Λάκης Γαβαλάς: .Lak ιδού!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Θεσσαλονίκη τέλη Οκτωβρίου. Παίρνω την πρώτη πρωινή πτήση γιατί έχω ραντεβού με τον Λάκη Γαβαλά στο στούντιο του φωτογράφου Αμοιρίδη, κάπου κοντά στην ΕΤ3. Η φωτογράφιση γίνεται για τις ανάγκες του Athens Magazine και η «γάτα» Κατερίνα Γιατζόγλου έχει πείσει τον Γαβαλά να είναι το πρώτο μας εξώφυλλο. Η μοναδική ημερομηνία που είχαμε συνέπιπτε με την παρουσία του Λάκη στη Θεσσαλονίκη. Σιγά μην άφηνα την ευκαιρία να πάει χαμένη! Περιμένω να δω έναν τύπο κάπως «δήθεν», έναν άνθρωπο της δημοσιότητας, των κοσμικών, με ψηλά τη μύτη και τουπέ 1.000 καρδιναλίων. Η φωτογράφιση ήταν να ξεκινήσει στις 11:30. Ο Λάκης είχε φτάσει στο στούντιο πριν από το φωτογράφο, από τις 11:00. Μισή ώρα πριν χτύπαγε την πόρτα στο ισόγειο του Αμοιρίδη για να του ανοίξουν και να προλάβει να χαλαρώσει και να ετοιμαστεί. Το πρώτο δείγμα ήταν θετικό. Τον είδα να κάθεται ήρεμος στον καναπέ και να μιλάει χαμηλόφωνα στο κινητό του, όσο πιο διακριτικά μπορεί, για να μην ενοχλεί το team της φωτογράφισης στην προετοιμασία. Χωρίς ίχνος δυσανασχέτησης αφέθηκε στις εντολές του φωτογράφου, σε ό,τι «κουφό» κι αν του ζητούσαμε να κάνει, προκειμένου να πετύχει το concept και να βγάλουμε αυτό που θέλαμε από τον συγκεκριμένο άνθρωπο, τον πραγματικό του εαυτό δηλαδή. Χάρις στη βοήθειά του και το δικό μας πείσμα τα καταφέραμε. Από όσο, όμως, κατάλαβα αυτό ήταν το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο ξεκινούσε τώρα. Έπρεπε να πειστεί ο .Lak να ανοίξει την ψυχή του και να μιλήσει σε έναν άγνωστο άνθρωπο για όσα δεν έχει πει ποτέ στη ζωή του. Προσπάθησε να με αποφύγει ευγενικά, λέγοντάς μου ότι δεν έχει πολύ χρόνο για τη συνέντευξη. Του πρότεινα να τον ακολουθήσω μέχρι το κατάστημά του στο κέντρο της πόλης και στη διαδρομή, μέσα στο ταξί, να μιλήσουμε για τη ζωή του (εκτίμησα ότι θα είχε πολλή κίνηση). Ο Λάκης, καλοπροαίρετος, φάνηκε να ξαφνιάζεται, αλλά τελικά δέχτηκε. Η συνέντευξη-εξομολόγηση μέσα στο ταξί είχε ξεκινήσει και θα κρατούσε συνολικά μια ώρα. Κάναμε τρεις φορές το γύρο του στενού των Burberry. Συνεχώς προσθέταμε πράγματα που έβγαιναν αυθόρμητα στο follow up των ερωτήσεων.

 

Κύριε Γαβαλά βλέπω μηνύματα…

Ναι, ξέρεις έχω μηνύματα από το γραφείο, γιατί κάποια στιγμή οι 230 εργαζόμενοι -τουλάχιστον το 30% από αυτούς- πρέπει να έχουν τις εντολές που πρέπει να εκτελέσουν. Ένα λεπτό, τελειώνω.

Κύριε Γαβαλά ήρθα από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη για εσάς. Πιστεύω βασικά ότι δεν είστε αυτό το οποίο παρουσιάζετε και δείχνετε σε τρίτους. Εκτιμώ ότι δεν δείχνετε τον πραγματικό σας εαυτό για τους δικούς σας λόγους. Έχετε διάθεση να κάνουμε μια πραγματική συνέντευξη, έξω από τους τύπους και τις δημόσιες σχέσεις;

Πρώτον, αν με ξέρεις, λοιπόν, τόσο καλά πρέπει να μου μιλάς στον ενικό και δεύτερον, ναι, έχω διάθεση να κάνουμε μια αληθινή συνέντευξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλα τα άλλα που κάνω είναι ψεύτικα. Απλώς εκτιμώ ότι είναι ίσως το κατάλληλο timing για να μάθει ο κόσμος έναν Λάκη Γαβαλά που δεν γνωρίζει.

Λοιπόν, Λάκη πρώτα ας πούμε από πού βγαίνει το «Λάκης», ποιο είναι το κανονικό σου όνομα.

Το «Λάκης» βγαίνει από το Αποστολάκης.

Αποστολάκης. Δηλαδή, Απόστολος.

Απόστολος ναι, αλλά, επειδή δεν βρήκα ποτέ τους άλλους 11, σκέφτηκα να βγάλω δικό μου όνομα.

Ο Λάκης πού γεννήθηκε;

Στον Πειραιά το 1952.

1952;

Ναι, γιατί; Βλέπω έκπληξη στο πρόσωπό σου. Είμαι 57 χρονών και νιώθω 20.

Ο καθένας, Λάκη μου, είναι όσο θέλει και όσο πιστεύει. Ποτέ δεν έμενα στις ηλικίες. Πάμε να μάθουμε πού γεννήθηκες κι αν οι γονείς σου ήταν αυτό που λέμε ευκατάστατοι.

