Η μοναδική παραλία της Ευρώπης που χωρίζεται από έναν τοίχο 3 μέτρων — Γιατί άνδρες και γυναίκες κάνουν μπάνιο χωριστά μέχρι σήμερα!

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Όταν ο δρόμος σε βγάζει στην πανέμορφη και αρχοντική Τεργέστη, την κοσμοπολίτικη πύλη της βόρειας Ιταλίας προς την Αδριατική, η πρώτη εικόνα που σε καθηλώνει είναι η κομψή Piazza Unità d’Italia. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πλατεία της Ευρώπης που αγγίζει τη θάλασσα, μια ανοιχτή, μεγαλειώδης αγκαλιά που σε μεταφέρει ακαριαία σε ένα νοσταλγικό ταξίδι ανάμεσα στο ένδοξο χθες και το ζωντανό σήμερα. Η πόλη αυτή δεν είναι απλώς ένας τουριστικός προορισμός· είναι ένα μοναδικό, ζωντανό μωσαϊκό ιστορίας, γεωπολιτικής και διαφορετικών πολιτισμών που συναντήθηκαν, συγκρούστηκαν και τελικά συνυπήρξαν στο πέρασμα των αιώνων.

Η αυτοκρατορική αρχιτεκτονική της Τεργέστης ξεδιπλώνεται με μεγαλοπρέπεια σε κάθε σου βήμα: από το ειδυλλιακό Canal Grande στο γραφικό Borgo Teresiano, μέχρι το παραμυθένιο, λευκό Castello Miramare που ορθώνεται επιβλητικά πάνω στα βράχια, εκεί όπου ο αρχιδούκας Μαξιμιλιανός των Αψβούργων έζησε τον δικό του έρωτα. Κι όμως, όσο κι αν μαγευτεί κανείς από τα παλάτια, τα ιστορικά καφέ όπου σύχναζαν ο Τζέιμς Τζόις και ο Ίταλο Σβέβο, ή τα κομψά σοκάκια, η πιο αυθεντική, ανόθευτη και συναρπαστική πλευρά της πόλης δεν κρύβεται στα μνημεία. Αποκαλύπτεται στην ιστορική δημοτική παραλία La Lanterna, την οποία οι ντόπιοι γνωρίζουν, αγαπούν και αποκαλούν εδώ και γενιές με μια μόνο λέξη: «El Pedocin».

Καλώς ήρθατε στην πιο παράξενη, ίσως, πλαζ ολόκληρης της γηραιάς ηπείρου. Εδώ, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει με έναν τρόπο που για τους ξένους φαντάζει αδιανόητος, αλλά για τους κατοίκους της Τεργέστης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Το «Pedocin» είναι η τελευταία και μοναδική παραλία στην Ευρώπη όπου άνδρες και γυναίκες εξακολουθούν να κάνουν μπάνιο χωριστά, χωρισμένοι από έναν τσιμεντένιο τοίχο ύψους τριών μέτρων που μπαίνει βαθιά μέσα στο νερό. Ένας αναχρονιστικός μεσαίωνας ή μια απόλυτη πράξη ελευθερίας και πολιτιστικής κληρονομιάς; Το Athensmagazine.gr βούτηξε στα νερά της Τεργέστης και σας μεταφέρει όλο το παρασκήνιο, τις απίστευτες θεωρίες για το όνομά της και τις ιστορίες που εκτυλίσσονται πίσω από τον λευκό τοίχο.

Πίσω από τον λευκό τοίχο: Μια ιστορία που ξεκινά από την εποχή των Αψβούργων

Για να κατανοήσει κανείς πώς επιβιώνει αυτός ο απόλυτος διαχωρισμός των φύλων εν έτει 2026, πρέπει να γυρίσει το ρολόι του χρόνου πίσω, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ήταν το μακρινό 1903, στα χρυσά χρόνια της πανίσχυρης Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, όταν ο Δήμος της Τεργέστης —ενός από τα σημαντικότερα και πιο πλούσια λιμάνια των Αψβούργων— έλαβε μια ρηξικέλευθη απόφαση: να κατασκευάσει δημόσια λουτρά ακριβώς στην καρδιά της πόλης. Ο στόχος ήταν βαθιά κοινωνικός, καθώς οι αρχές ήθελαν να προσφέρουν στους εργαζόμενους και στις λαϊκές οικογένειες μια εύκολα προσβάσιμη, οικονομική δημόσια παραλία για να δροσίζονται τους θερμούς μήνες του καλοκαιριού.

