Η οπαδική βία τυφλώνει: 10 δολοφονικές επιθέσεις που έγραψαν μαύρη σελίδα στον ελληνικό αθλητισμό

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η στυγερή δολοφονία του 20χρονου οπαδού του ΠΑΟΚ στην Καλαμαριά, το βράδυ της Πέμπτης (12/03), ήρθε να προστεθεί ως ένα ακόμα αιματηρό κεφάλαιο σε μια βίβλο θανάτου που δεν λέει να κλείσει. Παρά τις υποσχέσεις, τις νομοθετικές παρεμβάσεις και τις κραυγές αγωνίας της κοινωνίας, το μίσος για το χρώμα της φανέλας συνεχίζει να οπλίζει χέρια νεαρών ανθρώπων, μετατρέποντας τους δρόμους των πόλεων σε πεδία μάχης. Ο θάνατος του νεαρού στην οδό Αργοναυτών δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά η συνέχεια μιας μακράς και σκοτεινής διαδρομής που ξεκίνησε πριν από τέσσερις δεκαετίες.

Το Athensmagazine.gr πραγματοποιεί σήμερα ένα εκτενές και οδυνηρό αφιέρωμα στις 10 δολοφονικές επιθέσεις που συγκλόνισαν την Ελλάδα και άλλαξαν για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον αθλητισμό. Μετά από την απαραίτητη έρευνα και τη διόρθωση ιστορικών στοιχείων που αφορούν τη μαύρη αυτή λίστα, παρουσιάζουμε τα θύματα μιας παράνοιας που τρέφεται από τον φανατισμό και την ατιμωρησία.

10 δολοφονίες με οπαδικό κίνητρο στην Ελλάδα

1. Άρης Δημητριάδης (1983): Η πρώτη αιματηρή «σφραγίδα» στη Θεσσαλονίκη

Η ιστορία της οπαδικής βίας στην Ελλάδα, στην πιο ακραία και θανατηφόρα μορφή της, βρίσκει τις ρίζες της στον Σεπτέμβριο του 1983. Ο Άρης Δημητριάδης ήταν μόλις 18 ετών, ένα παιδί που είχε όλη τη ζωή μπροστά του και η μόνη του «αμαρτία» ήταν η αγάπη του για την ομάδα του Άρη. Μετά από έναν αγώνα ανάμεσα στον Άρη και τον ΠΑΟΚ στο γήπεδο Χαριλάου, ο νεαρός βρισκόταν στην περιοχή της Θεσσαλονίκης όταν δέχθηκε μια απρόκλητη και βάναυση επίθεση από μια ομάδα οπαδών της αντίπαλης ομάδας. Το κίνητρο ήταν το πιο απλό και ταυτόχρονα το πιο παράλογο: φορούσε τη φανέλα του Άρη.

Ο ξυλοδαρμός ήταν τόσο άγριος που ο Άρης Δημητριάδης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Πάλεψε για τη ζωή του επί έξι ημέρες, όμως το νήμα κόπηκε οριστικά, βυθίζοντας τη Θεσσαλονίκη σε ένα πρωτόγνωρο πένθος. Η δολοφονία του Δημητριάδη θεωρείται ιστορικά ο πρώτος θάνατος από οπαδικά κίνητρα στην Ελλάδα, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας περιόδου όπου η βία άρχισε να βγαίνει από τις κερκίδες και να μεταφέρεται στους δρόμους. Η κοινωνία τότε αντέδρασε με σοκ, καθώς κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ένας αγώνας ποδοσφαίρου θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κηδεία. Δυστυχώς, η συνέχεια απέδειξε ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή μιας εφιαλτικής κλιμάκωσης που θα κρατούσε δεκαετίες.

2. Χαράλαμπος Μπλιώνας (1986): Ο τραγικός θάνατος ενός «περαστικού» στο Αλκαζάρ

Αν υπάρχει μια στιγμή που η μοίρα έπαιξε το πιο σκληρό της παιχνίδι, αυτή είναι η περίπτωση του Χαράλαμπου Μπλιώνα. Την Κυριακή 26 Οκτωβρίου 1986, ο 29χρονος καθηγητής βρισκόταν στη Λάρισα και ετοιμαζόταν να ταξιδέψει για την Αθήνα. Ένα τυχαίο γεγονός, η απώλεια του λεωφορείου, τον οδήγησε στο στάδιο Αλκαζάρ για να παρακολουθήσει τον αγώνα Λάρισα-ΠΑΟΚ, προκειμένου να περάσει την ώρα του. Ο Μπλιώνας δεν ήταν οπαδός καμίας από τις δύο ομάδες, ήταν ένας φίλαθλος που αναζητούσε λίγη ψυχαγωγία. Πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, η μοίρα του σφραγίστηκε από μια ναυτική φωτοβολίδα που εκτοξεύθηκε από την κερκίδα των οπαδών του ΠΑΟΚ.