Οι γονείς· ο μπαμπάς είχε μηχανήματα κοπής μαρμάρων, μεγάλο εργοστάσιο με 200 άτομα προσωπικό. Θα έλεγα ότι ήμασταν καλά. Μας σπούδασαν με ξένες γλώσσες, πήγα σε ένα γαλλικό σχολείο, είχα παλτό από πολύ καλό μαλλί και τα καλοκαιρινά μου ρούχα -τα πιο πολλά- ήταν λινά, άρα πάει να πει ότι ήμασταν αρκετά καλά.

Άρα ο Λάκης ο Γαβαλάς είναι από μια ευκατάστατη οικογένεια.

Όχι, δεν είναι ακριβώς έτσι! Ευκατάστατος ήταν ο μπαμπάς, του οποίου τη δουλειά και δεν ακολούθησα. Με φαντάζεσαι στο νταμάρι να δίνω εντολές για κοπή μαρμάρων; Έκανα την επανάστασή μου, γιατί δεν ήθελα ποτέ να με συντηρούν. Ήθελα να συντηρώ μόνος μου τον εαυτό μου. Γι’ αυτό από πολύ μικρός είχα μάθει να μαγειρεύω, να οδηγώ, να πλένω τα ρούχα μου και φυσικά να βγάζω το χαρτζιλίκι μου.

Αδέλφια;

Έχω 2 αδελφές, τη Νότα και τη Μούλη, που έχουν κάνει η καθεμιά από 2 παιδιά και της μιας της αδελφής μου τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν κάνει από 2 παιδιά. Εγώ ήμουν ο μεγάλος της οικογένειας και ο πιο αγαπημένος -της μαμάς περισσότερο, θα έλεγα.

Μάλιστα, έτσι περάσατε τα παιδικά σας χρόνια. Ποια ήταν η πρώτη δουλειά που έκανες;

Η πρώτη δουλειά που έκανα ήταν από αντίδραση στον μπαμπά που δεν ήθελε να μου δίνει χαρτζιλίκι. Πήγα γύρω στα 17 μου, όταν τελείωσα το σχολείο, και δούλεψα σε ένα τσαντάδικο για σχολικές τσάντες στο Μοναστηράκι -γι’ αυτό έχω τη μανία από τότε με τις τσάντες και συλλέγω και σχεδιάζω. Από τότε μου έμεινε το «κουσούρι».

Αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη σου δουλειά.

Εγώ τους έλεγα βασικά να κάνουμε μια τσάντα λιγάκι πιο χαρούμενη, πιο διασκεδαστική, από την κλασική σάκα του σχολείου. Τους έπεισα. Οι τσάντες μου πουλήσανε περισσότερο από όλες τις άλλες. Ήταν διαφορετικές, πρωτοποριακές και πάνω από όλα καλόγουστες. Από τότε ξεκίνησα και έφτιαχνα δικά μου ρούχα, γιατί ήμουν πολύ αδύνατος και δεν έβρισκα τίποτα στο νούμερό μου, ούτε βέβαια στα χρώματα και τα σχέδια που ήθελα, οπότε έφτιαχνα μόνος μου τα ρούχα. Είχα βρει έναν πολύ καλό ράφτη ο οποίος διασκέδαζε και μαζί μου, κι έτσι τον αγγάρευα, ήμουν όλη μέρα στο ραφείο, βοηθούσα και ταυτόχρονα έφτιαχνα ρούχα και παπούτσια τα οποία άρεσαν σε εμένα. Όλα αυτά στα 15 μου χρόνια.

Ήσουν ένα διαφορετικό παιδί Λάκη. Με ιδιαιτερότητες σε μια δύσκολη συντηρητική εποχή. Δεν ήταν μόνο χρόνια ανεμελιάς, βίωνες και μια διαφορετικότητα ως άνθρωπος, ως προσωπικότητα. Σε πίκραινε εκείνη την περίοδο, που ο κόσμος δεν καταλάβαινε το διαφορετικό; Ένιωθες θυμό; Οργή;

Δεν το λες ξεκάθαρα. Φοβάσαι μην με προσβάλλεις και το πάρω στραβά; Είπαμε να μιλήσουμε ειλικρινά και θα μιλήσουμε. Εννοείς το κράξιμο του όχλου, το βουητό της κοινωνίας, έτσι;

Έτσι.

Εγώ ακόμη κι αυτό το κράξιμο, το βουητό, την προσβολή, έμαθα να τα ελέγχω και να τα απολαμβάνω. Σιγά να μην αφήσω τους αγράμματους, τους κομπλεξικούς και τους ηλίθιους να καθορίσουν τη ζωή μου. Από μικρό παιδί έμαθα να αυτοσυγκεντρώνομαι, να κοιτάζομαι στον καθρέφτη και να κάνω την αυτοκριτική μου. Σε πληροφορώ ότι ο όχλος με βοήθησε να γίνω πιο δυνατός, κάθετος και απόλυτος. Η αναζήτηση για εμένα της προσωπικής χαράς και της αυτογνωσίας είναι καθημερινή προσπάθεια. Την ξεκίνησα από μικρό παιδί και θα την πάρω μαζί μου. Μέχρι και να πεθάνω θα μαθαίνω και θα γίνομαι καλύτερος. Τους ευχαριστώ όλους, ακόμη και για το κράξιμο. Εγώ έγινα καλύτερος. Εκείνοι;

Μήπως σκλήρυνες ως άνθρωπος;

Δεν νομίζω, απλώς προστατευόμουν εσωτερικά.

Ναι αλλά, μήπως χωρίς να το καταλάβεις, σκλήρυνες τόσο πολύ μέσα σου που έβαλες μια πανοπλία στη ψυχή σου με αποτέλεσμα να μην σε ακουμπάει τίποτα;

Όχι· όσες πανοπλίες είχα, δηλαδή ό,τι σίδερο έβαλα πάνω μου, ήταν πολύτιμα μέταλλα, χρυσό και πλατίνα, για να κάνουμε λίγο γέλιο και να μην το κάνουμε πολύ βαρύ. Είχα τη δουλειά μου, την οργανωμένη σκέψη και την τόλμη μου για καινούργια πράγματα… Νομίζω τελικά πως η τόλμη και η σκληρή δουλειά ήταν η ασπίδα μου.