Το σημείο που επιλέχθηκε βρισκόταν στον μόλο της Αγίας Τερέζας. Επειδή εκεί δέσποζε ένας επιβλητικός θαλάσσιος φάρος, ο οποίος καθοδηγούσε τα πλοία ήδη από το 1832, η πλαζ ονομάστηκε επίσημα Bagno Marino La Lanterna (Θαλάσσιο Λουτρό ο Φάρος). Ωστόσο, η λειτουργία μιας δημόσιας παραλίας εκείνη την εποχή αντιμετώπιζε ένα τεράστιο ηθικό εμπόδιο. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η δημόσια έκθεση του ανθρώπινου σώματος με μαγιό —τα οποία τότε έμοιαζαν περισσότερο με βαριά ρούχα— δεν συμβάδιζε σε καμία περίπτωση με τους αυστηρούς κανόνες της πουριτανικής ηθικής, της σεμνότητας και της αστικής ευπρέπειας.

Η λύση που δόθηκε ήταν απλή, πρακτική και απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το πνεύμα της εποχής: κατασκευάστηκε ένας ψηλός ξύλινος φράκτης που έκοβε την παραλία ακριβώς στη μέση, διαχωρίζοντας πλήρως τα δύο φύλα. Από τη μία πλευρά έμπαιναν αποκλειστικά οι γυναίκες μαζί με τα μικρά παιδιά, και από την άλλη πλευρά οι άνδρες. Ο νόμος μάλιστα ήταν αμείλικτος· όποιος τολμούσε να πλησιάσει, να κοιτάξει πάνω από τον φράκτη ή, ακόμα χειρότερα, να περάσει στο αντίθετο τμήμα, αντιμετώπιζε αυστηρότατες κυρώσεις, πρόστιμα και τη γενική κατακραυγή της κοινωνίας.

Με το πέρασμα των ετών, η δημοτική αυτή πλαζ άρχισε να προσελκύει ολοένα και περισσότερους πολίτες, κυρίως από τα λαϊκά και τα μεσαία στρώματα της Τεργέστης. Ο διαχωρισμός, αντί να θεωρείται καταπίεση, αντανακλούσε τις βαθιά ριζωμένες κοινωνικές αντιλήψεις περί προστασίας της ιδιωτικότητας. Για τις γυναίκες της εποχής, ο φράκτης δεν ήταν φυλακή, αλλά ένα μέσο προστασίας από τα αδιάκριτα ανδρικά βλέμματα και ένας τρόπος αποτροπής ανάρμοστης, απρεπούς ή παρενοχλητικής συμπεριφοράς. Έτσι, το μέτρο έγινε αμέσως και με ενθουσιασμό αποδεκτό από τους κατοίκους.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο κόσμος άλλαξε δραματικά. Η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία διαλύθηκε με πάταγο μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και η Τεργέστη ενσωματώθηκε επίσημα στο Βασίλειο της Ιταλίας. Παρά τις τεράστιες πολιτικές ανακατατάξεις, τις αλλαγές συνόρων, την άνοδο του φασισμού και τις κοινωνικές επαναστάσεις που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες, η πλαζ La Lanterna συνέχισε να λειτουργεί απτόητη, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα, διατηρώντας τους ίδιους ακριβώς κανόνες διαχωρισμού.

