Σαν σήμερα, 4 Ιουνίου 2007: Έφυγε από την ζωή ο Σωτήρης Μουστάκας, ο άνθρωπος που έκανε το θέατρο «κατάθεση ψυχής»
Ο Σωτήρης Μουστάκας υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς ηθοποιούς της γενιάς του, προικισμένος με μια σπάνια κωμική φλέβα αλλά και βαθιές δραματικές ικανότητες. Το νήμα της ζωής του άρχισε να ξετυλίγεται στις 17 Σεπτεμβρίου 1940 στις Κάτω Πλάτρες της Λεμεσού. Ως το μικρότερο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας, έδειξε από νωρίς την κλίση του προς τις τέχνες, σπουδάζοντας βιολί.
Ωστόσο, η μεγάλη του αγάπη ήταν το θέατρο. Ήδη από τα μαθητικά του χρόνια στο Δημοτικό, οργάνωνε παραστάσεις με τους συμμαθητές του, κρατώντας πάντα τον κεντρικό ρόλο. Μεγαλώνοντας με πρότυπα τον Σαίξπηρ και τον Τσάρλι Τσάπλιν, το μέλλον του είχε ήδη προδιαγραφεί.
Το πρώτο του, ανεπίσημο βάπτισμα του πυρός στη σκηνή συνέβη με αναπάντεχο τρόπο στη Λεμεσό, όταν τρύπωσε στα καμαρίνια του σπουδαίου Νίκου Σταυρίδη για να ζητήσει τη βοήθειά του. Εκείνος, αναγνωρίζοντας το θράσος και τη σπίθα του νεαρού, τον ανέβασε στη σκηνή κατά τη διάρκεια του διαλείμματος για να πει ένα ανέκδοτο στο κοινό.
VIRAL
Από τα χαρακώματα της ΕΟΚΑ στις σκηνές της Αθήνας
Η εφηβεία του Μουστάκα σημαδεύτηκε από την ενεργό δράση του στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959). Σε ηλικία μόλις 15 ετών, εκτελούσε χρέη αγγελιοφόρου για τον αρχηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή, μοίραζε φυλλάδια και έγραφε συνθήματα. Η δράση του αυτή οδήγησε στη σύλληψή του από τις βρετανικές δυνάμεις και στην επτάμηνη φυλάκισή του.
Μετά την αποφυλάκισή του, και παρά τις έντονες αντιρρήσεις του πατέρα του, διέφυγε στην Αθήνα με πλαστό διαβατήριο για να κυνηγήσει το όνειρό του. Για να επιβιώσει εργάστηκε ως σερβιτόρος, ενώ η πρώτη του απόπειρα να εισαχθεί στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου στέφθηκε με αποτυχία, καθώς πολλοί καθηγητές παρεξήγησαν το πηγαίο χιούμορ του.
Δεν πτοήθηκε όμως· επέμεινε, πέρασε με τη δεύτερη προσπάθεια και παράλληλα σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ. Στη σχολή γνώρισε και τον έρωτα της ζωής του, την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Αλεξία.
Η καταξίωση, το αρχαίο δράμα και η χαμένη ευκαιρία για Όσκαρ
Η επαγγελματική του πορεία ξεκίνησε το 1961 και γρήγορα εξελίχθηκε σε μια θριαμβευτική διαδρομή. Συνεργάστηκε με κορυφαίους θιάσους, έπαιξε στους «Όρνιθες» υπό τη σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν και διακρίθηκε για την ευελιξία του στον αυτοσχεδιασμό, κερδίζοντας σημαντικά θεατρικά βραβεία.
Στον κινηματογράφο, το ντεμπούτο του το 1964 στον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη άφησε εποχή. Υποδυόμενος τον «Μιμυθό», τον τρελό του χωριού, καθήλωσε το κοινό. Μάλιστα, οι Αμερικανοί παραγωγοί θέλησαν να τον προτείνουν για το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου.
Η υποψηφιότητα χάθηκε για μόλις δύο λεπτά, καθώς η τότε αυστηρή νομοθεσία της Ακαδημίας απαιτούσε μεγαλύτερη χρονική παρουσία στην οθόνη από τα 28 λεπτά που εμφανιζόταν ο Μουστάκας.
Τα πάθη, οι βιντεοταινίες και το αναπάντεχο τέλος
Τις δεκαετίες του ’80 και ’90, ο Μουστάκας πρωταγωνίστησε σε δεκάδες εμπορικές βιντεοταινίες. Αν και επικρίθηκαν για την ποιότητά τους, του εξασφάλισαν τους πόρους για να καλύψει τα μεγάλα χρέη που του δημιούργησε ο εθισμός του στον τζόγο. Το πάθος αυτό τον οδήγησε μέχρι και στα χέρια τοκογλύφων, οι οποίοι τον απήγαγαν, με τον θεατρικό παραγωγό Αλέξανδρο Παρίση να πληρώνει τα λύτρα για να τον απελευθερώσει.
Η αυλαία για τον μεγάλο ηθοποιό έπεσε σαν σήμερα στις στις 4 Ιουνίου 2007, σε ηλικία 66 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο. Μέχρι την τελευταία στιγμή βρισκόταν στο καθήκον, καθώς ένιωσε αδιαθεσία κατά τη διάρκεια της πρόβας για τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη.
Διαβάστε επίσης
Λίγους μήνες αργότερα, τον ακολούθησε στο θάνατο και η σύζυγός του, Μαρία, η οποία έπασχε από Αλτσχάιμερ, σφραγίζοντας έτσι το τέλος μιας ζωής γεμάτης φως, πάθος και απόλυτη αφοσίωση στην τέχνη.
0 ΣΧΟΛΙΑ