Μπάμπης Μπίζας: Ο Έλληνας του Βιβλίου Γκίνες που κατέκτησε τον πλανήτη – Από την Ήπειρο στους Δύο Πόλους!
Σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες, ο πιο πολυταξιδεμένος άνθρωπος του πλανήτη είναι ένας Έλληνας, με ρίζες από την Ήπειρο και παιδικά χρόνια στην Άρτα: ο Μπάμπης Μπίζας. Ένα ανήσυχο και αεικίνητο πνεύμα από μικρή ηλικία, ο Μπίζας έχει καταφέρει το αδιανόητο: να πατήσει και στις 195 χώρες του κόσμου, όντας ο πρώτος Έλληνας που έχει επισκεφθεί και τους δύο Πόλους της Γης – τον Βόρειο το 1995 και τον Νότιο μόλις πρόσφατα.
«Το ταξίδι στον Νότιο Πόλο δεν ήταν η πιο συναρπαστική εμπειρία της ζωής μου, όμως έπρεπε να γίνει. Όπως άλλοι πηγαίνουν στον Άγιο Γεράσιμο να εκπληρώσουν τάμα, έτσι κι εγώ το θεώρησα καθήκον μου, ως Έλληνας, να υψώσω εκεί τη γαλανόλευκη», δηλώνει ο ίδιος, αποκαλύπτοντας τη βαθιά εθνική του συνείδηση και την προσωπική δέσμευση που κρύβεται πίσω από κάθε του εξερεύνηση.
Η κατάκτηση των πόλων: Μια εποποιία αντοχής στα άκρα
Ο Μπάμπης Μπίζας, ο τολμηρός εξερευνητής, έχει μόλις επιστρέψει από τη δεκαπενθήμερη αποστολή του στην ενδοχώρα της Ανταρκτικής, και οι διηγήσεις του για την περιπέτειά του στην «έκτη ήπειρο» είναι συγκλονιστικές.
Θυμάται με κάθε λεπτομέρεια το 100 τόνων ελικόπτερο-φορτηγό του ρωσικού στρατού που τον μετέφερε από το αεροδρόμιο της Χιλιανής Παταγονίας στον καταυλισμό του Παγετώνα Γιούνιον. Από εκεί, ένα ειδικά διαμορφωμένο ελικοφόρο αεροσκάφος με παγοπέδιλα τον μετέφερε 2.000 χιλιόμετρα βαθύτερα στην ήπειρο, στις 90 μοίρες νότιο γεωγραφικό πλάτος, στο νοητό σημείο όπου διέρχεται ο άξονας της Γης.
VIRAL
Περιγράφει τις ακραίες συνθήκες διαβίωσης στους μείον 36 βαθμούς Κελσίου, τους ισοθερμικούς υπνόσακους, και τις ειδικές σκηνές στο χρώμα του λευκού, σχεδιασμένες να απορροφούν τις ηλιακές ακτίνες για να θερμαίνονται, καθώς ο ήλιος σε αυτά τα σημεία δεν δύει ποτέ. Αναφέρεται επίσης στα 3.000 μέτρα συσσωρευμένου πάγου – «σαν να είσαι στην κορυφή του Ολύμπου» – που μετακινείται τρία εκατοστά την ημέρα.
«Ο Νότιος Πόλος, όπως και τα στενά του Μαγγελάνου, δεν έχουν κάτι το ελκυστικό αισθητικά. Μέσα σε τέσσερις ώρες έχεις δει ό,τι ενδιαφέρον υπάρχει σε αξιοθέατο. Τα υπόλοιπα είναι συναίσθημα, ιστορία και ανθρώπινη εποποιία – η σημασία του να στέκεσαι στο σημείο όπου το 1912 βρέθηκε πρώτος ο Νορβηγός Αμούδσεν και πέθανε ο Βρετανός Σκοτ», εξηγεί ο ίδιος, αναδεικνύοντας τη βαθύτερη αξία αυτών των αποστολών.