Η σημαντικότερη δομική αλλαγή σημειώθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Η αρχική, πρόχειρη ξύλινη περίφραξη, που συχνά καταστρεφόταν από τις χειμερινές καταιγίδες και τους ισχυρούς ανέμους της περιοχής, αντικαταστάθηκε από πιο στιβαρές, μόνιμες κατασκευές. Μέχρι που ο φράκτης απέκτησε τη σημερινή του, εμβληματική μορφή: έναν συμπαγή, λευκό τοίχο από τσιμέντο, με ύψος 3 μέτρα και μήκος 74 μέτρα, ο οποίος ξεκινά από την αμμουδιά, κόβει την παραλία στα δύο και προχωρά αρκετά μέτρα μέσα στη θάλασσα, εμποδίζοντας ακόμη και τους κολυμβητές να δουν τι συμβαίνει στην άλλη πλευρά.

Στην ταραγμένη μεταπολεμική περίοδο, όταν η Τεργέστη βρέθηκε στο επίκεντρο διεθνών διεκδικήσεων μεταξύ Ιταλίας και Γιουγκοσλαβίας, αποτελώντας μια ελεύθερη ζώνη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, το «Pedocin» παρέμεινε το πιο σταθερό σημείο αναφοράς για την καθημερινότητα των ανθρώπων της. Η παραλία εξελίχθηκε στο απόλυτο κοινωνικό κέντρο της πόλης. Εκεί, οι οικογένειες περνούσαν ολόκληρα τα καλοκαίρια τους, οι φιλίες σφυρηλατούνταν γύρω από τον τοίχο, και η παράδοση του ξεχωριστού μπάνιου άρχισε να περνά με περηφάνια από γενιά σε γενιά, ως ένα ζωντανό κομμάτι της τοπικής ταυτότητας.

Οι ciacole κι η briscola: Δύο διαφορετικοί κόσμοι στην ίδια παραλία

Η εμπειρία του να επισκεφθείς το «Pedocin» σήμερα είναι πραγματικά μοναδική, μια τελετουργία που ξεκινά από την είσοδο. Αφού καταβάλεις το σχεδόν αστείο, συμβολικό αντίτιμο του ενός ευρώ και επικυρώσεις το εισιτήριό σου στο ειδικό μηχάνημα, έρχεσαι αντιμέτωπος με δύο μεγάλες επιγραφές που σε καθοδηγούν με απόλυτη σαφήνεια: αριστερά κατευθύνονται οι γυναίκες, δεξιά οι άνδρες.

Αν μπορούσε κανείς να πετάξει με ένα drone πάνω από την παραλία, θα διαπίστωνε αμέσως ότι ο τοίχος δεν χωρίζει απλώς μια έκταση γης, αλλά δύο εντελώς διαφορετικούς πλανήτες, με τη δική τους ενέργεια, τους δικούς τους ήχους και τη δική τους ξεχωριστή κουλτούρα.

Ο χώρος των γυναικών είναι διαχρονικά ο πιο ζωντανός, ο πιο θορυβώδης και ο πιο πολυσύχναστος. Σε αυτό το τμήμα επιτρέπεται η είσοδος και σε παιδιά (αγόρια και κορίτσια) ηλικίας έως 12 ετών, γεγονός που σημαίνει ότι η γυναικεία πλευρά σφύζει πάντα από ζωή. Αυτός ήταν και ο λόγος που, όταν ο Δήμος προχώρησε σε ανασχεδιασμό και ανάπλαση της πλαζ, αποφάσισε να παραχωρήσει μεγαλύτερη έκταση στη γυναικεία πλευρά, αναγνωρίζοντας τις αυξημένες ανάγκες του χώρου.

Στη γυναικεία πλευρά, λοιπόν, το σκηνικό είναι γεμάτο ενέργεια. Κυριαρχούν τα χαρωπά γέλια, οι φωνές των παιδιών που παίζουν με το νερό, και φυσικά οι περίφημες «ciacole» —λέξη της τοπικής διαλέκτου της Τεργέστης που σημαίνει το ασταμάτητο, ζουμερό κουτσομπολιό και οι ζωηρές συζητήσεις για τα πάντα: από τις συνταγές και τα οικογενειακά νέα, μέχρι την πολιτική επικαιρότητα. Παλιά ιταλικά τραγούδια, πειράγματα και αστεία αντηχούν συνεχώς.

