Θεοδώρα Σουφχάρα: Η «Μήδεια» που κατασκεύασαν τα ΜΜΕ – Κατηγορήθηκε ότι δολοφόνησε το παιδί της με… αιμομιξία – Πέθανε ολομόναχη με την ρετσινιά της φόνισσας παρότι δικαιώθηκε

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

 

Η ιστορία της Θεοδώρας Σουφχάρα, μιας γυναίκας που βαπτίστηκε από τα ΜΜΕ ως «σύγχρονη Μήδεια» και «ανθρωπόμορφο τέρας», αποτελεί ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα της ανεξέλεγκτης δύναμης της δημοσιότητας και του κανιβαλισμού που μπορεί να καταστρέψει τη ζωή ενός ανθρώπου. Μια γυναίκα, θύμα του παιδομαζώματος και αργότερα της βίας, στιγματίστηκε, λοιδορήθηκε και καταδικάστηκε από την κοινή γνώμη πολύ πριν αποδοθεί δικαιοσύνη. Η δικαίωση ήρθε τελικά, αλλά άργησε τόσο πολύ που η ζωή της Θεοδώρας είχε ήδη καταστραφεί.

Η «προδομένη» ελπίδα και ο ρατσισμός της επαρχίας

Η Θεοδώρα Σουφχάρα, παιδί πολιτικών προσφύγων, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Τσεχοσλοβακία. Παντρεμένη, μητέρα δύο παιδιών, βίωνε μια συνεχή κακοποίηση από τον αλκοολικό σύζυγό της. Αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς να «κρατήσει» την οικογένειά της ενωμένη, η απόπειρα δολοφονίας της ίδιας και των παιδιών της το 1990 την οδήγησε στην απόφαση να επιστρέψει στην Ελλάδα. Εμπιστεύτηκε τις προτροπές και τις υποσχέσεις των συγγενών της για βοήθεια.

Το όνειρο, όμως, μετατράπηκε σε εφιάλτη. Από την πρώτη στιγμή της εγκατάστασής της στο χωριό, η Θεοδώρα ήρθε αντιμέτωπη με έναν ιδιάζοντα ρατσισμό. Αντιμετωπίστηκε ως «Τσέχα» και ως «ξένο σώμα», παρόλο που και οι δύο γονείς της ήταν Έλληνες. Οι συνθήκες επιβίωσης ήταν δύσκολες, και η δεινή της κατάσταση την έκανε εύκολο «θήραμα» για τους «ξαναμμένους» χωριανούς που προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τη μοναξιά της. Παράλληλα, έπρεπε να αντιμετωπίσει τη χολή των χωριανών που την κατηγορούσαν για διάφορα, ακόμη και για τα παιδιά της.

Η καταδίκη από τα ΜΜΕ και η διπλή τραγωδία

Μέσα από πολλές δυσκολίες, κατάφερε να μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη, όπου βρήκε δουλειά ως αποκλειστική νοσοκόμα. Όμως, η σκληρή της μοίρα την κυνηγούσε. Τον Σεπτέμβριο του 1994, η Θεοδώρα Σουφχάρα έγινε «πρώτο θέμα» στα τηλεοπτικά δελτία της εποχής, ως κατηγορούμενη για τον θάνατο δύο ηλικιωμένων, που φέρεται να είχε δηλητηριάσει με αντιδιαβητικά φάρμακα και ένα περίεργο «βότανο».

Λίγο πριν οδηγηθεί στις φυλακές, ήρθε το δεύτερο, μεγαλύτερο χτύπημα: ο θάνατος του 9χρονου γιου της, Νικολάκη. Ο μικρός, που έπασχε από χρόνια ψυχιατρικά προβλήματα, είχε αποδράσει από την Παιδοψυχιατρική Κλινική του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, όπου είχε εισαχθεί με εντολή Εισαγγελέα. Τον Σεπτέμβριο του 1994, βρέθηκε νεκρός μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της μητέρας του. Το ιατρικό πόρισμα ανέφερε ότι ο θάνατός του προήλθε από υπογλυκαιμικό κώμα, και η Θεοδώρα κατηγορήθηκε για έκθεση ανηλίκου που είχε ως συνέπεια τον θάνατο.

