Παπά Γρηγόρης: Ο Έλληνας Ροβινσώνας που στα 80 του οδηγεί γουρούνα!!!
Οδηγεί γουρούνα με ράσα. Ψαρεύει με μακροβούτι στα 80 του. Ο παπά Γρηγόρης, ο ΄Ελληνας Ροβινσώνας, ζει για 40 χρόνια μόνος στο νοτιότερο νησί του Ιονίου.
Του Νίκου Νικόλιζα
Στα Στροφάδια, τον τόπο όπου θάφτηκε και βρέθηκε το σκήνωμα του Αγίου Διονυσίου, περιπολεί σε ολόκληρο το νησί, τραβάει νερό από το ίδιο πηγάδι του πύργου των Παλαιολόγων, που έπιναν νερό οι μοναχοί επί Βυζαντίου και παράλληλα κάθε ξημέρωμα κάνει προσευχές για την εξιλέωση των δικών μας ψυχών!
VIRAL
Στον επιβλητικό τελευταίο σωζόμενο ανά τον κόσμο πύργο των Παλαιολόγων, η καθημερινότητα μοιάζει να έχει σταματήσει στα βυζαντινά χρόνια.
«Η ζωή εδώ είναι άκρως μοναχική. Θα έλεγε κανείς ασκητική. Το μόνο που ακούγεται είναι το κύμα και τα χιλιάδες πουλιά που βρίσκουν καταφύγιο» μας λέει και μας ξεναγεί στον εντυπωσιακό πύργο, τον οποίο η Ουνέσκο ανακήρυξε διατηρητέο εδώ και πολλά χρόνια. «Ήρθα εδώ πριν από πολλά χρόνια, όχι με σκοπό να καθίσω μόνιμα, αλλά για να βοηθήσω μήπως και αναστηλωθεί ο πύργος. Είναι υποχρέωσή μας ως Έλληνες να τον κρατάμε όρθιο. Είναι ουσιαστικά προπύργιο της ορθοδοξίας μας» μας λέει και μας ξεναγεί σε έναν κόσμο που έχει χαθεί εδώ και εκατοντάδες χρόνια.
«Το καλοκαίρι η ζωή είναι πιο υποφερτή, γιατί έρχονται και κάποιοι ταξιδιώτες με ταχύπλοα για να με δουν. Τον χειμώνα, όμως, υπάρχει περίοδος που περνάνε μήνες για να αντικρίσω κάποιον άνθρωπο» λέει και μας δείχνει τα υπέροχα δωμάτια του Πυργομονάστηρου. Σε αυτά, τους περασμένους αιώνες, είχαν φιλοξενηθεί δεκάδες μοναχοί, οι οποίοι προστάτευαν τον τάφο του αγίου Διονυσίου από τους πειρατές και τους ιερόσυλους.
«Το μοναστήρι με την ιστορία που έχει, θα έπρεπε να προστατεύεται από το ελληνικό κράτος, όπως η Ακρόπολη. Το έχει όμως εγκαταλείψει, παρ’ όλο που οφείλει να το προστατέψει» λέει και η οργή του Παπά Γρηγόρη φαίνεται ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
Του ζητάμε να μας μιλήσει για την καθημερινότητά του. «Όλη η μέρα μου είναι γεμάτη. Καθημερινές προσευχές το πρωί, το μεσημέρι και το βράδυ όπως ορίζουν οι ιεροί κανόνες. Έπειτα, πηγαίνω στον στάβλο για να ταΐσω τα ζώα, φυτεύω ζαρζαβατικά, ανάλογα με την εποχή για να επιβιώνω, καθαρίζω όσο μπορώ το μοναστήρι και γενικά προσπαθώ να γίνω φίλος με τη φύση». Η ασκητική ζωή του παπά Γρηγόρη τον έχει κάνει κάπως απόμακρο για τους ξένους που επισκέπτονται στο απομακρυσμένο νησί.
«Δεν μου αρέσει να μιλάω για μένα και τη ζωή μου. Εγώ εδώ έχω έναν σκοπό: την πλήρη αφοσίωσή μου στον θεό και την πίστη. Είμαι συνειδητά απομακρυσμένος και η ζωή αυτή πλέον έχει γίνει συνήθεια.»