Η φωτοβολίδα διέσχισε όλο το γήπεδο και καρφώθηκε στην καρωτίδα του άτυχου καθηγητή. Οι εικόνες που ακολούθησαν είναι από τις πιο φρικιαστικές στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Ο Μπλιώνας αιμορραγούσε ακατάσχετα, ενώ οι διασώστες αναγκάστηκαν να τον μεταφέρουν πάνω σε μια διαφημιστική πινακίδα, ελλείψει φορείου. Ο θάνατος του ήταν σχεδόν ακαριαίος. Το γεγονός ότι το θύμα ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε καμία σχέση με τον οπαδικό πυρήνα, ένας «περαστικός» από το γήπεδο, προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή. Η δίκη που ακολούθησε οδήγησε στη φυλάκιση του δράστη, όμως το τραύμα στην ελληνική κοινωνία δεν επουλώθηκε ποτέ. Ο Χαράλαμπος Μπλιώνας έγινε το σύμβολο της παράλογης βίας που μπορεί να χτυπήσει οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, μέσα σε έναν χώρο που υποτίθεται ότι προάγει το «ευ αγωνίζεσθαι».

3. Γιώργος Παναγιώτου (1991): Η θυσία του 17χρονου στη Νέα Φιλαδέλφεια

Ήταν Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 1991, όταν ο Γιώργος Παναγιώτου, ένας 17χρονος μαθητής της Β’ Λυκείου από την Κάλυμνο και κάτοικος Πειραιά, ξεκίνησε για το στάδιο της Νέας Φιλαδέλφειας για να παρακολουθήσει την αγαπημένη του ομάδα στον αγώνα ΑΕΚ-Ολυμπιακός. Δεν θα έμπαινε ποτέ στις κερκίδες. Στις 14:10, στη διασταύρωση των οδών Σεβαστείας και Μενεμένης, ένας χούλιγκαν εκτόξευσε μια φωτοβολίδα θαλάσσης με ειδικό πιστόλι, στοχεύοντας μια διμοιρία των ΥΑΤ που προστάτευε τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Οι αστυνομικοί την απέφυγαν, αλλά η φωτοβολίδα καρφώθηκε στην κοιλιακή χώρα του ανυποψίαστου Γιώργου.

Το παιδί μεταφέρθηκε αιμόφυρτο στο νοσοκομείο «Αγία Όλγα». Παρά το γεγονός ότι οι γιατροί τον οδήγησαν αμέσως στο χειρουργείο, ο Γιώργος εξέπνευσε λίγο αργότερα. Την ίδια ώρα, το γήπεδο της ΑΕΚ μετατρεπόταν σε κόλαση. Ο αγώνας διακόπηκε λόγω της αποπνικτικής ατμόσφαιρας από τα δακρυγόνα, καταστήματα καταστράφηκαν και αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν. Στο νοσοκομείο, οι νοσοκόμοι συγκέντρωσαν τα λιγοστά αντικείμενα του Γιώργου για να τα δώσουν στους γονείς του: ένα κασκόλ του Ολυμπιακού, ένα ζευγάρι γυαλιά και ένα διπλωμένο εισιτήριο της Θύρας 21, αξίας 1.000 δραχμών. Σε μια κίνηση υπέρτατου μεγαλείου, η μητέρα του αποφάσισε να δωρίσει τα μέλη του σώματός του, δίνοντας ζωή μέσα από τον άδικο θάνατο του γιου της. Η υπόθεση Παναγιώτου παραμένει μια από τις πιο θλιβερές μαρτυρίες για το πώς ο φανατισμός σκοτώνει το μέλλον.