Φοβερό αυτό! Δεν το κάνουν οι άνθρωποι αυτό ξέρεις…

Ναι, δεν το κάνουν αλλά…

…κουρνιάζουν οι πιο πολλοί, κλείνονται.

Όχι, όλοι. Κάποιοι άνθρωποι leaders, όπως θεωρώ ότι είμαι εγώ στο δικό μου κόσμο, δεν αφήνουν ούτε τα πράγματα στην τύχη τους κι ούτε έχουν χρόνο να λυπούνται τους εαυτούς τους.

Οι γονείς για αυτή τη διαφορετικότητα δεν έλεγαν τίποτα; Το είχαν πάρει ως δεδομένο;

Πώς δεν λέγανε… Αρχικά ο μπαμπάς είχε πει πως θα με αποκληρώσει κάποια στιγμή…

Σοβαρά;

Με την έννοια, ξέρεις, αυτή των γονιών που αγαπούν κι είναι πολύ δεμένοι με τα παιδιά τους και θεωρούν ότι πρέπει να διαιωνίζουν αυτό που έχουν δημιουργήσει.

Έτσι είναι οι γονείς…

Φυσικά ο μπαμπάς πριν «φύγει», γιατί έχει «φύγει» δυστυχώς εδώ και 15 χρόνια, είχε τη χαρά να με δει πετυχημένο σε αυτό που είχα επιλέξει και να χαρεί για εμένα. Μπορεί να τον πίκρανα κάποιες φορές με τις επιλογές μου, αλλά τελικά «έφυγε» από τη ζωή βλέποντας το παιδί του χαρούμενο και ευτυχισμένο. Νομίζω πως ο μπαμπάς μου τελικά «έφυγε» από αυτή τη ζωή με την ψυχή του ανακουφισμένη και ήρεμη.

Στρατιώτης πήγες;

Όχι, γιατί ήμουν στο εξωτερικό. Έφυγα όταν ήμουν 20 χρονών, με πήρε η RΑΙ, με πήγε στην Ιταλία, έμεινα εκεί…

Οπότε μιλάς κι ιταλικά…

Σαν δεύτερή μου γλώσσα, κανονικά. Αλλά μιλάω αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά και ελληνικά.

Ελληνικά λίγα… (γέλια). Πήγες, λοιπόν, στην Ιταλία 20 χρονών. Όπου, εκεί τι κάνεις;

Εκεί με είχε πάρει η RΑΙ, όπως σου είπα, πήγα στην Τσινετσιτά, χόρεψα στο μπαλέτο της Ραφαέλα Καρά κι από εκεί και πέρα με επέλεξαν οι σχεδιαστές για να τους κάνω τις χορευτικές επιδείξεις. Τότε η μόδα δεν ήταν όπως τώρα που απλώς τα μοντέλα περπατούν στην πασαρέλα. Τότε έπρεπε όλα να παρουσιάζονται με χορευτικές κινήσεις και ιδιαίτερες δεξιότητες. Ήθελαν κάποιο χορογράφο, να χορογραφήσει και να σκηνοθετήσει την επίδειξη. Κι εγώ ζιζάνιο και τολμηρός, όπως σου είπα, μπήκα και ασχολήθηκα με αυτό το πράγμα. Από το πουθενά.

Τόσο εύκολα;

Καθόλου εύκολα δεν ήταν. Όπως και τώρα, έτσι και τότε, δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου. Θα μπορούσα, όπως κάναμε πολλοί, να πουληθώ ολόκληρος για να κάνω καριέρα στο χορό, τη μόδα, σε όλους τους τομείς του lifestyle. Ποτέ δεν το επέτρεψα στον εαυτό μου και στη συνείδησή μου. Ήθελα να είμαι κύριος του εαυτού μου. Νομίζω πως τα κατάφερα. Σε κανέναν δεν χρωστάω και τίποτα δεν μου χαρίστηκε. Οποιαδήποτε δουλειά κι αν έπαιρνα στην Ιταλία έφτυνα αίμα. Γι’ αυτό το λόγο, όμως, όλοι με εκτιμούσαν και με υπολόγιζαν.

Γι’ αυτό και έμεινες τόσα χρόνια.

Ναι… και γι’ αυτό και δεν γύρισα. Μπορούσα ανά πάσα στιγμή να γυρίσω στην ασφάλεια των γονιών μου, της οικογένειας και των φίλων μου. Δεν το έκανα.

Το χορό τον έβλεπες σαν μια άσκηση δύναμης;

Κοίταξε, άλλοι χόρευαν καλύτερα από εμένα. Χόρευα, αλλά δεν ήμουν και ο Νουρέγιεφ. Εγώ, όλη αυτή τη διαδικασία την έβλεπα σαν μια άσκηση ομαδικής πειθαρχίας. Όπως το είπες κι εσύ, σαν μια άσκηση δύναμης και ευθύνης, γιατί ξέρεις πως όταν είσαι σε ένα μπαλέτο, σε μια ομάδα δηλαδή, πρέπει να αποδείξεις πως δεν την χαντακώνεις ούτε σε χαντακώνει· πρέπει να είσαι even, ξέρεις, όμοιος.

Μάλιστα. Κάνεις λοιπόν αυτά και σε επιλέγουν οι σχεδιαστές…

Οι σχεδιαστές με επιλέγουν και μου λένε ότι πρέπει να κάνουμε κάποιες συνεργασίες.

Πόσο χρονών ήσουν;

Ήμουν 27.

