Abovo: «Αν δεν σου αρέσει η Ελλάδα, σήκω φύγε ή κάτσε φτιάξ’ τη!»
«Αν δεν σου αρέσει η Ελλάδα, σήκω φύγε ή κάτσε φτιάξ’ τη!»
Το όνομά τους ερμηνεύεται ως «από το αυγό, απ’ την αρχή». Οι AbΟvo, μια παρέα 30άρηδων, αποδεικνύουν εδώ και χρόνια πως μια ερμηνεία μπορεί να κρύβει πολλά περισσότερα από απλό ταλέντο. Μπορεί να κρύβει αντίδραση, παράπονο, ακόμα και κοινωνικοπολιτική ανάλυση της σύγχρονης Ελλάδας. Όλα αυτά, όμως, υπό το πλέγμα της σάτιρας που τους κάνει και ξεκαρδιστικούς!
Συνέντευξη: Ελένη Νικολούλια
Φωτογραφία: Θοδωρής Φράγκος
Με θεατρικά τους πρότυπα τους Monty Python, Eddie Izzard και το Saturday Night Live, ο «εγκέφαλος» Γιάννης Σαρακατσάνης σκηνοθετεί και συντονίζει… τον αυθορμητισμό. Γιατί για τον «παντογνώστη» Γιώργο, τον… «3 λαλούν, 2 χορεύουν και λίγοι είναι» Λευτέρη, τη «μικρή» Σωσώ, τον «σοφό» Φάνη, την «peace maker» Βάσω και το «εργαλείο» Μαρία, όλα κάπως έτσι είναι: αυθόρμητα και έτοιμα να ταρακουνήσουν όποιο μυαλό το επιθυμεί. Τους πέτυχα στις πρόβες της νέας τους παράστασης «Το Ίδρυμα», που ανεβαίνει στο Bios, και μίλησα μαζί τους για τη σύγχρονη Ελλάδα, τα λεφτά, τους στόχους τους και όλα όσα πρόσφατα τους κατέταξαν στη λίστα των προσώπων της δεκαετίας. Το άξιζαν; Με σαρκαστική ειρωνεία απαντούν πως «Ναι». Το εννοούν; Ποτέ δεν ξέρεις μαζί τους…
VIRAL
Τα βασικά της ομάδας…
Την άνοιξη του 2005 ανέβασαν την πρώτη τους παράσταση, το «Εκεί, εκεί στην κόλαση», μια low budget παραγωγή που ξεκίνησε να παίζει για δέκα βράδια σε ένα bar theater και σημείωσε τέτοια επιτυχία που παίχτηκε 220 φορές σε 2,5 χρόνια, ενώ ταυτόχρονα τους χάρισε και επιχορηγήσεις, καλές κριτικές αλλά και, σε ορισμένους, καριέρα σε τηλεόραση και κινηματογράφο. Η βάση της ομάδας αναγνωρίζεται από τις σπουδές στη σχολή του Κιμούλη, ενώ 4 από τους Ab Οvo συνέχισαν τις σπουδές τους και στο School of Physical Theater του Λονδίνου. Πλέον ασχολούνται κατά βάση με το devised θέατρο, μια τάση που τελευταία σημειώνει όλο και πιο ανοδική πορεία στην Αθήνα.
Γιάννη, γιατί «τα πάντα απ’ το μηδέν»;
Με το που γυρίσαμε από την Αγγλία, πήγα φαντάρος και είχα την «πολυτέλεια» να παρατηρώ τι γινόταν με τις ζωές των παιδιών που ήμασταν μαζί. Έβλεπα ένα τέλμα όπου γίνονταν οντισιόν στις οποίες δεν σε έπαιρναν ή υπήρχαν οντισιόν που σε έπαιρναν μεν, δεν σου άρεσε αυτό που θα έκανες δε. Υπήρχε, λοιπόν, μια δυσκολία γενικότερα, οπότε είπαμε: «ας το πάρουμε απ’ το μηδέν». Θα ξεκινήσουμε απ’ την αρχή μια παράσταση που θα μας άρεσε, θα γουστάραμε τον τρόπο δουλειάς και το αποτέλεσμα θα ήταν να αρέσει σε εμάς και να μην παίρνουμε τίποτα σαν δεδομένο· ούτε τη σκηνοθεσία, ούτε την ηθοποιία, ούτε το κείμενο.
