Η ευτυχία είναι στο Αλλού… Η Κατερίνα Γιατζόγλου γράφει για την πραγματική μαγεία του -κάθε είδους- ταξιδιού
Γράφω στο αγαπημένο μου μέρος, το αεροπλάνο! Όταν ήμουν πέντε χρονών, μου έλεγαν: «Ντύσου να σε πάμε στην πλατεία να παίξεις». (Η πλατεία ήταν στη Θεσσαλονίκη, η Αριστοτέλους, μπροστά από το πατρικό μου). «Όχι», έλεγα, «θέλω να πάμε στο αεροδρόμιο!». «Το αεροδρόμιο δεν είναι πάρκο» έλεγε ο μπαμπάς, αλλά τελικά υπέκυπτε στην πεισματάρικη σιωπή μου. Κολλούσα τη μύτη μου στην τεράστια τζαμαρία και «έφευγα» με τα αεροπλάνα… Ευχόμουν, όταν μεγαλώσω, να ταξιδεύω συνέχεια… Αυτό το φευγιό και η ασυμβίβαστη διάθεση ελευθερίας, τρομάζουν τους γύρω μου μέχρι και σήμερα. Και εμένα καμιά φορά.
Θυμάμαι κάθε φορά που γυρίζαμε σπίτι, από διακοπές ή από ταξίδι, η πρώτη φράση που ερχόταν στο στόμα μου ήταν «δεν θέλω να γυρίσω σπίτι». Αυτό ακριβώς έστειλα σε μήνυμα πριν από μια ώρα, λίγο πριν την επιβίβαση, στον καλύτερό μου φίλο, τον Γιώργο. Το ΑΛΛΟΥ θέλω να είναι σπίτι μου. Πειράζει;
Λίγο αργότερα –πρέπει να ήμουν γύρω στα 7– άρχισα να βάζω ιδέες στον μπαμπά… «Γιατί δεν πάμε όλοι να μείνουμε σε ξενοδοχείο;».
Μετά τις πρώτες είκοσι παρόμοιες ερωτήσεις, και ειδικά άμα ήταν βράδυ Παρασκευής ή Σαββάτου, ο μπαμπάς έλεγε: «Σήκω να πάμε στο ξενοδοχείο». Πεταγόμουν και μέχρι να μπούμε στο αυτοκίνητο, χοροπηδούσα σαν κατσίκι. Ξάπλωνα στο πίσω κάθισμα, έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουν πώς θα είναι το ξενοδοχείο. «Όταν φτάσουμε, θα σε ξυπνήσουμε» μου έλεγε κοιτώντας με πονηρά από τον καθρέφτη. Στο τρίτο φανάρι της Μητροπόλεως, ήδη κοιμόμουν ευτυχισμένη και ο μπαμπάς γυρνούσε σπίτι παίρνοντας στο γυρισμό πάντα κάτι που ήθελε, τσιγάρα, παγωτό, γάλα, γύρο, γιατί περί αυτού επρόκειτο! Ήταν ένα παιχνίδι που παίζαμε για αρκετά χρόνια. Ώσπου ένα βράδυ –πρέπει να ήμουν γύρω στα 15–, 24 Οκτωβρίου συγκεκριμένα, γύρισε σπίτι κεφάτος –πράγμα σπάνιο– και μου είπε: «Ετοιμάσου γρήγορα, φεύγουμε. Όταν θα ξυπνήσεις, θα ‘μαστε στο Παρίσι». Γέλασα, γιατί είχαμε σταματήσει εδώ και πολύ καιρό αυτό το παιχνίδι. Δεν χωρούσα πιο ξαπλωμένη στο πίσω κάθισμα, αλλά τι είχα να χάσω; Δεν ξύπνησα στο Παρίσι, αλλά στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας, και στις 27 Οκτωβρίου το πρωί ξύπνησα στο Παρίσι! Είχε οδηγήσει τρία μερόνυχτα άυπνος –μόνο με μικρές στάσεις– και είχε διανύσει πεντέμισι χιλιάδες χιλιόμετρα περίπου. Στη ζωή μου «φοβάμαι» ένα πράγμα μόνο: μήπως και του έμοιασα.
VIRAL
Η καλύτερη περιουσία είναι αυτό που έχεις δει και αισθανθεί. Και αισθάνομαι πάρα πολύ πλούσια, γιατί ο θεός των ταξιδιών ήταν και είναι πάντα μαζί μου… Και το ΑΛΛΟΥ είναι ζωγραφισμένο με τα χρώματα της ευτυχίας.
Λέω συχνά ότι η επαγγελματική μου ζωή είναι γεμάτη μόνο με δάφνες και επιτυχίες. Αντιθέτως, η προσωπική μου είναι μια εξαιρετική ταινία τρόμου, περιπέτειας και κυνηγητού, με αλλεπάλληλες μόνο αποτυχίες, απίστευτο σενάριο, απρόβλεπτη σκηνοθεσία αλλά βαρετούς ρόλους. Και φυσικά με χάλι END.
Ίσως λοιπόν αυτή τη φορά κάνω μια δουλειά που μου έρχεται γάντι. Αφορά το φευγιό, το ταξίδι και τα ξενοδοχεία! Και αυτό το ICONS που κρατάτε είναι το τέλειο εισιτήριο για το ΑΛΛΟΥ… Πιστέψτε με, κάτι ξέρω η καημένη.
Κ. Γιατζόγλου
0 ΣΧΟΛΙΑ