Οι λουόμενες περιγράφουν αυτή την πλευρά του τοίχου ως μια όαση απόλυτης, ανόθευτης ελευθερίας. Μακριά από τα επικριτικά, αδιάκριτα ή γεμάτα υπονοούμενα βλέμματα των ανδρών, γυναίκες κάθε ηλικίας και κάθε σωματότυπου —από νεαρές κοπέλες μέχρι ηλικιωμένες κυρίες— νιώθουν μια πρωτόγνωρη άνεση. Δεν έχουν το άγχος της εμφάνισης, δεν σκέφτονται τις κοινωνικές πιέσεις για το «τέλειο σώμα της παραλίας» και κάνουν ελεύθερα ηλιοθεραπεία, με πολλές από αυτές να επιλέγουν να κάνουν τόπλες χωρίς κανένα απολύτως ταμπού.

Στον αντίποδα, αν περάσει κανείς στην ανδρική πλευρά, η οποία σπανίως γνωρίζει τον συνωστισμό της γυναικείας, η καθημερινότητα κυλά σε εντελώς διαφορετικούς, πολύ πιο χαλαρούς και «παραδοσιακούς» ρυθμούς. Εδώ, ο ήχος του περιβάλλοντος δεν είναι τα γέλια και τα τραγούδια, αλλά ο ξερός ήχος των τραπουλόχαρτων που πέφτουν με δύναμη πάνω στα πλαστικά τραπέζια. Οι άνδρες της Τεργέστης μαζεύονται σε παρέες και επιδίδονται με πάθος σε ατελείωτες παρτίδες briscola (μια δημοφιλής ιταλική τράπουλα) και tresette.

Οι συζητήσεις στην ανδρική πλευρά είναι πιο βαριές και γεμάτες ένταση: έντονες πολιτικές αναλύσεις, αθλητικά σχόλια για το ποδόσφαιρο, τοπικά νέα της πόλης, πειράγματα μεταξύ φίλων και, φυσικά, η κλασική ανάγνωση των πρωινών εφημερίδων υπό τη σκιά της ομπρέλας. Είναι ένας χώρος όπου οι άνδρες απολαμβάνουν την ησυχία τους, τη συντροφικότητα και τη δική τους εκδοχή χαλάρωσης, μακριά από τις οικογενειακές υποχρεώσεις.

Μύδια, συνωστισμός και… ψείρες: Οι απίστευτες θεωρίες πίσω από το όνομα «Pedocin»

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που περιβάλλουν αυτή την ιστορική παραλία και που αποτελεί μόνιμο θέμα συζήτησης ανάμεσα στους θαμώνες, είναι η πραγματική προέλευση του περίεργου ονόματός της. Πώς η La Lanterna μετατράπηκε στη συνείδηση του κόσμου σε «El Pedocin»; Στην τοπική διάλεκτο, η λέξη παραπέμπει σε κάτι μικρό, όμως υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές, άκρως ενδιαφέρουσες θεωρίες που επιχειρούν να δώσουν απάντηση.

• Η θεωρία των μυδιών (Pedoci)

Η πρώτη και πιο «γαστρονομική» εκδοχή συνδέει το όνομα άμεσα με τον θαλάσσιο πλούτο της περιοχής. Σύμφωνα με αυτήν, στο σημείο ακριβώς μπροστά από την παραλία, κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα, υπήρχαν εκτεταμένα φυσικά εκτροφεία ή μεγάλες αποικίες μυδιών. Στη διάλεκτο της Τεργέστης, τα μύδια ονομάζονται «pedoci». Έτσι, οι κάτοικοι άρχισαν να λένε «πάμε για μπάνιο εκεί που είναι τα pedoci», όνομα που με τα χρόνια παραφθάρθηκε στο υποκοριστικό «Pedocin».

