Δημήτρης Μιχόπουλος: Δοκιμάζοντας τ’ αστέρια! Στον ουρανό τους και στο γαλαξία μου…

Μόλις επέστρεψα από το ταξίδι μου. Ξεχάστηκα στο Παρίσι και με δυσκολία με βρήκα. Ανέβηκα στο σύννεφο για Ελλάδα, αλλά ακόμα δεν κατέβηκα από τον Πύργο του Άιφελ και από τη μαγειρική του Alain Ducasse στο εστιατόριο Le Jules Verne. Στα 125 μ. πάνω από τον Σηκουάνα και η φωτισμένη γαλλική πρωτεύουσα «τρωγόταν» άψογα συνοδευμένη από το degustation μενού του απανταχού τη γη chef.

Με «έψαξα» στη Montmartre και χώθηκα σουρεαλιστικά στην έκθεση του Dali. Εμεινα αφωνος με την τέλεια ψυχεδέλειά του και προκάλεσα το ρεαλισμό μου. Ένιωσα σαν ελέφαντας με πόδια καμηλοπάρδαλης, που κουβαλά μια κρυστάλλινη πυραμίδα. Και στρογγυλοκάθισα, επιτέλους, μετά από μια βόλτα στο εστιατόριο Le Dali στο ξενοδοχείο Le Meurice. Dali το πρωί, Dali και το βράδυ κι ευτυχώς που καθόμουν σε μια καρέκλα του Dali, γιατί δεν θα άντεχα ούτε τον απίστευτο χώρο, με τα αυθεντικά αντικείμενα του ιδιοφυούς καλλιτέχνη, αλλά ούτε και την εκλεπτυσμένη γευστική πρόταση του τρις-άστερου chef Yannick Alleno.

Την επομένη, ευτυχώς, ξεκουράστηκα με τις ώρες στο L’ Atelier του Joel Robuchon. Με το μενού των 8 πιάτων και την ανοιχτή κουζίνα μπροστά στα μάτια μου, πού να κουραστεί η πείνα μου! Μια θεατρική παράσταση μαγειρικής που λες και χορευε η Sylvie Guillem. Μου άνοιξε η όρεξη, λοιπόν, κι έβγαλα εισιτήρια για να δω τη θεά του χορού στο θέατρο Champs-Elysees για την παράσταση «Eonnagata».

Η συνέχεια στο «βασιλικό» ξενοδοχείο de Crillon, που σου επιβάλλεται με το αρχοντικό του ζεν. Με υποδέχονται με τιμές στο Les Ambassadeurs κι η ιεροτελεστία του δείπνου είναι σαγηνευτική. Θυσιαζόμουν αν χρειαζόταν, από την πλάνη της γευστικής τελετής και τον αρχιερέα των κρασιών, David Biraud, τον τρίτο καλύτερο sommelier του κόσμου για το 2010. Η μεστότερη γαστριμαργική εμπειρία που είχα μέχρι σημερα. Και η απορια ζωγραφισμενη στην επιθυμία μου να συναντήσω το καλύτερο.

VIRAL

Από την Κρίστα Πάικ στον Βασίλη Λυμπέρη: Η εποχή που η Ελλάδα εκτελούσε ανθρώπους – Οι 6 περιπτώσεις

Κιάτο: Ξεσπά η μητέρα του 16χρονου που έμεινε τετραπληγικός μετά από τροχαίο – «Τον έκανε θρύψαλα και δεν πήρε ένα τηλέφωνο»

Κοκολογιάννης: Ισοπεδώθηκε το σπίτι του στην Κρήτη από την κακοκαιρία – Συγκλονίζουν οι εικόνες

Έτσι απλά, το La Tour D’ Argent, αναδεικνύεται στις επιλογές μου. Το πιο ιστορικό, διάσημο, αναγνωρισμένο εστιατόριο του Παρισιού. Το σύμβολο της γαλλικής κουζίνας. Το πιο ποθητό σημείο γεύσεων στον κόσμο. Απλώνεις το χέρι σου και ακουμπάς την Παναγία των Παρισίων. Τεντώνεις το πόδι σου και το τσαλαβουτάς στον Σηκουάνα. Τα ασημένια ποτήρια με το επιβλητικό οικόσημο παγώνουν τα χείλια σου. Το τραπέζι Νο 85 είναι ο απόλυτος θρόνος. Σας το λέω με πάσα γνώση και βεβαιότητα. Εάν κάποιος ήθελε μόνο για ένα βράδυ να βρεθεί στην Πόλη του Φωτός, τότε το La Tour D’ Argent είναι η επιλογή του.

Εάν, όμως, κάποιος έχει την εμπειρία των παραπάνω, τότε η επιλογή, που μάλλον δεν έτυχε να ζήσει, είναι το Cristal Room Baccarat. O ωραιότερος χώρος εστιατορίου που έχω επισκεφθεί μέχρι σήμερα. Ο πολυάστερος Guy Martin, αν κι έχει ετοιμάσει μια πανδαισία γεύσεων, είσαι τόσο πεινασμένος να φας αυτό που βλέπεις, που για πρώτη φορά συμφωνώ απόλυτα με το γνωμικό «φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο». Μια τραπεζαρία 38 θέσεων. Κάθε της σημείο μια έκφραση ασυμβίβαστης δημιουργίας και αρμονίας.

Και επειδή η προσγείωση δεν είναι μια λέξη που μου ταιριάζει, συνεχίζω να απογειώνω τη σκέψη μου. Έτσι, ζω με τ’ αστέρια.

*Ο Δημήτρης Μιχόπουλος κάνοντας μια πολυετή και αναγνωρισμένη πορεία στο χώρο τα επικοινωνίας, διαχείρισης φήμης και εικόνας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ζει τις στιγμές και τις μοιράζεται μηνιαίως με τους φίλους τού ΑTHENS MAGAZINE.