«Ήταν τόσο όμορφες που πίστευα ότι τις παντρεύτηκαν και όχι ότι τις σκότωσαν»

Μια οικογένεια που υπήρξε αντικείμενο θαυμασμού, με κόρες των οποίων η ομορφιά και η καλοσύνη έγιναν θρύλος, αφανίστηκε με βίαιο τρόπο κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. Η τραγική τους ιστορία παρέμενε κρυμμένη για δεκαετίες, μέχρι που αποκαλύφθηκε, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο τον αβάσταχτο πόνο και τη φρίκη εκείνων των σκοτεινών ημερών.

Οι κοπέλες της οικογένειας Θεμιστοκλέους ήταν γνωστές για την απαράμιλλη ομορφιά τους, τη σπάνια ευγένειά τους και την καρδιά γεμάτη ζεστασιά. Όλο το χωριό τις θαύμαζε και τις αγαπούσε βαθιά. Ξεχώριζαν για τις αρετές τους, και όλοι τις περιέγραφαν με τα λόγια: «Καλές, άξιες, όμορφες και προκομμένες».

Η οικογένεια τους ήταν υπόδειγμα, γεμάτη αρχές, βαθύ αίσθημα κοινωνικής και θρησκευτικής αγωγής. Ζούσαν με αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη και αγάπη. Όμως, η μοίρα είχε άλλα σχέδια… Το 1974, η τουρκική εισβολή σκόρπισε τον όλεθρο στην Κύπρο, βάζοντας βίαιο τέλος στα όνειρα και στις ζωές τους.

VIRAL

Δραματικές εξελίξεις στην Καλαμάτα: Δεν μπορεί να αναλάβει τις κόρες της 39χρονης η θεία τους – Τι συμβαίνει

Τι είπε ο 75χρονος στην Ναύπακτο: «Κόλλησε το γκάζι, τι έγινε… και πήγα κι έπεσα πάνω στα 3 μηχανάκια» – Ξέσπασε ο Ευαγγελάτος

Στην φυλακή γνωστός Έλληνας τραγουδιστής: Κατηγορείται για αποπλάνηση ανήλικης κατ΄εξακολούθηση – Τι συνέβη

14 Αυγούστου 1974: Aρχίζει η δεύτερη φάση της εισβολής

Η επόμενη φάση της τουρκικής επίθεσης ξεκίνησε με σφοδρούς βομβαρδισμούς από αέρος και εδάφους στις περιοχές Μιας Μηλιάς, Κουτσοβέντη και Τραχωνίου Κυθρέας. Άρματα μάχης και ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις σάρωσαν την περιοχή, με το Τραχώνι Κυθρέας να βρίσκεται στο επίκεντρο των επιχειρήσεων.

Οι κάτοικοι, πληροφορούμενοι την επικείμενη άφιξη του τουρκικού στρατού, εγκατέλειψαν τα σπίτια τους σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σωθούν. Με όποιο μέσο διέθεταν, κατευθύνθηκαν προς το Παλαίκυθρο και τη Λευκωσία. νάμεσά τους, η 46χρονη Ελένη Κυριάκου Θεμιστοκλέους, μαζί με τις τέσσερις κόρες της, τον εγγονό της, την αδελφή της και άλλους συγγενείς, διέφυγαν μέσα από τα χωράφια αναζητώντας ασφάλεια.

Η στιγμή της τραγωδίας

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο άντρας της αδελφής της Ελένης τραυματίστηκε από πυρά. Χωρίς δισταγμό, η σύζυγός του και ο γιος τους έτρεξαν να τον βοηθήσουν. Μαζί τους ακολούθησαν η Ελένη με τις κόρες της. Η Αγγελική κρατούσε στην αγκαλιά της το βρέφος της, τον μικρό Ανδρέα. Ξαφνικά, η σιωπή διακόπηκε από πυροβολισμούς…

Από εκείνη τη στιγμή, η Ελένη, η Μάρω, η Θεμιστούλα, η Σούλλα, η Αγγελική, ο μικρός Ανδρέας και όλοι όσοι παρέμειναν για να φροντίσουν τον τραυματία χάθηκαν χωρίς ίχνος. Κανείς δεν τους ξανάδε ποτέ.

Η πιπίλα του μικρού Ανδρέα

Η ανακάλυψη που πάγωσε το χρόνο

Σαράντα ένα χρόνια μετά, ο ομαδικός τάφος στο Τραχώνι Κυθρέας αποκάλυψε την αλήθεια. Τα οστά τους ταυτοποιήθηκαν με εξετάσεις DNA. Οι νεκροί: η Ελένη, οι κόρες της Μάρω (19 ετών), Θεμιστούλα (21 ετών), Σούλλα (11 ετών), Αγγελική (25 ετών) με τον 6 μηνών γιο της Ανδρέα, η αδελφή της, ο γαμπρός της και ο 13χρονος γιος τους. Κανείς τους δεν γλύτωσε.

«Μια εικόνα που ραγίζει και τον ουρανό»

Οι λεπτομέρειες από τον τάφο προκαλούν ρίγος: Το μωρό με την πιπίλα στο στόμα στην αγκαλιά της νεκρής μητέρας του. Η γιαγιά Ελένη πεσμένη δίπλα τους με το κλειδί του σπιτιού στο χέρι. Παντού γύρω τους, τα άψυχα σώματα των κοριτσιών και των συγγενών τους. Όπως έγραψαν τότε εφημερίδες, «οι περισσότεροι βρέθηκαν με σφαίρα στο κεφάλι, ενώ το μωρό είχε τραυματιστεί στο ποδαράκι».

Το τελευταίο αντίο

Η τελετή της κηδείας έγινε στις 10 Οκτωβρίου 2015 στον ιερό ναό Της Του Θεού Σοφίας στον Στρόβολο. Μητέρα, παιδιά και εγγονός οδηγήθηκαν στην τελευταία τους κατοικία.

«Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη θλίψη και ένα τεράστιο “γιατί”. Γιατί να σκοτωθούν έτσι; Γιατί να φύγουν τόσο άδικα;» αναρωτιούνται ακόμα και σήμερα συγγενείς και φίλοι.

«Νόμιζα πως τις είχαν παντρευτεί…»

Ο κοινοτάρχης του Τραχωνίου Κυθρέας, Χαράλαμπος Αθανασίου, συγκλονίζει με τα λόγια του στο ANT1LIVE.com:

«Ήταν τόσο όμορφες που πίστευα ότι τις παντρεύτηκαν και όχι ότι τις σκότωσαν… Αυτό πίστευα όλα αυτά τα χρόνια…

Ήταν μια από τις πιο ήσυχες και αγαπημένες οικογένειες του χωριού. Τους αγαπούσαμε και τους θαυμάζαμε όλοι. Προκομμένοι και καλοί άνθρωποι. Πώς να μπορέσει να το χωρέσει ο ανθρώπινος νους… Ήταν ένα αποτρόπαιο έγκλημα.

Όσα βιώσαμε το 1974 θα πονάνε μέχρι να πεθάνουμε, πληγές που δεν θα σταματήσουν ποτέ να αιμορραγούν. Ας είναι το σημερινό ένα μνημόσυνο προς όλους τους συγχωριανούς και συμπατριώτες μας που σκότωσαν οι Τούρκοι το 1974.»