Σαν σήμερα, 03 Φεβρουαρίου 1959: Η μέρα που πέθανε η μουσική – Τρεις από τους πρωτοπόρους του ροκ εν ρολ σκοτώνονται σε αεροπορικό δυστύχημα

Η 3η Φεβρουαρίου του 1959 ξεκίνησε με έναν παγετό που έκοβε την ανάσα στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, όμως κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό το κρύο θα περνούσε στην αιωνιότητα ως η πιο σκοτεινή σελίδα της σύγχρονης μουσικής. Σε ένα απομονωμένο χωράφι με καλαμποκιές στο Κλίαρ Λέικ της Αϊόβα, ένα μικρό αεροπλάνο Beechcraft Bonanza συνετρίβη λίγα μόλις λεπτά μετά την απογείωσή του μέσα σε μια σφοδρή χιονοθύελλα. Μέσα στα συντρίμμια του δεν χάθηκαν μόνο τέσσερις ανθρώπινες ζωές, αλλά και η ορμή μιας ολόκληρης γενιάς που πίστευε ότι ο κόσμος της ανήκει. Ο Μπάντι Χόλι, ο Ρίτσι Βάλενς και ο Τζάιλς «Μπιγκ Μπόπερ» Ρίτσαρντσον έφυγαν από τη ζωή πριν προλάβουν να δουν το μέγεθος της επανάστασης που είχαν ξεκινήσει, αφήνοντας πίσω τους μια σιωπή που χρόνια αργότερα θα βαφτιζόταν «Η μέρα που πέθανε η μουσική».

Η περιοδεία της εξάντλησης και το «καταραμένο» λεωφορείο

Για να αντιληφθεί κανείς το υπόβαθρο της τραγωδίας, πρέπει να κοιτάξει πίσω από τη λάμψη της σκηνής, στις άθλιες συνθήκες της περιοδείας «Winter Dance Party». Δεν επρόκειτο για μια πολυτελή σειρά συναυλιών, αλλά για έναν εξαντλητικό μαραθώνιο 24 πόλεων σε διάστημα τριών εβδομάδων. Οι καλλιτέχνες ταξίδευαν μέσα σε ένα παλιό, σχολικό λεωφορείο που είχε μετατραπεί σε μεταφορικό μέσο, το οποίο όμως δεν διέθετε καν καλοριφέρ. Με τις θερμοκρασίες να αγγίζουν τους -30 βαθμούς Κελσίου, το ταξίδι είχε μετατραπεί σε δοκιμασία επιβίωσης. Ο ντράμερ του Μπάντι Χόλι είχε ήδη καταλήξει στο νοσοκομείο με κρυοπαγήματα, ενώ σχεδόν όλοι οι μουσικοί υπέφεραν από γρίπη και κόπωση.

Ο Μπάντι Χόλι, ο 22χρονος οραματιστής με τα χαρακτηριστικά γυαλιά που είχε ήδη προλάβει να επαναπροσδιορίσει τον ήχο της Fender Stratocaster, είχε φτάσει στα όριά του. Μετά τη συναυλία στο Surf Ballroom, πήρε την απόφαση να ναυλώσει ένα μικρό αεροπλάνο για να φτάσει γρηγορότερα στον επόμενο σταθμό, το Μούρχεντ της Μινεσότα. Το κίνητρό του ήταν απλό και συγκλονιστικά ανθρώπινο: ήθελε να προλάβει να πλύνει τα ρούχα του σε ένα καθαρό πλυντήριο και να κοιμηθεί για λίγες ώρες σε ένα κανονικό κρεβάτι, μακριά από το παγωμένο κάθισμα του λεωφορείου. Αυτή η ανάγκη για λίγη άνεση ήταν που έστησε το σκηνικό για το ραντεβού με το πεπρωμένο.

Τα θύματα

Το παιχνίδι της τύχης: Ένα κέρμα και μια μοιραία γρίπη

Η μοίρα εκείνο το βράδυ έπαιξε ένα μακάβριο παιχνίδι με τις πιθανότητες, χρησιμοποιώντας ως εργαλεία ένα κέρμα και μια κακή συνεννόηση. Το αεροπλάνο ήταν τετραθέσιο, πράγμα που σήμαινε ότι υπήρχαν μόνο τρεις θέσεις για τους επιβάτες. Ο Μπάντι Χόλι είχε κλείσει τη μία. Οι άλλες δύο προορίζονταν αρχικά για τα μέλη του συγκροτήματός του. Ωστόσο, ο Ρίτσι Βάλενς, το 17χρονο παιδί-θαύμα που είχε φέρει τους λάτιν ρυθμούς στο Rock ‘n’ Roll με το «La Bamba», ζήτησε επίμονα από τον κιθαρίστα Τόμι Όλσαπ να παίξουν τη θέση τους στην «κορώνα ή γράμματα». Ο Όλσαπ δέχτηκε, ο Βάλενς κέρδισε το κέρμα και, όπως είπε ο ίδιος λίγο πριν επιβιβαστεί, ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε τυχερός στη ζωή του.

VIRAL

Θρίλερ στη Κυψέλη: Φόβοι ότι η σορός στη βαλίτσα ενδέχεται να ανήκει στην 50χρονη Κινέζα μεταφράστρια που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από την Αρτέμιδα!