Η φιλοσοφία του ταξιδιού: Ζωή εκτός «All Inclusive»
Πίσω στο διαμέρισμά του στο Χαλάνδρι, ο Μπάμπης Μπίζας δεν μένει ποτέ για πολύ. «Έχω αφετηρία και επιστροφή… ελληνική, αλλά αντέχω μονάχα τρεις μέρες στην Αθήνα – ίσα ίσα να προλάβω να οργανώσω την επόμενη απόδραση», λέει χαρακτηριστικά, αποδεικνύοντας την ακατάβλητη δίψα του για περιπλάνηση. Στο πλευρό του σε αυτή την ατελείωτη εξερεύνηση βρίσκεται η σύζυγός του, Πηνελόπη, η οποία τον συνοδεύει σε πολλά από τα ταξίδια του.
Η λίστα με τα άμεσα σχέδιά τους, διαμορφωμένη μέχρι τον Μάρτιο του 2016, περιλαμβάνει εξωτικούς και ανεξερεύνητους προορισμούς: τα νησιά των Σεϋχελλών Αλφόνς, Φαρκουάρ και Αλτάμπρα, φημισμένα για τις γιγάντιες χελώνες τους βάρους 150 κιλών. Επίσης, το καταπράσινο νησί Ανομπόν της Ισημερινής Γουινέας, με τη λίμνη στον κρατήρα του ηφαιστείου, και το νησί Μαλπέλο της Κολομβίας, που το αποκαλεί «τα Μετέωρα μέσα στον ωκεανό». Πρόκειται για εξειδικευμένα, όχι συμβατικά, ταξίδια που βρίσκονται διαρκώς στα σκαριά.
«Η νέα τάση είναι να ανακαλύπτεις τους αμόλυντους οικολογικούς παραδείσους της Γης και να βλέπεις τον πλανήτη πριν από την ανθρώπινη παρέμβαση», υποστηρίζει ο Μπίζας. Ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ λάτρης της πολυτέλειας. «Υποφέρω στα all inclusive ξενοδοχεία και βαριέμαι οικτρά τις συμβατικές διακοπές που περιλαμβάνουν πλατσούρισμα και ηλιοθεραπεία. Χρειάζομαι δράση, να κυνηγάω θαλασσοπούλια και χαμαιλέοντες! Αν δεν βγεις στο δρόμο να συναντήσεις πραγματικούς ανθρώπους και να κάνεις χειραψία μαζί τους, τι νόημα έχει ο προορισμός;» αναρωτιέται, δίνοντας το στίγμα της φιλοσοφίας του.
Από την Άρτα στον κόσμο: Μια ζωή αφιερωμένη στην εξερεύνηση
Ο Μπάμπης Μπίζας ήταν ένα ανήσυχο πνεύμα από μικρή ηλικία. Μεγάλωσε στην Άρτα, σε μια πενταμελή οικογένεια. Παρά τα λίγα ερεθίσματα του περιβάλλοντός του, είχε έμφυτη περιέργεια για τον κόσμο. Ενώ ο πατέρας του τον προέτρεπε να ακολουθήσει μια πιο συμβατική πορεία, εργαζόμενος στην Αγροτική Τράπεζα, εκείνος είχε άλλα όνειρα: «Κάποι ονειρεύονται καριέρα, άλλοι οικογένεια. Εγώ ήθελα να ανακαλύψω τον κόσμο με ένα σακίδιο στην πλάτη».
Στα 22 του, έβγαλε διαβατήριο και ξεκίνησε το ταξίδι του στον κόσμο, με πρώτους σταθμούς τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Κωνσταντινούπολη. Αργότερα, ως φοιτητής Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, έφυγε για έξι μήνες με μόλις 250 δολάρια στην τσέπη. Ταξίδεψε οδικώς σε Τουρκία, Περσία, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδία, Μπανγκλαντές, εργάστηκε ως μούτσος σε ένα εμπορικό πλοίο και έφτασε μέχρι τη Νότια Αφρική. Επέστρεψε στην Ελλάδα μόνο και μόνο επειδή χρωστούσε το μάθημα του Συνταγματικού Δικαίου!
Η οικονομική διαχείριση αυτών των πρώτων ταξιδιών ήταν μια πρόκληση. «Έχεις κοιμηθεί κάτω από γέφυρα ή στο σταθμό της Καλκούτας δίπλα στο αστυνομικό τμήμα για να νιώθεις ασφαλής; Έχεις φάει τα κουλουράκια της θείας σου της Μαρίας επί μία εβδομάδα; Έχεις ταξιδέψει ως λαθρεπιβάτης σε τρένο; Έχεις ξεδιψάσει με κεράσματα ντόπιων;» λέει. «Έκανα θυσίες, αλλά κυριαρχούσε μέσα μου το στοιχείο της εξερεύνησης και ένιωθα ότι τίποτα δεν με σταματά».
