στο μαγαζί συνεχώς. Είχε ήδη γίνει ο θόρυβος με εμένα», λέει και συνεχίζει τις σπαρταριστές λεπτομέρειες. «Ο Αλέξανδρος τότε ήταν μαθητής. Είχαν έρθει, λοιπόν, ένα βράδυ με τον κολλητό του τον Βερνίκο στο κέντρο όπου εμφανιζόμουν εγώ, στην “Πεταλούδα”, στην πλατεία Αμερικής. Μαζί τους και ο Γιωργάκης που ακολουθούσε πάντα τον νεαρό Ωνάση όταν έλειπε ο Αρίστος. Βγήκα τραγούδησα εγώ και ο νεαρός Ωνάσης δεν σταματούσε να ανοίγει σαμπάνιες και να πετάει λουλούδια. Όταν τελείωσα το σόου, με παίρνει αγκαλιά. Και άρχισε να μου μιλάει, να μου μιλάει, ώρες ολόκληρες. Από την επομένη ο Αλέξανδρος ερχόταν στο σπίτι μου στην Τζιραίων με σοφέρ, με έπαιρνε και πηγαίναμε για ψάρι στου Αντωνόπουλου. Δεν μπορώ να ξεχάσω τα λόγια που μου έλεγε για τα παιδικά του χρόνια, για την Κάλλας και ότι δεν τη χώνευε αλλά και τα δάκρυα που έτρεχαν από τα ματάκια του συχνά πυκνά για τη μάνα του, τότε που είχε χωρίσει με τον πατέρα του».
Η βασίλισσα της νύχτας θυμάται ακόμα και σήμερα το πρώτο φιλί του Αλέξανδρου, που όπως αναφέρει ήταν ένα άβγαλτο παιδί που είχε δίπλα του την κουκλάρα Ζωζώ, που την ποθούσε όλος ο αντρικός πληθυσμός.
«Ο Αλέξανδρος ήταν ένα άβγαλτο παιδί γεμάτο συναισθήματα. Νεανικά συναισθήματα. Όταν πήγε να με φιλήσει πρώτη φορά έτρεμε…». Αργότερα, όταν εκείνος έπρεπε να την αποχωριστεί για να πάει στο Παρίσι, ποτέ δεν την ξέχασε. Αντιθέτως, της έστελνε σχεδόν καθημερινά γράμματα. «Μου έστελνε πολύ όμορφα νεανικά γράμματα γεμάτα συναίσθημα. “Δεν βλέπω την ώρα να τελειώσω το σχολείο για να έρθω να σε συναντήσω”, μου έγραφε σε ένα από αυτά. Ήταν πολύ γλυκό παιδί. Όταν έφυγε, μάλιστα, από τη ζωή, αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Έπαθα μεγάλη πλάκα», μας λέει η Ζωζώ και όπως τονίζει δεν συγκρινόταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης με τον Σταύρο Νιάρχο.
«Μπορεί ο Νιάρχος να μου έστελνε σπιρτόκουτα γεμάτα χρυσές λίρες για ένα και μόνο τραγούδι, όμως δεν μπορεί κανείς να τον συγκρίνει με τον γλεντζέ Ωνάση. Ο Σταύρος ήταν ένα μοναχικό άτομο, ο δε Αρίστος πιο γλεντζές».
Για περισσότερα νέα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