Σαν σήμερα, 02 Μαρτίου 1990: Έπειτα από 27 χρόνια, ο Νέλσον Μαντέλα επιστρέφει στην ενεργό πολιτική δράση
Όταν ο Μαντέλα πέρασε την πύλη της φυλακής τον Φεβρουάριο του 1990, η Νότια Αφρική ήταν μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί. Η διεθνής κοινότητα παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα, αναρωτώμενη αν ο ηλικιωμένος πλέον επαναστάτης θα μπορούσε να διαχειριστεί το βάρος των προσδοκιών ενός ολόκληρου λαού. Η απάντηση δόθηκε στις 2 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια της πρώτης συνεδρίασης της Εκτελεστικής Επιτροπής του ANC μετά την άρση της απαγόρευσης της οργάνωσης. Η εκλογή του στη θέση του Αντιπροέδρου δεν ήταν μια τιμητική χειρονομία, ήταν μια στρατηγική κίνηση επιβίωσης για το κίνημα. Με τον επί χρόνια πρόεδρο και στενό του φίλο, Όλιβερ Τάμπο, να αναρρώνει από εγκεφαλικό επεισόδιο, ο Μαντέλα κλήθηκε να γίνει ο de facto ηγέτης, ο άνθρωπος που θα έπρεπε να συνομιλήσει με τους δεσμοφύλακές του για να τους πείσει να παραδώσουν την εξουσία.
Από το κελί στην ηγεσία: Η πρόκληση της ενότητας
Η επιστροφή του Μαντέλα στην ενεργό δράση εκείνη την ημέρα συνοδευόταν από ένα τεράστιο πολιτικό ρίσκο. Το ANC, έχοντας περάσει δεκαετίες στην παρανομία και την εξορία, ήταν ένα μωσαϊκό από διαφορετικές τάσεις, από ριζοσπάστες που ζητούσαν ένοπλη εκδίκηση μέχρι μετριοπαθείς που επεδίωκαν τον συμβιβασμό. Ο Μαντέλα, με το κύρος του ανθρώπου που θυσίασε τη νιότη του για την ιδέα της ελευθερίας, ήταν ο μόνος που μπορούσε να επιβάλει την πειθαρχία και την ενότητα. Η εκλογή του στην αντιπροεδρία σηματοδότησε την έναρξη μιας περιόδου που στην ιστοριογραφία ονομάζεται «η μεγάλη διαπραγμάτευση». Δεν επρόκειτο για μια απλή πολιτική διελκυστίνδα, αλλά για μια λεπτή χειρουργική επέμβαση στο σώμα μιας κοινωνίας διχασμένης από τον ρατσισμό και το αίμα.
Εκείνη την περίοδο, ο Μαντέλα έπρεπε να πείσει τη μαύρη πλειοψηφία ότι ο δρόμος της συμφιλίωσης δεν ήταν δρόμος υποταγής, αλλά ο μόνος δρόμος προς μια βιώσιμη δημοκρατία. Ταυτόχρονα, έπρεπε να καθησυχάσει τη λευκή μειονότητα, που φοβόταν για την επιβίωσή της την επόμενη μέρα. Η 2α Μαρτίου ήταν η αφετηρία μιας πορείας όπου ο Μαντέλα χρησιμοποίησε την πολιτική του ιδιοφυΐα για να μετατρέψει το μίσος σε πολιτισμένο διάλογο. Η ικανότητά του να χαμογελά στους πρώην εχθρούς του, χωρίς να υποχωρεί ούτε εκατοστό από τις αρχές της ισότητας, ξεκίνησε να σφυρηλατείται ακριβώς σε εκείνες τις πρώτες συσκέψεις του ANC ως επίσημο στέλεχος πλέον.
Η γέννηση του «Έθνους του Ουράνιου Τόξου» μέσα από τη δράση
Η θητεία του ως Αντιπρόεδρος του ANC ήταν ίσως η πιο παραγωγική και δύσκολη περίοδος της καριέρας του, καθώς προετοίμασε το έδαφος για τις πρώτες πολυφυλετικές εκλογές του 1994. Ο Μαντέλα κατάλαβε γρήγορα ότι η ελευθερία δεν είναι ένα στατικό γεγονός, αλλά μια καθημερινή άσκηση υπομονής. Στις ομιλίες του μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, τόνιζε συνεχώς ότι η ελευθερία χωρίς οικονομική δικαιοσύνη και πρόσβαση στην παιδεία θα ήταν ένα κενό γράμμα. Η επιστροφή του στην πολιτική δεν έγινε για να απολαύσει τις δάφνες του ήρωα, αλλά για να λερώσει τα χέρια του με τη λάσπη της γραφειοκρατίας και των σκληρών συμβιβασμών που απαιτούσε η οικοδόμηση ενός νέου κράτους.
VIRAL
Διαβάστε επίσης
Η παγκόσμια κληρονομιά εκείνης της ημέρας είναι η υπενθύμιση ότι η ηγεσία δεν αφορά την εξουσία, αλλά την ευθύνη. Ο Μαντέλα, επιστρέφοντας στην ενεργό δράση το 1990, δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό του, παρά μόνο την ευκαιρία να υπηρετήσει το όραμα μιας Νότιας Αφρικής που θα ανήκε σε όλους όσοι ζούσαν σε αυτήν, ανεξαρτήτως χρώματος. Η 2α Μαρτίου παραμένει ένα σύμβολο για κάθε κίνημα που παλεύει για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποδεικνύοντας ότι η δικαιοσύνη μπορεί να καθυστερεί, αλλά αν έχεις την υπομονή του Μαντίμπα, στο τέλος πάντα επικρατεί.
0 ΣΧΟΛΙΑ