27. Ήσουν δηλαδή ήδη 7 χρόνια στην Ιταλία.

9 χρόνια. 29 γύρισα στην Ελλάδα.

Στα 9 χρόνια που έμεινες στην Ιταλία, θέλω να ρωτήσω το εξής απλό· ερωτεύτηκες; Ήσουν καλά;

Ερωτεύτηκα, βέβαια. Ήμουν πολύ καλά.

Παθιασμένα;

Παθιασμένα όχι, γιατί δεν πρόλαβα ποτέ· δεν μου έδιναν το περιθώριο, είχα δηλαδή την έννοια της αγάπης και του έρωτα αλλά τα ήθελαν όλα εδώ και τώρα. Ήταν τόσο έντονο που δεν με άφηναν ούτε καν να εξερευνήσω και να αναπνεύσω. Με έπνιγαν ή τουλάχιστον νόμιζα πως με έπνιγε το πάθος κι η αγάπη τους. Έλεγα ποπό! είναι πολύ έντονο για κάτσε… ξέρεις, είναι σαν ένας βαρύς καφές που του βάζεις μια κρύο μια ζεστό νερό για να τον αραιώσεις και στο τέλος ξαναφτιάχνεις έναν καινούργιο καφέ.

Γιατί δεν πίνεται…

Και ξανά δεν τον πετυχαίνεις. Έτσι ήταν. Αλλά ναι, ερωτεύτηκα και με ερωτεύτηκαν.

Εκεί μήπως είχες κάποιον ανεκπλήρωτο έρωτα; Όλοι οι άνθρωποι που έχουν επενδύσει στη δουλειά έχουν αφήσει πίσω τον έρωτα. Εσύ έχεις να θυμηθείς έναν ανεκπλήρωτο έρωτα που θα σου είχε αλλάξει τη ζωή, αν είχε ολοκληρωθεί;

Αυτό συζητούσα προχθές με κάτι φίλους. Βρε παιδί μου τελικά αυτή την απόλυτη καψούρα δεν έχω προλάβει να τη ζήσω στη ζωή μου κι αυτό γιατί αλλάζω χώρες, πόλεις, συνήθειες. Έχω πολλές ευθύνες και τελικά -επειδή έχω την αγάπη της οικογένειας, δηλαδή υπό μια έννοια, είμαι παγιωμένος- με βολεύει έτσι, αν θέλεις, και δεν το αποζητώ…

Μήπως η καψούρα σου τελικά είναι η οικογένεια;

Όχι δεν νομίζω. Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα υπέρλαμπρο που δεν συγκρίνεται με την αγάπη που έχεις για τους δικούς σου ανθρώπους. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα που το ένα δεν καλύπτει το άλλο. Κοίταξε, υπήρχαν άτομα κατά καιρούς που έλεγα πως θα μπορούσα να είμαι πολύ καλά μαζί τους. Αλλά τελικά ο συνδυασμός δεν γίνεται είτε γιατί με φοβούνται επειδή έχω αυτή την οντότητα, είτε γιατί με θεωρούν κάτι άπιαστο ή γιατί πολύ απλά δεν θέλουν να εκτεθούν μαζί μου. Στα φώτα της δημοσιότητας, εννοώ. Τι να πω… Εγώ θεωρώ ότι είμαι ένας φυσιολογικός και απλός άνθρωπος. Έχει αρχίσει να με πιάνει τρέλα που κάποιοι πιστεύουν ότι είμαι κάτι άπιαστο. Εδώ παιδί μου ούτε να μου μιλήσουν δεν τολμούν, γιατί με θεωρούν απροσπέλαστο. Έλεος.

Ναι, αλλά… το έχεις «ψιλοκαλλιεργήσει» κι εσύ λίγο αυτό. Τόσο, όσο πατάει η γάτα.

Κάνεις λάθος…

Άσε, θα το δούμε αργότερα πώς έχει καλλιεργηθεί ο μύθος γύρω από το όνομά σου. Τώρα θέλω να πιάσουμε το νήμα από εκεί που γυρνάς στην Ελλάδα, μετά από 9 χρόνια στην Ιταλία.

Έρχομαι στην Ελλάδα, προσπαθώ, ανοίγω ένα μαγαζί στη Ρόδο, λόγω του ότι τότε ήταν tax free η Ρόδος και μπορούσες όλα αυτά τα ακριβά είδη -γιατί τότε είχαμε τελωνεία κ.λπ.- να τα πάρεις φθηνότερα. Φυσικά, δεν έφερα από την αρχή τις φίρμες των γνωριμιών που είχα, Trussardi, Moschino, Kritzia, Dolce & Cabbana κι όλα αυτά. Αυτά τα έφερα αργότερα, όταν κατάλαβα ότι θα μπορούσαν να έχουν θέση στην αγορά. Έφερα πολύ ωραίες ιταλικές εταιρείες, ημιεπώνυμες και με πολύ καλύτερες τιμές.

Το επάγγελμα, λοιπόν, ήταν εμπόριο και εισαγωγή ακριβών μαρκών κ.λπ. Το σχεδιαστικό εδώ κολλάει; Ήσουν και σχεδιαστής ή όχι;

Όχι. Κοίταξε να δεις, εγώ ούτε το παίζω ούτε είμαι σχεδιαστής. Έχω άποψη και γούστο κι είναι υποχρέωσή μου να συνεργάζομαι με τους σχεδιαστές, να μπαίνω στα ατελιέ τους και να αλλάζω αυτά που κατά τη γνώμη μου δεν αρέσουν στον κόσμο. Είναι ευτυχία για εμένα που ξέρω από σχέδιο και που από πολύ μικρός καλλιέργησα αυτό το ταλέντο. Ακόμη και σήμερα η τέχνη που έμαθα από μικρό παιδί και από προσωπικό πάθος με βοηθά να έχω καλύτερες επιλογές, καλύτερους συνεργάτες, στοχευμένες αγορές και ακόμη καλύτερες πωλήσεις. Αυτό είναι η τέχνη του ανθρώπου που έχει κάνει χιλιόμετρα στο πεζοδρόμιο της ζωής. Τι να το κάνω όταν είσαι σχεδιαστής και το μόνο που ξέρεις είναι οι τοίχοι του ατελιέ σου κι η τηλεόραση; Η μόδα και η τάση βγαίνει στο πεζοδρόμιο, στα bars, στα clubs, σε όλες τις συνοικίες.

