Δημήτρης Μιχόπουλος: Η αφετηρία των γιορτών Αλλάζω τα Χριστούγεννα άλλα ζω! από την Πρωτοχρονιά…

Κάθομαι σε μια κόκκινη πολυθρόνα, με γιορτάζω και ακούω χριστουγεννιάτικα τραγούδια από Frank Sinatra, Michael Buble, Il Divo, Elvis Presley, Mariah Carey, George Michael, Andrea Bocelli, Chris Rea, ξεκινώντας το ταξίδι των γιορτών 40 ημέρες πριν την Πρωτοχρονιά. «Λοιπόν, πού πάμε; Προορισμός η χώρα του “Περνάμε Καλά”. Και πώς πάμε; Με χαρά. Τι παίρνουμε μαζί μας; Το χαμόγελό μας. Και πότε φεύγουμε; Τώρα! Και πότε γυρνάμε πίσω; Στις 02 Ιανουάριου 2011. ΟΚ! Κλείνω εισιτήρια Α΄ θέσης και φύγαμε…»
Έτσι απάντησα σε έναν φίλο, που πάντα τις γιορτές των Χριστουγέννων τις αντιμετωπίζει με άγχος και προβληματισμό. Και αναρωτιέμαι γιατί πολλοί άνθρωποι δεν χαίρονται ουσιαστικά και από καρδιάς τις γιορτές. Διότι νομίζω, αυθόρμητα σκεπτόμενος, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή υποχρεωτικής ευτυχίας. Κάτι σαν Γολγοθάς ευδαιμονίας, ευεξίας, αγάπης, έρωτα και ανάτασης. Η απανταχού και παντοδύναμη επικοινωνιακή νόρμα περιέχει μόνο χαρούμενους ήχους, ζωντανά χρώματα, έντονα φώτα και λαμπιόνια, μεθυστικές μυρωδιές αρωμάτων και λιχουδιών. Εικόνες gourmet και γεύσεις παραμυθένιες. Και όλα αυτά στο βωμό της εμπορευματοποίησης, που κι εγώ ως καλός υπήκοος της άλλοτε, τη δημιούργησα με μεγάλη επιτυχία και άλλοτε την υπάκουσα με μεγαλύτερη σπατάλη.
Όμως η υπέρτατη δύναμη της ζωής, είναι η ίδια η ζωή αυτοπροσώπως! Εάν κάποιος δεν είναι καλά στην υγεία του, δεν αγαπά ή/και δεν τον αγαπούν, εάν δεν είναι ερωτευμένος, εάν η οικονομική του κατάσταση δεν είναι καλή, εάν οι φίλοι του ή οι συγγενείς του τον έχουν ξεχάσει, εάν βρίσκεται σε κατάθλιψη, τότε πρέπει να παλέψει με το επικοινωνιακό «θηρίο» που αντικρίζει καθημερινά για 40 ημέρες πριν τις γιορτές και συστηματικά για όλη του τη ζωή.
Όμως αυτός που δημιουργεί την επικοινωνιακή ψευδαίσθηση, ίσως ξέρει πώς και να την απομυθοποιεί. Λοιπόν, προτείνω να αλλάξουμε τα μυωπικά γυαλιά μας και να αντιμετωπίσουμε το «θεριό» κατάματα. Ας μην αγαπήσουμε, ερωτευτούμε, διασκεδάσουμε, καταναλώσουμε καταναγκαστικά. Εκτός κι εάν μας προκύψει… Εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι να αγάπησα, να ερωτεύτηκα, ακόμα και να έκανα κάτι αυθόρμητα τρελό, σε περίοδο γιορτών. Όλα τα θαυμάσια μου έτυχαν σε κάποια άλλη φάση.
Αλλάζω σημαίνει ότι γιορτάζω με μένα. Σαν την ζωή της λιβελούλας, ενός είδους πεταλούδας που ζει για 24 ώρες μόνο. Και τα ζει όλα. Γεννιέται, παίζει, ερωτεύεται, τεκνοποιεί, δημιουργεί, προστατεύει, εκπαιδεύει και φεύγει. Και είναι πανέμορφη και αξιοζήλευτη. Κάθε δευτερόλεπτό της είναι μια έκρηξη αλλαγής. Ένα εικοσιτετράωρο ταξίδι-ύμνος στην αξία της ζωής.
Στρογγυλοκαθισμένος στην «πρώτη θέση» της χαράς μου, με κερνώ σοκολάτα bitter, συνοδευμένη από ένα ποτήρι παλαιωμένο Pedro Ximenez Don PX 1943 (δώρο του αγαπημένου και μονάκριβου αδελφού μου) και επενδύοντας στην αυθεντικότητα του Είναι μου, πετώ για τη χώρα του «Περνάμε Καλά». Σαράντα ημέρες προετοιμάζω την αλλαγή μου, γιατί η αντίδραση στην αλλαγή είναι σκληρό καρύδι. Ζω τις νέες μου στιγμές στο έπακρο, χαίρομαι, γιατί δημιουργώ ζωή στη ζωή μου, γεμίζω τις μπαταριές μου με μη ανακυκλώσιμες παλαιικές στιγμές και ζω εκ νέου από την επόμενη της Πρωτοχρονιάς. Με τρελαίνει το «αλλάζω» και το γιορτάζω, γιατί και τα δυο τελειώνουν με το «-ζω»!
*Ο Δημήτρης Μιχόπουλος κάνοντας μια πολυετή και αναγνωρισμένη πορεία στο χώρο τα επικοινωνίας, διαχείρισης φήμης και εικόνας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ζει τις στιγμές και τις μοιράζεται μηνιαίως με τους φίλους τού ΑTHENS MAGAZINE.
0 ΣΧΟΛΙΑ