4. Μιχάλης Φιλόπουλος (2007): Το «ραντεβού θανάτου» στη λεωφόρο Λαυρίου

Η 29η Μαρτίου 2007 αποτελεί ίσως την πιο μαύρη σελίδα στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού χουλιγκανισμού. Δεν ήταν μια τυχαία συμπλοκή, αλλά ένα προκαθορισμένο «ραντεβού θανάτου» ανάμεσα σε οπαδούς του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, με αφορμή έναν αγώνα βόλεϊ γυναικών στην Παιανία. Ο Μιχάλης Φιλόπουλος, 25 ετών, βρέθηκε στη λεωφόρο Λαυρίου, η οποία μετατράπηκε σε εμπόλεμη ζώνη. Εκατοντάδες άτομα με κράνη, ρόπαλα, μαχαίρια και βόμβες μολότοφ συγκρούστηκαν με πρωτοφανή αγριότητα. Ο Φιλόπουλος δέχθηκε πολλαπλά χτυπήματα και μαχαιριές, ενώ οι εικόνες της δολοφονίας του, που καταγράφηκαν από κινητά τηλέφωνα και προβλήθηκαν στις ειδήσεις, σόκαραν το πανελλήνιο.

Η υπόθεση Φιλόπουλου άλλαξε τα πάντα στην Ελλάδα. Ήταν η πρώτη φορά που η πολιτεία αποφάσισε να αναστείλει όλες τις αθλητικές διοργανώσεις για ένα διάστημα και να θεσπίσει τον περίφημο «νόμο Ορφανού» για την αντιμετώπιση της βίας. Η δίκη ήταν μαραθώνια και έφερε στο φως τη βαθιά διασύνδεση των συνδέσμων με το οργανωμένο έγκλημα. Η δολοφονία του Μιχάλη δεν ήταν απλώς ένα οπαδικό επεισόδιο, ήταν μια οργανωμένη επιχείρηση θανάτου. Η απώλειά του ανάγκασε την κοινωνία να κοιτάξει κατάματα το τέρας του χουλιγκανισμού, όμως τα χρόνια που ακολούθησαν απέδειξαν ότι οι δομές αυτών των ομάδων ήταν πολύ πιο ανθεκτικές από όσο πίστευαν οι αρχές. Ο Μιχάλης Φιλόπουλος παραμένει το σύμβολο μιας γενιάς που είδε τη βία να γίνεται επαγγελματική.

5. Γιάννης Ρουσάκης (2011): Η αιματηρή «βεντέτα» των οπαδών στην Κρήτη

Τον Σεπτέμβριο του 2011, η οπαδική βία μεταφέρθηκε με όλη της την ένταση στην περιφέρεια και συγκεκριμένα στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ο Γιάννης Ρουσάκης, ένας 21χρονος οπαδός του Παναθηναϊκού, έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια άγριων συμπλοκών ανάμεσα σε οπαδούς της ομάδας του και οπαδούς του ΟΦΗ. Η σύγκρουση σημειώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες στην παραλιακή λεωφόρο του Ηρακλείου, σε ένα ακόμα «ραντεβού» που είχε δοθεί μέσω διαδικτύου. Ο Ρουσάκης δέχθηκε δύο θανάσιμες μαχαιριές στον θώρακα και την κοιλιά, αφήνοντας την τελευταία του πνοή πριν προλάβει να φτάσει στο νοσοκομείο.

Η δολοφονία του Ρουσάκη απέδειξε ότι το πρόβλημα του χουλιγκανισμού δεν ήταν πλέον προνόμιο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Η Κρήτη, μια περιοχή με έντονο το στοιχείο της τοπικής υπερηφάνειας, είδε τους δρόμους της να βάφονται με το αίμα ενός νέου ανθρώπου. Η δίκη που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη, με την οικογένεια του θύματος να ζητά δικαίωση και τις αρχές να προσπαθούν να διαλύσουν τους τοπικούς πυρήνες βίας. Ο θάνατος του 21χρονου Γιάννη ήταν μια υπενθύμιση ότι οι οπαδικοί «στρατοί» είχαν πλέον απλωθεί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, δημιουργώντας μια παράλληλη και επικίνδυνη πραγματικότητα που υπερέβαινε τα όρια των γηπέδων. Για ακόμα μια φορά, ένας νέος άνθρωπος θυσιάστηκε για μια αντιπαλότητα που δεν είχε κανένα νόημα.

6. Κώστας Κατσούλης (2014): Όταν το ήθος νικήθηκε από τη βαρβαρότητα

Η περίπτωση του Κώστα Κατσούλη είναι ίσως μια από τις πιο συγκλονιστικές, καθώς το θύμα δεν ήταν ένας νεαρός θερμοκέφαλος χούλιγκαν, αλλά ένας 46χρονος άνδρας, γνωστός για το ήθος και την αγάπη του για τον αθλητισμό. Τον Σεπτέμβριο του 2014, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Γ’ Εθνικής ανάμεσα στον Ηρόδοτο και τον Εθνικό Πειραιώς στην Κρήτη, ξέσπασαν επεισόδια στις κερκίδες. Ο Κατσούλης, οπαδός του Εθνικού, επιχείρησε να προστατεύσει γυναίκες και παιδιά που βρίσκονταν κοντά στα επεισόδια, όταν δέχθηκε μια δολοφονική επίθεση από οπαδούς της γηπεδούχου ομάδας.