Τα .Lak;

Στις επιδείξεις των .Lak που παρουσιάζουμε στην Ελλάδα δεν βγαίνω στο τέλος ως ο σχεδιαστής, παρ’ όλο που μου φεύγει ο πάτος για να φτιάξω και να σχεδιάσω τα ρούχα. Άσε που ταυτόχρονα παλεύω για να φέρω και 4.000 άτομα για να δουν την επίδειξη. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά δεν θέλω να λένε ότι ο Λάκης καβάλησε το καλάμι και το παίζει σχεδιαστής. Ο Λάκης είναι αυτό που είναι και το ξέρει ο ίδιος, οι φίλοι του και τώρα εσύ.

ΟΚ, δεν είσαι σχεδιαστής, δεν είσαι απροσπέλαστος, είσαι ένας κανονικός και απλός άνθρωπος. Κι όλα αυτά που βλέπουμε εμείς και ακούμε για τον Λάκη Γαβαλά τι είναι; Δεν έχεις επιλέξει αιρετικούς τρόπους με περίεργες εμφανίσεις για να τραβήξεις τα φώτα της δημοσιότητας πάνω σου;

Καμία σχέση.

Αλλά;

Δυστυχώς στην Ελλάδα το χιούμορ παρεξηγείται. Όταν παρακολουθήσεις τους σχεδιαστές στο εξωτερικό τότε θα καταλάβεις πώς πλασάρουν τις δουλειές και τους εαυτούς τους. Στην Αμερική, στο Λονδίνο και την Ιταλία οι επώνυμοι και οι σχεδιαστές δεν έχουν πρόβλημα ούτε με το να τσαλακώσουν τον εαυτό τους ούτε με το να δείξουν την αληθινή τους πλευρά. Στην Ελλάδα όλα τα κρύβει το σεντόνι της σοβαροφάνειας. Κοίτα τον ιδιοκτήτη της Virgin, τον Branson. Ο άνθρωπος έχει χιούμορ και τολμά. Γιατί δηλαδή θα πρέπει να παρεξηγηθεί το δικό μου χιούμορ; Σε πληροφορώ ότι εγώ ζω από το χιούμορ. Μου αρέσει να πειράζω τον κόσμο και να τους προκαλώ, με την καλή έννοια.

Τουλάχιστον στην αρχή όλο αυτό το φέρσιμό σου προκάλεσε αρνητικά σχόλια, λοιδορία και χλευασμό.

Μα και σήμερα, μην πας μακριά· χθες το βράδυ με τη Βάνα Μπάρμπα κάναμε ένα υπέροχο show στην επίδειξη μόδας της εταιρείας μου, όπου η Βάνα έλαμπε και ήταν συγκλονιστική. Ήταν εκπληκτική και, ξέρεις, εγώ δεν λέω εύκολα καλές κουβέντες. Τι νομίζεις ότι έγραψαν σήμερα; Ότι ήταν σαν βουβάλα. Δηλαδή ο κόσμος και κάποια media ζουν προκαλώντας πόνο. Θέλουν να λένε το αντίθετο από το καλό για να δείξουν ότι έχουν άποψη.

Ναι, συμφωνώ.

Αλλά εγώ αυτό το πράγμα δεν το κατηγορώ γιατί κι εγώ καμιά φορά βανδαλίζω τον εαυτό μου, γιατί έτσι περνάω καλά, οπότε έτσι νομίζω ότι μου πάει, άρα καλά κάνει και ο άλλος σε τελική ανάλυση και γράφει τα σχόλιά του. Κάποτε, να σου πω την αλήθεια, με πείραζε στην αρχή αλλά μετά είπα «Μα αυτός δεν είναι επιλεγμένος από εμένα ούτε επιλεγμένος καν από ένα κανάλι ή από μια εφημερίδα σοβαρή, οπότε όταν ο άλλος δεν έχει καν όνομα και τα αρ—δια να υπογράψει το κείμενό του, σιγά μην κάτσω εγώ να ασχοληθώ με τον καραγκιόζη. Δεν πάει να λέγεται ασυγχώρητος ή απαρηγόρητος, το ίδιο μου κάνει».

Υπάρχουν άνθρωποι με κυρίαρχο ρόλο στα περιοδικά και στον Τύπο που παλαιότερα σε χλεύαζαν και σήμερα σου φέρονται με το γάντι. Πώς έγινε αυτή η μεταστροφή; Ή να πω κωλοτούμπα καλύτερα;

Αναγνώρισαν την αξία μου (γέλια). Ναι, ξέρω για ποιους λες. Μάλιστα, ένας συγκεκριμένος που έλεγε διάφορα μια μένα, προχθές στο show μου με τη Βάνα έπαιξε μουσική και με παρακάλεσε να είναι στα decks. Αυτά, όμως, γίνονται. Κοίταξε να δεις, εγώ χωρίς να θέλω να μειώσω τον εαυτό μου, μπορώ να σου πω ότι έχω υπάρξει κατίνος κι εγώ πολλές φορές στη ζωή μου. Κι εγώ έχω πει για πολλούς πολλά.

Ναι, αλλά εσύ δεν έχεις περιοδικό για να τα γράψεις.