Και η σάτιρα πώς προέκυψε;
Αυτοί είμαστε! Απλώς μας αρέσει…
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ασχολείστε, όμως, με μια «τάση» σε καιρούς που επιβάλλουν να δεις λίγο αλλιώς τα πράγματα;
Θα έλεγα ότι μας αρέσει πάρα πολύ να κάνουμε πλάκα. Τώρα πότε γίνεται σάτιρα και πότε κακόγουστη πλάκα, αυτό είναι σχετικό. Θα έλεγα πάντως πως ειδικά αυτή την περίοδο μια κριτική ματιά είναι απολύτως απαραίτητη.
Νιώθετε αγανάκτηση σε προσωπικό επίπεδο;
Πολύ μεγάλη! Ακόμα κι η παράστασή μας που ξεκίνησε την ενασχόλησή μας με το πολιτικό θέατρο, το «Μαμά Ελλάδα 2» το 2009, είχε έναυσμα την αγανάκτησή μας με αυτά που έγιναν τον Δεκέμβρη του 2008.
Μήπως, όμως, και το συγκεκριμένο ήταν ένα θέμα το οποίο είναι κάπως ακραίο να αναφερθεί, ειδικά σε ένα σατιρικό κείμενο;
Κρίναμε εξ ιδίων. Δεν κάναμε μια σάτιρα σαν αυτή που βλέπουμε στην τηλεόραση, όπου οι πιο πολλοί θα κρίνουν αυτά που συμβαίνουν με τους πολιτικούς και μόνο. Κρίναμε και τους εαυτούς μας. Με τους πολίτες αγανακτούμε, με εμάς. Εξοργιζόμαστε με τους ανθρώπους που αντί να θέλουν να αλλάξουν τον εαυτό τους, θέλουν να αλλάξουν τους άλλους. Κάπως έτσι αντιδράσαμε και τότε…
Άρα, ουσιαστικά, στόχος σας είναι να προβληματίσετε;
Φυσικά! Αυτό που κάνουμε είναι να δημιουργούμε καρικατούρες, τις οποίες βλέπει ο θεατής και γελάει. Απενοχοποιείται γελώντας και σιγά-σιγά αναγνωρίζει και τον εαυτό του και τα λάθη του.
Θα σας δούμε ποτέ να κάνετε κάτι διαφορετικό στο θέατρο;
Όσο μεγαλώνουμε, αλλάζουμε και περνούν διάφορες ιδέες από το μυαλό μας. Με ρωτούν συχνά «καλά, μόνο κωμωδία κάνετε;». Δεν είναι, όμως, έτσι, γιατί αν ξεφύγεις από το γεγονός ότι υπάρχουν αστεία μέσα στην παράσταση, είναι πολύ τραγικοί οι χαρακτήρες. Μπορεί δηλαδή να γελάσεις μόνο και μόνο γιατί αισθάνεσαι αμήχανα. Η καλή κωμωδία έχει από πίσω της το δράμα και την τραγωδία.
Γελάμε δηλαδή με τα ίδια μας τα χάλια…
Καλό, όμως, δεν είναι να έχεις έναν αυτοσαρκασμό; Ξεκινάμε από την αγανάκτηση και θέλουμε να πούμε: «όχι ρε γαμώτο, πρέπει να αλλάξει αυτό» και αυτός είναι για τους AbOvo ο καλύτερος τρόπος να κάνουν την κριτική τους και να μην γίνουν διδακτικοί, αλλά να κρύψουν την ειρωνεία πίσω από το χιούμορ.
Σε ποιους απευθύνεστε;
Αρχικά το κοινό μας ήταν αρκετά νεανικό, γιατί του άρεσε το είδος του θεάτρου. Έρχονταν άνθρωποι στην «Κόλαση», την πρώτη παράσταση, και μας έλεγαν πως δεν τους αρέσει το θέατρο, αλλά τους αρέσουμε εμείς, άρα… εμείς δεν κάνουμε θέατρο. Θεωρώ πως τουλάχιστον οι 2 πιο επιτυχημένες παραστάσεις μας συνδυάζουν ένα βάθος και μια επιφάνεια. Οπότε μια παράσταση πολύ αστεία και πολύ ρυθμική αρέσει στον θεατή που δεν ψάχνει κάτι παραπάνω, αλλά και σε εκείνον που θέλει να πάρει κάτι και το παίρνει με πολύ σωστό τρόπο.