• Η θεωρία του καρφιού (Ciodin)

Μια δεύτερη, αρκετά πρακτική εκδοχή, μας μεταφέρει πίσω στην εποχή που η παραλία δεν είχε καν αποδυτήρια. Οι λουόμενοι του 19ου αιώνα, προκειμένου να βουτήξουν στο νερό χωρίς να τους πάρει τα ρούχα ο αέρας, συνήθιζαν να καρφώνουν στον ξύλινο φράκτη μικρά καρφιά για να τα κρεμάνε. Αυτό το μικρό καρφί ονομαζόταν «ciodin». Με το πέρασμα των δεκαετιών και μέσα από τις γλωσσικές ιδιαιτερότητες της περιοχής, η λέξη φέρεται να εξελίχθηκε, ως μια περίεργη γλωσσική παραφθορά, σε «Pedocin».

• Η θεωρία του συνωστισμού και της… ψείρας

Οι δύο πιο διαδεδομένες και ιστορικά ισχυρές θεωρίες, ωστόσο, είναι ελαφρώς πιο… πικάντικες και σχετίζονται με την καθαριότητα και τον έντονο συνωστισμό. Η τρίτη εκδοχή αναφέρει ότι ο περιορισμένος χώρος της ακτής, σε συνδυασμό με την τεράστια δημοτικότητα της πλαζ στα λαϊκά στρώματα, ανάγκαζε τους λουόμενους να στριμώχνονται ο ένας δίπλα στον άλλο, κυριολεκτικά σώμα με σώμα, προκειμένου να βρουν λίγα εκατοστά ελεύθερης αμμουδιάς. Αυτή η εικόνα των χιλιάδων ανθρώπων που ήταν κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλο θύμιζε στους παρατηρητές μια πυκνή, ζωντανή «αποικία» από ψείρες (pedocιο στα ιταλικά σημαίνει ψείρα), δίνοντας έτσι το ειρωνικό όνομα στην παραλία.

• Η θεωρία του αυστριακού στρατού

Η τέταρτη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορική εξήγηση έχει τις ρίζες της στην εποχή της αυστριακής κυριαρχίας και στον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄. Λέγεται ότι τα στρατεύματα της αυτοκρατορίας που στάθμευαν στην Τεργέστη χρησιμοποιούσαν το συγκεκριμένο, απομονωμένο τότε σημείο του μόλου για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: για να πλένονται μαζικά και να απαλλάσσονται από τις ψείρες που γέμιζαν τα ρούχα, τις στολές και τα μαλλιά τους κατά τη διάρκεια των εκστρατειών. Εκεί μάλιστα έπλεναν και τα άλογά τους. Αυτή η συστηματική χρήση του χώρου ως «αποπαρασιτωτήριο» συνέβαλε καθοριστικά στο να σφραγιστεί η περιοχή με το όνομα «Pedocin».

Οι έντονες αντιδράσεις, το ιστορικό δημοψήφισμα και το παγωτό καρπούζι

Οι κάτοικοι της Τεργέστης τρέφουν μια βαθιά, σχεδόν εμμονική αγάπη για την πλαζ τους και δηλώνουν εξαιρετικά υπερήφανοι για τη μοναδικότητά της σε ολόκληρο τον κόσμο. Για τον λόγο αυτό, οποιαδήποτε κουβέντα ή σκέψη για την κατεδάφιση του λευκού τοίχου και την ενοποίηση της παραλίας θεωρείται από την πλειονότητα των ντόπιων ως «αιτία πολέμου».

Δεν πρόκειται απλώς για μια θεωρία. Στο παρελθόν, όταν το ζήτημα τέθηκε επιτακτικά από προοδευτικές δημοτικές παρατάξεις που έβλεπαν στον τοίχο ένα σύμβολο οπισθοδρόμησης, διεξήχθη επίσημο τοπικό δημοψήφισμα. Το αποτέλεσμα ήταν αποστομωτικό και δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης: οι πολίτες ψήφισαν μαζικά υπέρ της διατήρησης του καθεστώτος. Ο τοίχος έπρεπε να παραμείνει όρθιος.