Η αλήθεια είναι αυτή, εντάξει. Τι να σου πω, είναι κακό αλλά είναι μέσα στο τζόγο, μέσα στο παιχνίδι της ιδιαιτερότητας κάποιου ανθρώπου. Εγώ, όμως, θέλω να σου πω αυτό και να γραφτεί. Ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκα αυτή τη δημοσιότητα και το όνομά μου εναντίον των εργαζομένων μου. Ναι, κατάφερα να κάνω γνωστές τις μάρκες, τις δουλειές, το όνομά μου και να κάνω απίστευτους τζίρους με τα προϊόντα που εισάγω από το εξωτερικό. Το στυλ μου με βοήθησε. Έτσι, όμως, κατάφερα να δημιουργήσω μιας κερδοφόρα εταιρεία, με καλοπληρωμένο προσωπικό και υπέροχες εγκαταστάσεις. Δεν είμαι ο απατεώνας που κάνω προσωπική περιουσία και φουντάρω την εταιρεία, αδιαφορώντας για τους εργαζομένους και την τύχη τους. Γιατί το τελευταίο καιρό έχουμε δει και τέτοια φαινόμενα από δήθεν σοβαρούς και πετυχημένους επιχειρηματίες.

Σιγά σιγά αρχίσαμε να λέμε αλήθειες. Τώρα φαντάζομαι δεν τολμάει να σε σχολιάσει αρνητικά κανένας διότι με τις δουλειές που έχεις ανοίξει και τα χρήματα που δίνεις, συντηρείς ένα κομμάτι αυτών των περιοδικών. Άρα, και τους εκδότες τους. Οπότε Λάκη κατάφερες αυτούς που τότε σε έφτυναν τώρα να σε προσκυνούν και να…

…με γλείφουν. Μάλιστα, με γλείφουν μπροστά μου και θα τους πρότεινα να περιμένουν λίγο καιρό για να γίνω γραμματόσημο όπου θα μπορούν άνετα και με όλη τους τη γλώσσα να με γλείψουν και από πίσω. Με τις υγείες τους. Ας πρόσεχαν.

Τώρα, μου φαίνεται, εμφανίζεται ο πραγματικός Λάκης Γαβαλάς.

Ο πραγματικός Λάκης πέρα από τις extreme εμφανίσεις είναι ένας επιχειρηματίας που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, είναι συνεχώς με μια βαλίτσα στο χέρι και προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κάνει το αστέρι της εταιρείας του να ανέβει όλο και ψηλότερα. Παρασκευή πρωί θα είμαι στην Αμερική για 5 σπουδαία ραντεβού με τους πιο μεγάλους επιχειρηματίες της χώρας και η γραμματεία τους με έχει πάρει τηλέφωνο για να μάθουν τι νερό πίνω, πώς θέλω τη σουίτα στο ξενοδοχείο μου, ποια εστιατόρια προτιμώ και τι άλλες απαιτήσεις έχω για την παραμονή μου. Οι άνθρωποι με εμπιστεύονται για αυτό που είμαι.

Γιατί αυτό δεν το έχεις βγάλει προς τα έξω;

Γιατί ενδιαφέρει τον κόσμο το ότι έγινα θέμα στη Vogue της Γαλλίας τον Αύγουστο ή το ότι όταν διαπραγματεύομαι τιμές για τα ρούχα που εισάγω βαράω γροθιά στο τραπέζι και χοροπηδούν τα ποτήρια; Ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά; Άσε που αν ήμουν μόνο αυστηρός επιχειρηματίας και δεν έκανα την πλάκα μου με όλα αυτά τα περίεργα που σκαρφίζομαι, θα είχα χάσει το γέλιο, την αισιοδοξία, το χαβαλέ με τον ίδιο μου τον εαυτό. Άσε, λοιπόν, να είμαι έτσι όπως είμαι, ο κόσμος να βλέπει αυτά που θέλει για να μπορώ κι εγώ να έχω την ισορροπία μου. Χρειαζόμαστε και τη λίμο με τον οδηγό και την παρδαλή φόρμα για το ποδήλατο. Όλα παίζουν το ρόλο τους.

Πόσο σκληρός επιχειρηματίας είσαι;

Ε, είμαι σκληρός…

Πόσο;

Καμιά φορά ακόμα κι η αδελφή μου μού λέει «Φτάνει πια, τώρα πρέπει να ηρεμήσεις. Έχουμε μια πολύ πετυχημένη εταιρεία, γιατί τρώγεσαι και με αυτό, γιατί τρώγεσαι και με εκείνο; Ήταν τέλειο αυτό, πήγες στο 110%, γιατί θέλεις να το πας στο 200% και ποιος ξέρει ποιο είναι το δικό σου 200% του να γίνει σωστά ένα πράγμα;» Αλλά ξέρεις εγώ θα είμαι πάντα ένα ζιζάνιο. Θέλω παραπάνω. Αλλά αυτό που πραγματικά εκτιμώ σε εμένα είναι ότι αναγνωρίζω τα ταλέντα της εταιρείας μου, όπως κι εμένα τότε που ήρθαν καλά τα πράγματα και με προωθούσαν άλλοι, έτσι κι εγώ θέλω να προωθώ τα άτομα της δικής μου εταιρείας -όσα είναι καλά. Δεν ζηλεύω, θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουμε.

Έχεις την αντίληψη ως επιχειρηματίας ότι οι από κάτω σου πρέπει να είναι καλύτεροι από εσένα;

Τουλάχιστον το 10%, ναι. Ναι, είναι πιο καλοί από μένα τουλάχιστον το 10%.

Διαπραγματευτής σκληρός είσαι;

Κοίταξε να δεις… είμαι.

Πάνω στη δουλειά…

… και συγκεκριμένα, ναι.

Έχω ακούσει απίστευτα πράγματα.