Σύντομα, αυτό που ξεκίνησε ως χόμπι μετατράπηκε σε επάγγελμα. Η αστείρευτη εμπειρία του και η ικανότητά του να μιλάει άπταιστα πέντε γλώσσες τού χάρισαν τη θέση του διευθυντή Σχεδιασμού Εκδρομών σε μεγάλους ταξιδιωτικούς οργανισμούς. Η τόλμη του και η μοναδικότητα των ταξιδιών που διοργάνωνε τού χάρισαν φανατικό κοινό. Συνόδευσε γκρουπ στο Ελ Σαλβαδόρ την περίοδο του ανταρτοπολέμου, στη Νικαράγουα την εποχή που οι Σαντινίστας ανέβαιναν στην εξουσία, ενώ ήταν από τους πρώτους τουρίστες που επισκέφτηκαν το Βιετνάμ το 1977, αμέσως μετά τον πόλεμο.
Το 1988, η περιπέτεια κορυφώθηκε όταν τον συνέλαβαν στη Λιβύη του Καντάφι, νομίζοντας ότι ήταν κατάσκοπος του Ισραήλ! Σήμερα, τα έξοδα των ταξιδιών του τα καλύπτει αποκλειστικά από την τσέπη του. «Δικό σου είναι ό,τι δεις και ό,τι φας. Τα υπόλοιπα είναι των κληρονόμων! Η περιουσία μου δεν είναι ακίνητα, είναι ταξίδια και βιώματα», τονίζει.
Η κληρονομιά των ταξιδιών: Ένας κόσμος ατελείωτος
Από τα 40 χρόνια περιπλανήσεων, ο Μπάμπης Μπίζας κρατά πολύτιμες εμπειρίες: τη Νέα Υόρκη ως αγαπημένο προορισμό, την κουζίνα του Αζερμπαϊτζάν, τη συναρπαστική διαδρομή στα χνάρια της πορείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το εύκρατο κλίμα και την πολυμορφία των τοπίων στην Ελλάδα. Επίσης, ξεχωρίζει τον πιο χαρούμενο λαό, που βρίσκεται στο νησί Σάο Τομέ της Αφρικής – ανθρώπους που, αν και ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, είναι ευτυχισμένοι με τα λίγα. «Γι’ αυτό κι εγώ ακολουθώ πια τον κώδικα 1-2-3, ώστε να ταξιδεύω μονάχα με τα απαραίτητα: 1 ζευγάρι παπούτσια, 2 παντελόνια και εσώρουχα, 3 πουκάμισα», αποκαλύπτει.
Η κουβέντα μας μπορεί να μετράει ώρες, όμως εκείνος συνεχίζει να μοιράζεται τα πάντα σαν χείμαρρος. Από το ότι πλησιάζει τα 60 και έχει στο συρτάρι του 40 διαβατήρια μέχρι το ότι δεν αποχωρίζεται το ρολόι χειρός με τις τρεις ώρες για τις διαφορετικές ζώνες. Και θα συνεχίσει να περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα αεροπλάνα για όσο αντέχουν τα πόδια του. Τι άλλο μένει να δει;
«Όταν ξεκίνησα να ταξιδεύω, στα 22 μου, έλεγα ότι, αν κάνω 30 ταξίδια στη ζωή μου, θα έχω δει τον κόσμο. Αφού ξεπέρασα τα 80, ένιωθα ότι μου λείπουν ακόμη 200. Τώρα που έχω κάνει 1.000, ξέρω ότι μου απομένουν περισσότερα απ’ όσα έχω κάνει. Έτσι είναι, όσο ταξιδεύεις ανακαλύπτεις. Και αυτή την αίσθηση του “παραπέρα” δεν μπορεί να σ’ τη διδάξει κανένα ντοκιμαντέρ», καταλήγει ο Μπάμπης Μπίζας, ένας ζωντανός μύθος της εξερεύνησης, που μας υπενθυμίζει ότι ο κόσμος είναι ατελείωτος και η περιπέτεια, μια στάση ζωής.
0 ΣΧΟΛΙΑ