Τα χτυπήματα που δέχθηκε στο κεφάλι ήταν τόσο σφοδρά που υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία. Μεταφέρθηκε σε κρίσιμη κατάσταση σε νοσοκομείο της Αθήνας, όπου μετά από πολυήμερη μάχη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, άφησε την τελευταία του πνοή. Ο θάνατος του Κώστα Κατσούλη προκάλεσε ένα κύμα οργής σε όλη την Ελλάδα, καθώς ήταν ένας άνθρωπος που πέθανε προσπαθώντας να κάνει το αυτονόητο: να προστατεύσει τους αδύναμους. Η δολοφονία του ανέδειξε την πλήρη σήψη σε χαμηλότερες κατηγορίες του ποδοσφαίρου, όπου η απουσία μέτρων ασφαλείας επέτρεπε σε εγκληματικά στοιχεία να δρουν ανεξέλεγκτα. Ο Κατσούλης έφυγε ως ήρωας στα μάτια των υγειών φιλάθλων, αλλά η απώλειά του παραμένει μια ανοιχτή πληγή που θυμίζει ότι η οπαδική βία δεν σέβεται ούτε την ηλικία ούτε την προσφορά ενός ανθρώπου.

7. Τόσκο Μποζατζίσκι (2020): Η διεθνοποίηση του μίσους στη Θεσσαλονίκη

Τον Ιανουάριο του 2020, η Θεσσαλονίκη έγινε μάρτυρας μιας τραγωδίας που ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα. Ο Τόσκο Μποζατζίσκι, ένας 28χρονος Βούλγαρος οπαδός της Μπότεφ Πλόβντιβ, βρισκόταν στην πόλη μαζί με φίλους του για να παρακολουθήσει έναν αγώνα του Άρη (οι δύο ομάδες είναι αδελφοποιημένες). Ενώ κάθονταν σε μια καφετέρια στην περιοχή του Μεγάρου Μουσικής, δέχθηκαν μια οργανωμένη επίθεση από κουκουλοφόρους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής, ο Τόσκο στην προσπάθειά του να διαφύγει, έπεσε στο οδόστρωμα όπου παρασύρθηκε από ένα αυτοκίνητο που οδηγούσε μια γυναίκα, η οποία φέρεται να ήταν μέλος της ομάδας των επιτιθέμενων.

Ο θάνατος του Μποζατζίσκι ήταν σοκαριστικός. Η υπόθεση πήρε διεθνείς διαστάσεις, προκαλώντας την παρέμβαση των βουλγαρικών αρχών και αναδεικνύοντας το φαινόμενο των «διεθνών» συμμαχιών ανάμεσα σε χούλιγκαν. Η δίκη που ακολούθησε ήταν πολύπλοκη, με την οδηγό του αυτοκινήτου και τους φυσικούς αυτουργούς της επίθεσης να κάθονται στο εδώλιο. Η δολοφονία του Τόσκο απέδειξε ότι το οπαδικό μίσος στη Θεσσαλονίκη είχε φτάσει σε επίπεδα παράνοιας, όπου ακόμα και η παρουσία ξένων φιλάθλων μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για φονικές επιθέσεις. Ο νεαρός Βούλγαρος έγινε ένα ακόμα θύμα μιας «βεντέτας» που δεν τον αφορούσε άμεσα, αλλά τον βρήκε στο διάβα της με τον πιο τραγικό τρόπο.

8. Άλκης Καμπανός (2022): Η δολοφονία που συγκλόνισε την Ελλάδα

Η 1η Φεβρουαρίου 2022 θα μείνει για πάντα χαραγμένη ως η ημέρα που η Ελλάδα είπε «ως εδώ». Η δολοφονία του 19χρονου Άλκη Καμπανού στην περιοχή του Χαριλάου στη Θεσσαλονίκη ήταν μια προμελετημένη, άγρια και δειλή επίθεση που ξεπέρασε κάθε όριο ανθρώπινης λογικής. Μια ομάδα 12 ατόμων, οπαδοί του ΠΑΟΚ, επιτέθηκαν στον Άλκη και τους φίλους του μόνο και μόνο επειδή στην ερώτηση «τι ομάδα είστε;», εκείνοι απάντησαν «Άρης». Ο Άλκης δέχθηκε πολλαπλές μαχαιριές και χτυπήματα με δρεπάνι, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο πεζοδρόμιο, ζητώντας από τους φίλους του να μην τον εγκαταλείψουν.