Συγκεκριμένα προχθές είχα κάποιους Ιταλούς που ήρθαν εδώ και πήγαμε να κλείσουμε δουλειά για 2 μαγαζιά που θα κάνουμε στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα. Αυτοί λοιπόν μου είπαν «Έχεις αυτό το στάνταρντ συμβόλαιο, μας άλλαξες πάρα πολλά πράγματα», και τους απάντησα «Γιατί είχατε στείλει συμβόλαιο με όρους;» Αποκρίθηκαν «Ναι». Τότε είπα «Κοιτάξτε, δουλεύουμε μαζί 15 χρόνια, έχουμε μια πορεία εκπληκτική, ο σταρ των πωλήσεων, όμως, στην Ελλάδα είμαι εγώ. Κύριοι, ξεχάστε τα συμβόλαια και τους όρους, γιατί νομίζω πώς ήρθε η ώρα να πάρω ένα πριμ για τη δουλειά που σας κάνω». Φυσικά, κόντεψαν να πέσουν από τις καρέκλες τους, αλλά εγώ το πριμ για την εταιρεία μου το πήρα. Λίγο χαβαλέ, λίγο πλάκα, λίγο σοβαρά, πέρασε το δικό μου.

Ο θάνατος σε τρομάζει; Συνήθως οι άνθρωποι που έχουν πολλά χρήματα φοβούνται μην πεθάνουν γρήγορα και χάσουν τα πλούτη τους.

Γι’ αυτό το λόγο προσπαθώ να ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία μου. Ξέρεις, έχω μια μανία με τη μυρωδιά και την καθαριότητα των ρούχων. Συνήθως τα πλένω μόνος μου, αλλά επειδή τώρα πια δεν προλαβαίνω, αγόρασα ένα ολόκληρο καθαριστήριο μόνο και μόνο γιατί μου άρεσε ο τρόπος που σιδέρωναν και μοσχοβολούσαν όλα μου τα ρούχα. Όσο για το θάνατο, είμαι 57 ετών και δεν ξέρω πόσα χρόνια μου επιφυλάσσει ο Θεός. Όμως θέλω να το γράψεις, όπως θα στο πω, κι αν το ξεχάσω, απαιτώ να τους το θυμίσεις…

Θα με τρελάνεις; Τι να τους θυμίσω;

Θέλω ρε παιδί μου στο φέρετρο να μην μου βάλουν κουστούμι, όπως βάζουν σε όλους τους πεθαμένους. Να μου βάλουν κάτι χαρούμενο, ας πούμε ένα φούτερ από τα .Lak και ένα χαρούμενο παντελόνι.

Άσε με ρε Λάκη…

Αυτό που σου λέω! Κι αν δεν γίνει, θα σε θεωρήσω προσωπικά υπεύθυνο. Θα σου κάνω τη ζωή μαύρη. (γέλια)

Τι θα σου λείψει περισσότερο από την επίγεια ζωή;

Θα μου λείψει απίστευτα η οικογένειά μου, οι ανιψιές μου, οι φίλοι μου και πάνω από όλα το shopping. Εάν δεν ψωνίσω κάτι για 3 ημέρες με πιάνει υστερία.

Έχεις μανία με τα ψώνια;

Μανία… απίστευτη και τα λατρεύω. Ενίοτε λατρεύω και τα άλλα «ψώνια». Τώρα πέρα από την πλάκα, τις περισσότερες φορές κάνω μικρές αγορές, για να μην σκοτώσω άνθρωπο. Είμαι εξαιρετικά νευρικό άτομο και έχω βρει στο shopping μια μορφή χαλαρής ψυχοθεραπείας. Άλλοι πάνε στην εκκλησία, άλλοι στους νευρολόγους, εγώ εκτονώνομαι στους πωλητές, τις πωλήτριες, στις βιτρίνες, ό,τι είναι πιο εύκολο.

Glamour, δημόσιες σχέσεις, επαφές. Δεν σε έχουν κουράσει όλα αυτά τόσα χρόνια; Δεν τους βαριέσαι όλους αυτούς τους απίθανους τύπους του τίποτα;

Όταν τους βαριέμαι τους εγκαταλείπω σε χρόνο μηδέν. Την περασμένη εβδομάδα σιχάθηκα τους πάντες και τα πάντα και πήγα για μια εβδομάδα στην Κύπρο για θαλασσοθεραπεία και μίνι διακοπές. Με φαντάζεσαι να μην μιλάω σε άνθρωπο; Έκανα μόνο τη γυμναστική μου, το ποδήλατο και είχα συντροφιά τον εαυτό μου. Τώρα επειδή με βλέπεις κάθε μέρα έξω νομίζεις ότι το κάνω για δημόσιες σχέσεις; Λάθος. Είμαι εργένης, άρα μόνος. Εκεί που ο άλλος κάθεται με τη γυναικούλα του στην τηλεόραση για να δούνε «Πολυκατοικία» και να φάνε το μπριάμ, εγώ θα βγω έξω για να ξεφύγω πολλές φορές ακόμη και από τον εαυτό μου.

Έχεις σκεφτεί ότι κάποιοι μπορεί να σε πλησιάζουν μόνο και μόνο επειδή γνωρίζουν τη δύναμή σου στο εμπόριο και την κοινωνική ζωή;

Κοίταξε, γενικά είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος κι έχω σκληραγωγηθεί με τους ανθρώπους όχι μόνο στα σαλόνια αλλά και στο πεζοδρόμιο. Έχω μάθει πλέον να αναγνωρίζω και τα λαμόγια, τους απατεώνες και τις ύαινες. Έχω κάτι μικρές κεραιούλες που ερεθίζονται μόλις με πλησιάσει κάποιος από αυτούς. Μπορεί να μην τον βρίσω ούτε να τον προσβάλλω, αλλά ο τρόπος που θα τον κοιτάξω θα λέει πολλά. Οπότε, αγαπητά και γλυκά λαμόγια μην ψάχνετε στα λόγια μου, ψάξτε στα μάτια μου.