Μπορεί να θεωρηθεί πως τοποθετείστε και πολιτικά μέσα από τις παραστάσεις σας;
Βεβαίως. Όχι κομματικά, πολιτικά.
Πρόσφατα σας κατέταξαν ανάμεσα στα «πρόσωπα της δεκαετίας», ανάμεσα σε ανθρώπους των τεχνών και των επιστημών. Τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας συνέβαλε σε αυτό;
Το Νόμπελ Θεάτρου που έχουμε πάρει ! (γέλια…) Θεωρώ πως οφείλεται στο γεγονός ότι ξεκινήσαμε κάτι ουσιαστικά χωρίς να φοβόμαστε. Δουλεύουμε σκληρά, διοργανώνουμε και το Bob Theater Festival εδώ και τρία χρόνια -μέσα από το οποίο και κερδίζουμε αλλά και προσφέρουμε-, οπότε γενικά έχουμε κάνει πολλά…
Το Bob Τheater πώς ξεκίνησε;
Είχαμε 3-4 παραστάσεις καβάντζα και είπαμε «δεν κλείνουμε ένα θέατρο να τις παίξουμε;» Φωνάξαμε και άλλους φίλους μας και ξαφνικά συγκεντρώσαμε 12 παραστάσεις και 2.300 θεατές σε μία εβδομάδα. Εκεί συνειδητοποιήσαμε ότι υπάρχουν και άλλες συγγενικές μας ομάδες, που ταιριάζουν με εμάς, οπότε σκεφτήκαμε να το συνδυάσουμε και να το καθιερώσουμε. Πέρσι ειδικά, το Bob πήγε σε ένα άλλο επίπεδο -από άποψη κόσμου, ποιότητας παραστάσεων και εσόδων για εμάς. Πλέον είναι μια επιχειρηματική δραστηριότητα, οπότε ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως ένα από τα στοιχεία που μας κάνει «πρόσωπα της δεκαετίας» είναι το ότι καταφέραμε να βγάλουμε λεφτά από το θέατρο!
Η οικονομική πολιτική της ομάδας σας;
Είμαστε άνθρωποι που έχουμε δουλέψει πολύ εντελώς απλήρωτοι και για πολύ καιρό. Περιμένουμε αιώνες για να πληρωθούμε και τελικά αυτά που παίρνουμε δεν είναι αρκετά. Γι’ αυτό κι όλοι μας κάνουμε και άλλα πράγματα. Παρ’ όλα αυτά, κρατάμε πολύ χαμηλό το εισιτήριο, έτσι, από «άποψη». Μακάρι να μπορούσαμε να έχουμε κανονικό μισθό και να μην χρειάζεται να κάνουμε άλλα πράγματα. Στόχος μας, όμως, είναι μακροπρόθεσμα να αποκτήσουμε και μια στέγη και ένα πιο σταθερό εισόδημα.
Η άποψή σας για την Ελλάδα;
Είναι η καλύτερη χώρα του κόσμου! (γέλια…) Εδώ και 3 χρόνια αυτή καταθέτουμε μέσα από τις παραστάσεις μας. Πέρα από αυτό, θεωρώ πως έχουμε τα μαύρα μας τα χάλια, αλλά είναι πιο πολύ -απ’ όσο νομίζουμε- στο χέρι μας να φτιάξουμε την κατάσταση. Μας αρέσει να γκρινιάζουμε, να λέμε ότι φταίνε οι άλλοι, αλλά όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι. Για εμάς, η πολιτική μας αντίδραση είναι η ίδια η ομάδα κι οι δράσεις της. Είμαστε υπέρ του «άμα δεν σου αρέσει η Ελλάδα ή σήκω φύγε ή κάτσε φτιάξ’ τη».
– Οι AbOvo είναι ο Γιώργος Αγγελόπουλος, ο Λευτέρης Ελευθερίου, η Σωσώ Χατζημανώλη, ο Φάνης Παυλόπουλος, η Βάσω Καβαλιεράτου, ο Γιάννης Σαρακατσάνης, η Μαρία Μπαλούτσου, ο Μανώλης Αντωνίου κι η Φωτεινή Μουτάφη. Από 24/01 και μέχρι 12/04 τους βλέπεις στο Bios με την παράσταση «Το Ίδρυμα», κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
0 ΣΧΟΛΙΑ