Κατά καιρούς, βέβαια, το ζήτημα επανέρχεται στο προσκήνιο της τοπικής επικαιρότητας. Για ορισμένους φιλελεύθερους κύκλους ή για ξένους επισκέπτες, το μέτρο αυτό θεωρείται ακραία αναχρονιστικό, μια πατριαρχική υπενθύμιση περασμένων αιώνων που δεν έχει θέση σε μια σύγχρονη, ισότιμη κοινωνία. Ωστόσο, η πλειονότητα των κατοίκων αντιδρά ακαριαία και έντονα σε κάθε σκέψη κατάργησής του.

Για τους ανθρώπους της Τεργέστης, ο τοίχος δεν παραμένει όρθιος για λόγους θρησκευτικής ηθικής, πουριτανισμού ή σεμνοτυφίας. Έχει μετατραπεί σε ένα ισχυρό στοιχείο πολιτιστικής ταυτότητας, μια μοναδική ιδιαιτερότητα που τους διαφοροποιεί από οποιαδήποτε άλλη παραθαλάσσια πόλη του πλανήτη.

Στο «Pedocin» τα πάντα, με χειρουργική ακρίβεια, είναι χωρισμένα στα δύο:

• Οι είσοδοι και τα εκδοτήρια
• Οι παραλίες και οι ξαπλώστρες
• Τα αποδυτήρια και οι τουαλέτες

Τα ντους

Οι μόνες πιθανές και νόμιμες συναντήσεις ανάμεσα στα δύο φύλα μπορούν να συμβούν μόνο σε δύο σημεία: είτε στα βαθιά νερά, αφού κολυμπήσουν αρκετά μέτρα μακριά, πέρα από το σημείο που τελειώνει ο τοίχος μέσα στη θάλασσα, είτε στο κοινό μπαρ-καφέ της παραλίας. Εκεί, άνδρες και γυναίκες μπορούν να καθίσουν μαζί και να απολαύσουν τον καφέ τους ή τη διάσημη τοπική σπεσιαλιτέ του καλοκαιριού: ένα δροσερό παγωτό με γεύση καρπούζι, το οποίο φέρει —τι άλλο;— το όνομα «Pedocin».

Η αυστηρότητα των κανόνων είναι απαρέγκλιτη. Η διέλευση από τη γυναικεία στην ανδρική πλευρά (και το αντίστροφο) μέσω της στεριάς απαγορεύεται ρητά και διά ροπάλου. Επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις ακραίας και έκτακτης ανάγκης, όπως για παράδειγμα όταν απαιτείται η άμεση παρέμβαση ιατρικού προσωπικού ή διασωστών για τις πρώτες βοήθειες.

Μεσαίωνας ή απόλυτη πολιτιστική κληρονομιά; Το περιστατικό με τους τουρίστες που έγινε viral

Λόγω αυτής της μοναδικής του ιδιαιτερότητας, το «Pedocin» προσελκύει πολύ συχνά το έντονο ενδιαφέρον του ιταλικού αλλά και του διεθνούς Τύπου. Μεγάλα δίκτυα όπως το BBC, οι New York Times και η Le Monde έχουν κάνει εκτενή αφιερώματα στην παραλία της Τεργέστης. Μάλιστα, ο ιδιαίτερος χαρακτήρας, οι ανθρώπινες σχέσεις και οι καθημερινές ιστορίες που γεννιούνται εκατέρωθεν του τοίχου αποτέλεσαν το κεντρικό θέμα του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Η Τελευταία Παραλία» (L’ultima spiaggia), σε σκηνοθεσία του Έλληνα δημιουργού Θάνου Αναστόπουλου και του Ιταλού Ντάβιντε ντελ Ντέγκαν. Η ταινία έκανε παγκόσμια αίσθηση και προβλήθηκε στο επίσημο πρόγραμμα του διάσημου 69ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, αποθεώνοντας τη μικροκοινωνία της παραλίας.