Σε ομηρία ένα ολόκληρο χωριό: Η σκοτεινή δράση του προέδρου κοινότητας, του αδερφού του και του πυροσβέστη με τους εμπρησμούς

Φως στο σκοτάδι: Το «μαύρο τετράδιο» του Μπάμπη Κούτσικου αποκάλυψε το κίνητρο πίσω από τη σφαγή στον βάλτο!

Την ίδια ώρα, ο Τζάιλς «Μπιγκ Μπόπερ» Ρίτσαρντσον, ο πληθωρικός DJ και τραγουδιστής που είχε κατακτήσει τα charts με το «Chantilly Lace», υπέφερε από βαριά γρίπη. Παρακάλεσε τον νεαρό τότε μπασίστα του Χόλι, τον Γουέιλον Τζένινγκς, να του παραχωρήσει τη θέση του για να μην αναγκαστεί να ταξιδέψει ξανά με το κρύο λεωφορείο. Ο Τζένινγκς, σε μια κίνηση καλοσύνης, δέχτηκε. Όταν ο Χόλι έμαθε την αλλαγή, είπε αστειευόμενος στον Τζένινγκς: «Ελπίζω το παλιολεωφορείο σας να παγώσει!». Η απάντηση του Τζένινγκς, «Κι εγώ ελπίζω το παλιοαεροπλάνο σας να πέσει!», ήταν μια κουβέντα που θα τον στοίχειωνε μέχρι την τελευταία του πνοή, αποτελώντας ένα από τα πιο ανατριχιαστικά «αν» της μουσικής ιστορίας.

Η πτήση προς το απόλυτο σκοτάδι

Λίγο μετά τη μία τα ξημερώματα, το Beechcraft Bonanza απογειώθηκε μέσα σε μια «τυφλή» χιονοθύελλα. Ο 21χρονος πιλότος Ρότζερ Πίτερσον, αν και έμπειρος για την ηλικία του, δεν είχε την απαραίτητη εκπαίδευση για να πετάει βασιζόμενος αποκλειστικά στα όργανα του σκάφους. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και τον άνεμο που λυσσομανούσε, ο Πίτερσον πιθανότατα υπέστη «χωρικό αποπροσανατολισμό». Πίστευε ότι το αεροπλάνο ανέβαινε, ενώ στην πραγματικότητα κατευθυνόταν με ταχύτητα 270 χιλιομέτρων την ώρα προς το έδαφος.

Η ανείπωτη τραγωδία

Η πρόσκρουση ήταν ακαριαία και σφοδρή. Το αεροπλάνο καρφώθηκε σε ένα χωράφι μόλις έξι μίλια μακριά από το αεροδρόμιο. Τα συντρίμμια και τα σώματα των τριών θρύλων βρέθηκαν το επόμενο πρωί από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας αερομεταφορών, ο οποίος ανησύχησε επειδή δεν είχε λάβει κανένα σήμα από τον πιλότο. Η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική: τα μαύρα γυαλιά του Μπάντι Χόλι βρέθηκαν στο χιόνι, σύμβολο μιας εποχής που μόλις είχε τελειώσει βίαια. Η είδηση μεταδόθηκε σαν ηλεκτρικό σοκ σε ολόκληρη τη χώρα. Ο Χόλι ήταν μόλις 22 ετών, ο Βάλενς 17 και ο Μπιγκ Μπόπερ 28. Τρεις καριέρες που βρίσκονταν στην κορύφωσή τους έσβησαν σε μια στιγμή, αφήνοντας πίσω τους ένα δυσαναπλήρωτο κενό.

Η κληρονομιά που δεν πέθανε ποτέ

Αν και ο Ντον ΜακΛίν το 1971 καθιέρωσε τον όρο «Η μέρα που πέθανε η μουσική» μέσα από το τραγούδι του «American Pie», η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Εκείνη την ημέρα, η μουσική δεν πέθανε· αντίθετα, έγινε αθάνατη. Ο θάνατος του Μπάντι Χόλι ανάγκασε τη μουσική βιομηχανία να συνειδητοποιήσει ότι το Rock ‘n’ Roll δεν ήταν μια παροδική μόδα για εφήβους, αλλά μια πολιτιστική δύναμη που μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.

Ο Μπάντι Χόλι ήταν ο πρώτος πραγματικός “indie” καλλιτέχνης, καθώς έγραφε, ενορχήστρωνε και έκανε την παραγωγή στα δικά του τραγούδια, θέτοντας το πρότυπο για συγκροτήματα όπως οι Beatles και οι Rolling Stones. Χωρίς τον Χόλι, ίσως να μην υπήρχαν τα «Σκαθάρια» (οι οποίοι πήραν το όνομά τους ως φόρο τιμής στους Crickets του Χόλι) ή ο Έλτον Τζον, ο οποίος άρχισε να φοράει γυαλιά μόνο και μόνο για να του μοιάσει. Ο Ρίτσι Βάλενς, από την άλλη, άνοιξε την πόρτα για τη λάτιν έκρηξη στη δυτική μουσική, αποδεικνύοντας ότι το Rock ‘n’ Roll δεν έχει εθνικότητα.