Οι δικαστές, με βάση μια κατάθεση που αργότερα ανακλήθηκε, συμπλήρωσαν το βαρύ κατηγορητήριο με τις πράξεις της αποπλάνησης και της αιμομιξίας κατά των παιδιών της. Η Θεοδώρα, παρότι διακήρυσσε την αθωότητά της, βρέθηκε στη φυλακή και προφυλακίστηκε για 17 μήνες, όπου υπέστη ξυλοδαρμούς και βασανιστήρια από συγκρατούμενες που είχαν πιστέψει τα δημοσιεύματα.

Το φιάσκο, η δικαίωση και η μοναξιά

Το 1996, το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης με βούλευμά του άφησε ελεύθερη την Θεοδώρα Σουφχάρα, κρίνοντας ότι η ανάκριση ήταν ελλιπής. Το βούλευμα ανατρέπει τις κατηγορίες και τονίζει ότι «η ψυχοπαθολογική κατάσταση της κατηγορούμενης και η ασυνήθης δημοσιότητα που πήρε η υπόθεση φαίνεται ότι επέβαλαν έναν μονομερή προσανατολισμό». Μάλιστα, ο εισαγγελέας της εποχής είχε κάνει λόγο για «αυθαίρετες πτήσεις επιστημονικής φαντασίωσης» του ιατροδικαστή, αμφισβητώντας το πόρισμα.

Η πρώτη αθώωση ήρθε το 1997 από το Συμβούλιο Εφετών για τον θάνατο του γιου της. Η μεγάλη δίκη για τον θάνατο των δύο ηλικιωμένων στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κατερίνης κατέληξε επίσης σε απαλλαγή των κατηγοριών. Το 1999, η 47χρονη τότε νοσηλεύτρια, ράκος από την περιπέτειά της, περίμενε τη δικαίωση από την κοινωνία, η οποία δεν ήρθε ποτέ. «Μπορεί να αθωώθηκε, αλλά ποτέ δεν δικαιώθηκε», επισήμανε ο συνήγορος υπεράσπισής της, τονίζοντας ότι «ο διασυρμός της ήταν μεγαλύτερος από τις αθωωτικές αποφάσεις».

Το 2002, η Σουφχάρα κατέθεσε αγωγή διεκδικώντας αποζημίωση, η οποία απορρίφθηκε από τα δικαστήρια. Η 57χρονη πλέον Θεοδώρα έμενε μόνη σε ένα ισόγειο διαμέρισμα στη Σταυρούπολη, συντηρούμενη από μια αναπηρική σύνταξη ως καρκινοπαθής. Τα παιδιά της, που ενηλικιώθηκαν στο ορφανοτροφείο «Μέλισσα», είχαν ελάχιστες επαφές μαζί της. Πέθανε μόνη, όπως έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της.

Το επίμυθο της ιστορίας είναι ένα: Η Θεοδώρα Σουφχάρα μπορεί να αθωώθηκε από τη Δικαιοσύνη, αλλά η κοινωνία, επηρεασμένη από τα ΜΜΕ που την είχαν καταδικάσει πριν τη δίκη, της φόρεσε μια ρετσινιά που δεν έφυγε ποτέ. Η ιστορία της αποτελεί μια τραγική υπενθύμιση ότι η διαχείριση της πληροφόρησης και η κρίση των ανθρώπων μπορεί να είναι πιο σκληρή και καταστροφική από κάθε δικαστική απόφαση.

Μπορείτε να παρακολουθήστε την συνέντευξη της Θεοδώρας Σουφχάρα που χωρίζεται σε 3 βίντεο.