Σαν σήμερα 3 Ιουλίου 1933: Οι Ναζί αρχίζουν να διώχνουν τους Εβραίους από τις δημόσιες υπηρεσίες της Γερμανίας
Η 3η Ιουλίου 1933 αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές ημερομηνίες στην ιστορία της ναζιστικής Γερμανίας, καθώς σαν σήμερα στις 3 Ιουλίου το 1933, οι ναζί αρχίζουν να διώχνουν τους Εβραίους από τις δημόσιες υπηρεσίες της Γερμανίας. Λίγους μόλις μήνες μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, το ναζιστικό καθεστώς προχώρησε στην οργανωμένη εκκαθάριση των Εβραίων από τις δημόσιες υπηρεσίες, θέτοντας σε εφαρμογή ένα ακόμη βήμα του σχεδίου αποκλεισμού τους από κάθε πτυχή της γερμανικής κοινωνίας. Ήταν μία από τις πρώτες θεσμοθετημένες διακρίσεις που άνοιξαν τον δρόμο για τους διωγμούς που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και κορυφώθηκαν με το Ολοκαύτωμα.
Η διαδικασία είχε ξεκινήσει ήδη από την άνοιξη του 1933, όταν η κυβέρνηση του Χίτλερ ψήφισε τον νόμο για την «Αποκατάσταση της Επαγγελματικής Δημόσιας Διοίκησης». Με πρόσχημα την αναδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού, ο νόμος επέτρεπε την απομάκρυνση από τις δημόσιες υπηρεσίες όσων θεωρούνταν πολιτικά ανεπιθύμητοι ή «μη άριας καταγωγής». Στις αρχές Ιουλίου, η εφαρμογή του επεκτάθηκε ουσιαστικά σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, οδηγώντας χιλιάδες Εβραίους δημοσίους υπαλλήλους, δικαστές, πανεπιστημιακούς καθηγητές, γιατρούς, εισαγγελείς, εκπαιδευτικούς και κρατικούς λειτουργούς στην ανεργία και στον κοινωνικό αποκλεισμό. Η πολιτική αυτή δεν αφορούσε μόνο την απώλεια μιας θέσης εργασίας. Για το ναζιστικό καθεστώς αποτελούσε ένα ισχυρό συμβολικό μήνυμα ότι οι Εβραίοι δεν θεωρούνταν πλέον ισότιμοι πολίτες του γερμανικού κράτους. Μέσα σε ελάχιστους μήνες, άνθρωποι που είχαν υπηρετήσει για δεκαετίες τη χώρα τους είδαν τις καριέρες τους να καταστρέφονται, μόνο και μόνο λόγω της καταγωγής τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αρχικά υπήρξαν ορισμένες περιορισμένες εξαιρέσεις, κυρίως για βετεράνους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ή για υπαλλήλους που είχαν προσληφθεί πριν από το 1914. Ωστόσο, οι εξαιρέσεις αυτές αποδείχθηκαν προσωρινές. Τα επόμενα χρόνια καταργήθηκαν σταδιακά, καθώς το ναζιστικό καθεστώς σκλήρυνε ακόμη περισσότερο τη στάση του απέναντι στους Εβραίους. Οι διώξεις δεν περιορίστηκαν στον δημόσιο τομέα. Πολύ σύντομα ακολούθησαν περιορισμοί στην άσκηση ελεύθερων επαγγελμάτων, αποκλεισμός από τα πανεπιστήμια, απαγορεύσεις συμμετοχής σε πολιτιστικούς και επιστημονικούς οργανισμούς, καθώς και οικονομικά μποϊκοτάζ εναντίον εβραϊκών επιχειρήσεων. Το 1935 οι διακρίσεις απέκτησαν ακόμη πιο αυστηρό νομικό χαρακτήρα με τους διαβόητους Νόμους της Νυρεμβέργης, οι οποίοι στέρησαν από τους Εβραίους τη γερμανική υπηκοότητα και τα βασικά πολιτικά τους δικαιώματα.
Η διεθνής κοινότητα εκείνη την περίοδο αντέδρασε με επιφυλακτικότητα. Παρά τις καταγγελίες που δημοσιεύονταν στον ξένο Τύπο, ελάχιστες κυβερνήσεις προχώρησαν σε ουσιαστικές ενέργειες για να ασκήσουν πίεση στη ναζιστική Γερμανία. Αυτή η στάση επέτρεψε στον Χίτλερ να συνεχίσει την πολιτική των διώξεων με ολοένα μεγαλύτερη ένταση. Για χιλιάδες Γερμανοεβραίους, η απομάκρυνση από τις δημόσιες υπηρεσίες αποτέλεσε την αρχή μιας δραματικής πορείας. Πολλοί επέλεξαν να εγκαταλείψουν τη χώρα αναζητώντας ασφάλεια στο εξωτερικό, ενώ άλλοι παρέμειναν πιστεύοντας ότι η κατάσταση θα εξομαλυνόταν. Δυστυχώς, τα γεγονότα που ακολούθησαν απέδειξαν το αντίθετο. Οι διώξεις μετατράπηκαν σε συστηματικές διώξεις, στη συνέχεια σε γκετοποίηση και τελικά στη βιομηχανική εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης.
VIRAL
Διαβάστε επίσης
Η 3η Ιουλίου 1933 υπενθυμίζει ότι οι μεγαλύτερες τραγωδίες της ιστορίας δεν ξεκινούν πάντα με τη βία και τα όπλα. Συχνά αρχίζουν με νόμους, διοικητικές αποφάσεις και σταδιακές διακρίσεις που αφαιρούν από μια ομάδα ανθρώπων τα δικαιώματα, την εργασία και την αξιοπρέπειά της. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη ημέρα αποτελεί μια διαχρονική υπενθύμιση της σημασίας της δημοκρατίας, της ισότητας και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απέναντι σε κάθε μορφή ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.
0 ΣΧΟΛΙΑ