Όταν τον ρωτάμε αν του λείπει η ανθρώπινη παρουσία μας λέει: «Κάποτε μου έλειπε. Πλέον όχι. Είμαι καλά με τη φύση, τα ζώα και τον Θεό.»
Ο πύργος των Παλαιολόγων στα χρόνια της δόξας
Στο πρώτο μισό του 13ου αιώνα ο αυτοκράτορας της Νίκαιας Θεόδωρος ο Α’ Λάσκαρης ίδρυσε την Ιερά Μονή Στροφάδων, αφιερωμένη στον Σωτήρα Χριστό (όπως συνήθιζαν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες).
Σύμφωνα με τον ιστορικό της Ζακύνθου Λ. Ζώη, ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Παλαιολόγος ανακαίνισε το μοναστήρι γύρω στα 1440 μ.Χ.
Το κτιριακό συγκρότημα έχει μορφή καστρόπυργου, είναι δηλαδή ένα οχυρό μοναστήρι. Το καθολικό της μονής, ο κεντρικός Ναός της Θείας Μεταμορφώσεως, βρίσκεται μέσα στον πύργο της Μονής, πράγμα μοναδικό τουλάχιστον σε ορθόδοξο μοναστήρι.
Στο κτιριακό συγκρότημα, απέναντι από τον πύργο υπάρχει ο Ναΐσκος του Αγίου Γεωργίου, που φιλοξένησε το σκήνωμα του αγίου Διονυσίου.
Το 1530 το μοναστήρι δέχεται επίθεση Σαρακινών, οπότε σφαγιάζονται οι Πατέρες της Μονής. Το μοναστήρι μετά από αυτή τη συμφορά σιγά σιγά αρχίζει να αναζωογονείται και επανδρώνεται για μια ακόμη φορά. Έτσι στα 1568 σε κάποια εκκλησία της Ζακύνθου, ο Ζακυνθινός κόντες Δραγανίγος Σιγούρος του Μωκίου γίνεται με την τελετή της κουράς Μοναχός της των Στροφάδων Μονής με το όνομα Δανιήλ.
Ως Αρχιεπίσκοπος πρώην Αιγίνης ο μετέπειτα άγιος Διονύσιος, φρόντιζε τα μοναστήρια του ποικιλοτρόπως, έως ότου πραγματοποιήθηκε η επιθυμία του, να ταφεί στη Μονή Στροφάδων πεθαίνοντας στις 17 Δεκεμβρίου 1622. Ύστερα από λίγα χρόνια έγινε η ανακομιδή του Λειψάνου του και κατά θαυματουργικό τρόπο βρέθηκε το Λείψανό του άθικτο.
Το Λείψανο του αγίου Διονυσίου έμεινε στα απομακρυσμένα Στροφάδια μέχρι τις 19 Αυγούστου 1717, χρονιά κατά την οποία γίνεται η μεγάλη επίθεση των Αγαρηνών, οι οποίοι σκότωσαν και αιχμαλώτισαν τους μοναχούς των Στροφάδων. Μόνο δύο κρυμμένοι στο λόγγο του νησιού γλίτωσαν, πήραν το λείψανο του αγίου και το έφεραν στην Ζάκυνθο, όπου βρίσκεται από τότε μέχρι σήμερα. Μαζί όμως με το λείψανο του αγίου μεταφέρθηκε και η έδρα της Μονής των Στροφάδων στην πόλη της Ζακύνθου, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.
Η Μονή, τα χρόνια της δόξας της, είχε σημαντική βιβλιοθήκη και ιερά σκεύη μεγάλης αξίας. Τμήματα της βιβλιοθήκης αυτής και των ιερών σκευών βρίσκονται στο μοναστήρι στη Ζάκυνθο αλλά και στη Μαρκιανή βιβλιοθήκη της Βενετίας.
Τα κτήρια της ιστορικής αυτής Μονής υπέστησαν σημαντικότατες ζημιές, κατά το σφοδρό σεισμό (ισχύος 6,6 R) της 18ης Νοεμβρίου 1997.
Για περισσότερα νέα κάντε κλικ εδώ
0 ΣΧΟΛΙΑ