Ναρκωτικά, κόκες, τρελά πάρτι· κάποιοι μπορεί να φαντάζονταν μέχρι τώρα ότι η ζωή σου είναι ένα μόνιμο πάρτι με πρωταγωνιστές μοντέλα, καλλιτέχνες, ναρκωτικά και σεξ.

Έλα, δεν σε πιστεύω. Σε τι κοινωνία θα φέρετε τα παιδιά σας! Τους δημοσιογράφους ξέχασες. Δημοσιογράφοι και εκδότες δεν είναι στο κάδρο των τρελών πάρτι. Δηλαδή, εσύ Τάσο, αν βρισκόσουν σε ένα πάρτι με όλα αυτά που περιέγραψες, θα σηκωνόσουν να φύγεις και μετά θα έκανες καταγγελία στην αστυνομία; Άσε, απαντάω εγώ για εσένα. Αν ήσουν λίγο σοβαρός θα περνούσες καλά, αν ήταν επιλογή σου θα δοκίμαζες ναρκωτικά, αν δεν ήταν, απλώς θα έπινες το ποτό σου χωρίς να δίνεις σημασία τι κάνουν οι άλλοι. Εγώ, αν θέλεις με πιστεύεις, κάνω μόνο αυτό. Από συνείδηση και άποψη δεν έχω πάρει ποτέ ναρκωτικά σε όλη μου τη ζωή. Έχω απαίτηση πάντα από τον εαυτό μου να έχει ανά πάσα στιγμή τον έλεγχο του Λάκη. Δεν θα σου πω ψέματα, και φυσικά έχω δει χιλιάδες φορές κόκες, χάπια και άλλα πολλά και σε πάρτι και σε clubs, παντού.

Μόνο σε πάρτι και clubs;

Τι έκανε λέει; Μακάρι να ήταν σε πάρτι και clubs. Σε σπίτια, σε επιχειρήσεις…

Τι λες ρε Λάκη. Μέσα στην επιχείρηση ο επιχειρηματίας σπάει και πίνει κόκες στην αίθουσα συσκέψεων;

Καλά, είσαι αλλού γι’ αλλού. Ακόμη και μέσα σε εκδοτικές επιχειρήσεις πίνουν κόκες. Άσε μην ανοίξω το στόμα μου για κάτι δήθεν οικογενειάρχες και ηθικούς. Μόνο τα μοντέλα πασάρουν ναρκωτικά; Κούνια που τους κούναγε.

Πλαστική; Όπως για παράδειγμα ο Ψινάκης, θα δοκίμαζες;

Καλομελέτα κι έρχεται. Έχω επισκεφθεί γιατρούς για να με συμβουλέψουν και μου έχει περάσει από το μυαλό, αλλά δεν είναι η ώρα της. Μόλις σου είπα ότι είμαι 57, δεν έμεινες με το στόμα ανοιχτό; Μου φαίνεται; Δεν μου φαίνεται, γιατί απλώς προσέχω πολύ τη διατροφή μου, κάνω γυμναστική και πίνω από ελάχιστα έως καθόλου. Τι να σου κάνουν οι πλαστικές, όταν τρως σαν βόδι; Χειρότερα είναι.

Λάκη, η ώρα πέρασε, έχουμε κάνει τρεις βόλτες γύρω από το μαγαζί σου και νομίζω πως ήρθε η ώρα να σε αποδεσμεύσω.

Πάντως συνέντευξη μέσα σε ταξί δεν έχω ξαναδώσει. Νομίζω πως είπαμε πολλά πράγματα και πολλές αλήθειες. Εσύ, έμεινες ευχαριστημένος;

Εγώ Λάκη έμεινα ευχαριστημένος γιατί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν πραγματικό άνθρωπο και άντρα. Μεταξύ μας, πιστεύω ότι έχεις πού μεγαλύτερα guts για να μην πω τίποτα άλλο από πολλούς που το παίζουν άντρες.

Ναι έχεις δίκιο. Ίσως φέτος να είμαι εγώ ο άντρας της χρονιάς. Το αξίζω.

Για εμένα σίγουρα. Ευχαριστώ πολύ.

Κι εγώ ευχαριστώ.

 

Θέλω να συμπληρώσω κάτι, γιατί είχατε πει για τον Γαβαλά και λέγατε… Έχω μεταφέρει πάρα πολλούς επιχειρηματίες, αλλά από όλους τους πελάτες ο κύριος Γαβαλάς, όταν μπαίνει μέσα η πρώτη ερώτηση που με κάνει είναι για την υγεία μου και την οικογένειά μου. Το λέω και βουρκώνουν τα μάτια μου, γιατί μας θεωρεί πλέον -γιατί και ο γιος μου οδηγεί ταξί- δικούς του ανθρώπους, όπως τον θεωρούμε κι εμείς. Θα κάνουμε οτιδήποτε και για την επιχείρησή του. Τις προάλλες είχε χτυπήσει ο συναγερμός, μας πήρε τηλέφωνο η υπεύθυνη του καταστήματος, χωρίς δεύτερη κουβέντα πήγαμε γιατί τον θεωρούμε δικό μας άνθρωπο, γιατί δεν έχει τη μύτη μέχρι εδώ πάνω.

Είναι η άποψη για τον Λάκη Γαβαλά από τον ιδιοκτήτη του ταξί που παρακολουθούσε τη συνέντευξη. Τελικά, είχα απόλυτο δίκιο. Αυτός είναι ο πραγματικός (Αποστο)Λάκης Γαβαλάς κι εγώ ολόψυχα του εύχομαι ακόμη και τώρα να βρει τους άλλους 11 Απόστολους της ζωής.