Σαν σήμερα, 09 Φεβρουαρίου 1828: Η ισοπέδωση της Τρίπολης – Το εκδικητικό παρελθόν του Ιμπραήμ και το τέλος μιας εποχής

Όταν το πρωινό της 9ης Φεβρουαρίου 1828 ο Ιμπραήμ Πασάς αντίκρισε τα τείχη της Τρίπολης, δεν έβλεπε μπροστά του ένα στρατηγικό οχυρό, αλλά το σκηνικό της τελικής του εκδίκησης. Η ημερομηνία αυτή δεν σηματοδοτεί απλώς μια στρατιωτική κίνηση, αλλά την προσπάθεια του Αιγύπτιου στρατηλάτη να σβήσει ολοκληρωτικά από τον χάρτη την πόλη που υπήρξε η «καρδιά» της οθωμανικής διοίκησης και ο πρώτος μεγάλος θρίαμβος των Ελλήνων επαναστατών. Με μια δύναμη 12.000 ανδρών, εκ των οποίων οι 3.000 ήταν οι περιβόητοι ιππείς του, ο Ιμπραήμ δεν εισέβαλε για να κατακτήσει, αλλά για να ισοπεδώσει.
Η ψυχολογία της ήττας και η τακτική του αφανισμού
Για να κατανοήσουμε τη θηριωδία εκείνης της ημέρας, πρέπει να δούμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνταν ο Ιμπραήμ. Μετά τη συντριβή του στόλου του στο Ναυαρίνο και υπό την ασφυκτική πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων, ο Αιγύπτιος ηγέτης γνώριζε καλά πως ο χρόνος του στην Πελοπόννησο τελείωνε. Η Τρίπολη ήταν το τελευταίο μεγάλο «χαρτί» του. Αντί να την παραδώσει ανέπαφη, επέλεξε τη στρατηγική της «μηδενικής γης».
Δεν ήταν μια τυχαία λεηλασία. Ήταν μια μεθοδευμένη επιχείρηση κατεδάφισης. Ο Ιμπραήμ διέταξε τους μηχανικούς και τους στρατιώτες του να υπονομεύσουν τα τείχη με εκρηκτικά και να τα γκρεμίσουν πέτρα-πέτρα. Ήθελε η Τρίπολη να μείνει «γυμνή», χωρίς καμία αμυντική ικανότητα, ένα ερειπιώνα που θα χρειαζόταν δεκαετίες για να ανακάμψει.
Το χρονικό της καταστροφής: Φωτιά, σίδερο και ιππικό
Η δύναμη των 12.000 ανδρών απλώθηκε σαν μαύρο σύννεφο πάνω από την αρκαδική πρωτεύουσα. Οι 3.000 ιππείς του Ιμπραήμ δεν χρησιμοποιήθηκαν σε μάχη, καθώς δεν υπήρχε πλέον οργανωμένη ελληνική αντίσταση μέσα στην πόλη, αλλά ως «εγγυητές» του τρόμου. Περιπολούσαν περιμετρικά, διασφαλίζοντας ότι κανένας δεν θα γλίτωνε και ότι κανένα χωριό στα πέριξ δεν θα έμενε όρθιο.
Μέσα στην πόλη, το σκηνικό ήταν αποκαλυπτικό. Τα εμβληματικά σαράγια, οι εκκλησίες, τα δημόσια κτήρια και οι κατοικίες παραδόθηκαν συστηματικά στις φλόγες. Ο Ιμπραήμ δεν ήθελε απλώς να νικήσει τους Έλληνες ήθελε να τους στερήσει την πόλη-σύμβολο που τους είχε δώσει την αυτοπεποίθηση του 1821. Οι καπνοί που έπνιξαν το οροπέδιο της Μαντινείας εκείνο το διήμερο ήταν το σήμα κατατεθέν ενός κατακτητή που έφευγε ηττημένος, αλλά αποφασισμένος να αφήσει πίσω του μόνο στάχτη.
Το διπλωματικό αντίκτυπο: Η ύβρις που επέσπευσε την Ελευθερία
Παραδόξως, η μανία του Ιμπραήμ λειτούργησε ως καταλύτης για τις εξελίξεις που ο ίδιος προσπαθούσε να αποφύγει. Η είδηση ότι η Τρίπολη ισοπεδώθηκε και ότι ο αιγυπτιακός στρατός κατεδάφισε τα τείχη της προκάλεσε κύματα αποτροπιασμού στις ευρωπαϊκές αυλές. Η «ύβρις» του Ιμπραήμ έκανε τη διπλωματία των Μεγάλων Δυνάμεων πιο αποφασιστική.
Διαβάστε επίσης
Ήταν πλέον σαφές ότι η οθωμανική και αιγυπτιακή παρουσία στην Ελλάδα δεν ήταν απλώς μια κατοχή, αλλά μια απόπειρα εθνοκάθαρσης και πολιτισμικού αφανισμού. Η καταστροφή της 9ης Φεβρουαρίου 1828 σφράγισε την καταδίκη του Ιμπραήμ στα μάτια της ιστορίας. Λίγους μήνες αργότερα, η γαλλική αποστολή υπό τον στρατηγό Μαιζόν θα έφτανε στον Μοριά για να επιβάλει την αποχώρηση των αιγυπτιακών στρατευμάτων, βρίσκοντας μια Τρίπολη στα ερείπια, αλλά μια Ελλάδα που αρνιόταν να πεθάνει.
Σήμερα, η επέτειος αυτή μας θυμίζει πως η Τρίπολη δεν είναι απλώς μια πόλη, αλλά ένας «Φοίνικας» που αναγεννήθηκε από τις στάχτες της 9ης Φεβρουαρίου, αφήνοντας πίσω της τα γκρεμισμένα τείχη της τυραννίας για να χτίσει τα θεμέλια της σύγχρονης Ελλάδας.






0 ΣΧΟΛΙΑ