Δημήτρης Μιχόπουλος: Η καινούρια βρισιά; «Είμαι πολύ καλά»

Ατενίζω το ακρωτήριο του Δάιου. Μυρίζει κρητική λεβάντα και αρχίζω να παίζω με τις διαφορές που έχει η τσικουδιά από το τσίπουρο, το ούζο, το γαλλικό Pernod Ricard και το λιβανέζικο Kefraya και συνειδητοποιώ ότι περνώ καλά. Παίζω και ας μην είθισται. Γιατί κάποια στιγμή το παιχνίδι πρέπει να απαγορεύτηκε από τη ζωή μας διά δόγματος. Ήρθε και το Δ.Ν.Τ. και αποκεφάλισε κάθε ρανίδα χαμόγελου που μπορεί και να είχε απομείνει στην ανάνηψη του Εγώ μας.

Ως άγνωστη έκφραση εισέπραξα το «είμαι πολύ καλά» του Νίκου, του καλύτερου μου φίλου, που έτρωγε τις προάλλες το βράδυ με τη φίλη μας Δήμητρα, στο Μαραθώνα. Άκουγα στην άλλη άκρη της γραμμής τη θάλασσα να ξεκουράζει τον παφλασμό της και τη φωνή του συνοδοιπόρου μου να είναι γαλήνια και αισιόδοξη. Στην ηχώ του «είμαι πολύ καλά» αρχίζω να αναρωτιέμαι, εγώ πώς είμαι; Όλοι οι άνθρωποί μου και εγώ είμαστε πολύ καλά στην υγεία μας, είμαστε μαζί και κοντά πια. Κανείς δεν χρωστά, γιατί είναι όλοι νοικοκύρηδες και με περιστολή εξόδων και σύνεση η ζωή προχώρα. Σε νέους ορίζοντες με καινούριους κανόνες. Πιο δύσκολες συνθήκες, αλλά και με περισσότερες ικανότητες και μέσα από τους προγενέστερους.

Αλλά τα κακέκτυπα του πρόσφατου παρελθόντος, αντιδρούν στην αλλαγή. Αλλά η αλλαγή προς το καλύτερο κουράστηκε να υπομένει, να αποστάζεται. Διπλή, τριπλή, ακόμη και τετραπλή απόσταξη αντέχεται από την καλή πρώτη ύλη και τότε το απόσταγμα είναι σαν βάλσαμο. Βάλσαμο για την πληγή που δημιουργεί το πεντοζάλη της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, συστημικής και αξιακής διαφθοράς και διαπλοκής.

Με αυθεντικό, ελληνικό και φιλόξενο χαμόγελο με υποδέχεται όλο το προσωπικό του ξενοδοχείου Gran Melia. Στην ευγενική τους ερώτηση «πώς είστε σήμερα;» απαντώ πηγαία «είμαι πολύ καλά». Και κατευθύνομαι στο πέτρινο δωμάτιό μου. Αλλά με κυριεύει μια ανησυχία που μπορεί και να γίνει τύψη. Πώς ακούστηκε το «είμαι πολύ καλά» στους ξενοδοχειακούς υπαλλήλους που μαστίζονται από τουριστική ανομβρία; Στους δημοσίους υπαλλήλους που χάνουν δύο μισθούς; Στους απροστάτευτους συνταξιούχους που όλοι νομίζουμε ότι ποτέ δεν θα μεγαλώσουμε; Στους χιλιάδες απολυμένους που συνωστίζονται όπως όπως για μια αξιοπρεπή δουλειά; Στους κατόχους ακάλυπτων επιταγών που δεν τους σώζει ούτε η στέγη της τίμιας ιστορίας τους; Μπορεί να ακούγεται και ως βρισιά, ως αποτρόπαια αγένεια. Μα συγχωρέστε με. Δεν είναι!

VIRAL

Από την Κρίστα Πάικ στον Βασίλη Λυμπέρη: Η εποχή που η Ελλάδα εκτελούσε ανθρώπους – Οι 6 περιπτώσεις

Μαρία Μαζωνάκη: Η πρώτη σπαρακτική ανάρτηση της μετά τον θάνατο του αγαπημένου τραγουδιστή

Κοκολογιάννης: Ισοπεδώθηκε το σπίτι του στην Κρήτη από την κακοκαιρία – Συγκλονίζουν οι εικόνες

Όσοι είναι πολύ καλά έχουν (στην προστακτική) την κοινωνική ευθύνη να μοιράσουν απλόχερα το βάλσαμο. Να διαδώσουν τη συνταγή του άρτιου αποστάγματος. Με το παράδειγμα, με πρωτοβουλία, με θάρρος. Το «είμαι πολύ καλά» ήταν πάντα αφετηρία δημιουργίας. Μια καθημερινή έκφραση μεγάλων, σε ειδικό βάρος, ανθρώπων, που ποτέ δεν έσκυψαν το κεφάλι. Που κοίταζαν κατάματα τα προβλήματα, τις όποιες κρίσεις. Με χαμηλούς τόνους σήκωναν τόνους προοπτικής. Κάποιοι από αυτούς με τιμούν με την παρέα τους και θα ήθελα να τους μοιάσω κάποτε. Έστω και λίγο… Γιατί η άξια επιτυχία μοιράζεται για να δημιουργήσει χώρο για νέες κατακτήσεις.

Ζω τη στιγμή, «είμαι πολύ καλά» και δεν σας βρίζω.

*Ο Δημήτρης Μιχόπουλος κάνοντας μια πολυετή και αναγνωρισμένη πορεία στο χώρο τα επικοινωνίας, διαχείρισης φήμης και εικόνας στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ζει τις στιγμές και τις μοιράζεται μηνιαίως με τους φίλους τού ΑTHENS MAGAZINE.