Το «Pedocin» έρχεται συχνά-πυκνά στη διεθνή επικαιρότητα, κυρίως μέσα από τα social media, κάθε φορά που κάποιος ανυποψίαστος ξένος αμφισβητεί ή παραβιάζει τον διαχωρισμό. Χαρακτηριστικό είναι ένα πρόσφατο περιστατικό που προκάλεσε σάλο στην πόλη, όταν ένα νεαρό ζευγάρι ξένων τουριστών, μη γνωρίζοντας τους κανόνες, μπήκε μαζί στην παραλία και επιχείρησε να απλώσει τις πετσέτες του στην ανδρική πλευρά.

Όταν μια ηλικιωμένη Ιταλίδα λουόμενη τους πλησίασε και τους ζήτησε ευγενικά αλλά σταθερά να σεβαστούν τους κανόνες και να χωριστούν, οι τουρίστες αντέδρασαν με οργή. Χαρακτήρισαν την παράδοση της πόλης «μεσαιωνική, αναχρονιστική και προσβλητική για τα ανθρώπινα δικαιώματα», αρνούμενοι να μετακινηθούν. Η λεκτική αντιπαράθεση κλιμακώθηκε γρήγορα, με δεκάδες ντόπιους να παίρνουν το μέρος της ηλικιωμένης, και το επεισόδιο έληξε μόνο μετά την εσπευσμένη παρέμβαση των φυλάκων και του προσωπικού ασφαλείας, που απομάκρυναν το ζευγάρι.

Ο θεσμός αυτός, όπως είναι φυσικό, συνεχίζει να διχάζει τους παρατηρητές. Οι επικριτές του, κυρίως εκτός Τεργέστης, θεωρούν ότι ένας τέτοιος διαχωρισμός είναι εντελώς ξεπερασμένος, συντηρητικός και δεν συμβαδίζει με τις σύγχρονες δυτικές αντιλήψεις περί ισότητας των φύλων και συμπερίληψης.

Από την άλλη πλευρά, οι αναρίθμητοι υποστηρικτές του αντιτείνουν μια πολύ απλή, δημοκρατική λογική: η χρήση της συγκεκριμένης πλαζ είναι απολύτως προαιρετική. Όποιος διαφωνεί με τη φιλοσοφία της, μπορεί κάλλιστα να πάει σε οποιαδήποτε άλλη από τις δεκάδες ελεύθερες ή οργανωμένες παραλίες της Τεργέστης. Για αυτούς, το «Pedocin» είναι μια ανεκτίμητη πολιτιστική κληρονομιά, ένα ζωντανό, παλλόμενο μνημείο της πόλης.

Υποστηρίζουν μάλιστα, με ισχυρά επιχειρήματα, ότι στην παραλία δεν υπάρχει ούτε ίχνος πουριτανισμού, αλλά το ακριβώς αντίθετο: είναι ένας ύμνος στην ελευθερία της έκφρασης. Η απουσία του αντίθετου φύλου επιτρέπει στους λουόμενους να χαλαρώσουν πραγματικά, να κυκλοφορούν ελεύθερα με το μαγιό τους χωρίς το άγχος της κριτικής, να συζητούν ανοιχτά και να διασκεδάζουν χωρίς να ανησυχούν για τα αδιάκριτα ή πονηρά βλέμματα.

Έτσι, παρά τις όποιες αντιδράσεις και τους μοντέρνους καιρούς, οι κανόνες στο «Pedocin» εξακολουθούν να τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια. Αν και, όπως λένε χαριτολογώντας και με νόημα οι ντόπιοι στα καφενεία της πόλης, κάποιοι ηλικιωμένοι άνδρες έχουν βρει τη δική τους, διακριτική λύση: παίρνουν τις μάσκες τους, κολυμπούν αρκετά βαθιά και μακριά από την ακτή, εκεί που τελειώνει ο τσιμεντένιος φράκτης, ρίχνοντας πού και πού μια κλεφτή, νοσταλγική ματιά προς την άλλη πλευρά του τοίχου…