Η αγριότητα της επίθεσης και το νεαρό της ηλικίας του Άλκη προκάλεσαν ένα πρωτοφανές κύμα εθνικού πένθους και οργής. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αλλάξει τον αθλητικό νόμο (ο γνωστός «νόμος του Άλκη»), αυστηροποιώντας τις ποινές και κλείνοντας συνδέσμους. Η δίκη των 12 δραστών ολοκληρώθηκε με βαριές ποινές κάθειρξης, στέλνοντας ένα μήνυμα ότι η πολιτεία δεν θα δείξει πλέον καμία ανοχή. Ωστόσο, το κενό που άφησε ο Άλκης στην οικογένειά του και στην πόλη της Θεσσαλονίκης είναι δυσαναπλήρωτο. Ο Άλκης Καμπανός έγινε το σύμβολο του αγώνα κατά της οπαδικής βίας, με τη μορφή του να κοσμεί τοίχους και γήπεδα σε όλη τη χώρα, θυμίζοντάς μας ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να πεθαίνει για μια ομάδα.

9. Μιχάλης Κατσούρης (2023): Η επιδρομή των «νεοναζί» στη Νέα Φιλαδέλφεια

Τον Αύγουστο του 2023, ο εφιάλτης επέστρεψε, αυτή τη φορά με διεθνή χαρακτηριστικά και μια πρωτοφανή επιχειρησιακή οργάνωση. Εκατοντάδες οπαδοί της Ντιναμό Ζάγκρεμπ (οι διαβόητοι Bad Blue Boys), παρά την απαγόρευση μετακίνησης, διέσχισαν όλη την Ελλάδα και έφτασαν στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εκεί, σε συνεργασία με Έλληνες οπαδούς, εξαπέλυσαν μια δολοφονική επιδρομή έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ, την ώρα που στον χώρο βρίσκονταν απλοί φίλαθλοι και οικογένειες. Ο 29χρονος Μιχάλης Κατσούρης δέχθηκε μια θανάσιμη μαχαιριά στο χέρι, η οποία έπληξε αρτηρία και του προκάλεσε ακατάσχετη αιμορραγία.

Ο Μιχάλης κατέρρευσε σε ένα περίπτερο λίγα μέτρα μακριά από το σημείο της επίθεσης. Ο θάνατος του προκάλεσε σοκ σε όλη την Ευρώπη, καθώς ανέδειξε την αποτυχία των αρχών να αποτρέψουν μια προαναγγελθείσα εισβολή χούλιγκαν. Η Νέα Φιλαδέλφεια μετατράπηκε σε χώρο προσκυνήματος, με χιλιάδες κόσμου να αφήνει λουλούδια και κασκόλ στη μνήμη του Μιχάλη. Η υπόθεση αυτή έφερε στο προσκήνιο την επικίνδυνη διασύνδεση του χουλιγκανισμού με ακροδεξιές και νεοναζιστικές οργανώσεις, κάνοντας την ανάγκη για καταστολή αυτών των φαινομένων πιο επιτακτική από ποτέ. Ο Μιχάλης Κατσούρης έγινε ένα ακόμα θύμα μιας βίας που δεν γνωρίζει σύνορα και που συνεχίζει να απειλεί την κοινωνική ειρήνη.

10. Γιώργος Λυγγερίδης (2023): Η δολοφονική επίθεση κατά της ΕΛ.ΑΣ. στου Ρέντη

Το πιο πρόσφατο και γνωστό χτύπημα που συγκλόνισε τη χώρα σημειώθηκε τον Δεκέμβριο του 2023, έξω από το κλειστό γήπεδο «Μελίνα Μερκούρη» στου Ρέντη, κατά τη διάρκεια αγώνα βόλεϊ Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Αυτή τη φορά, στόχος δεν ήταν ένας αντίπαλος οπαδός, αλλά οι αστυνομικές δυνάμεις. Ο 31χρονος υπαρχιφύλακας των ΜΑΤ, Γιώργος Λυγγερίδης, δέχθηκε μια ναυτική φωτοβολίδα στην περιοχή του μηρού, η οποία προκάλεσε εκτεταμένες βλάβες στις αρτηρίες και τους ιστούς. Μετά από μια ηρωική μάχη 20 ημερών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, ο Γιώργος άφησε την τελευταία του πνοή, βυθίζοντας την αστυνομία και την κοινωνία σε βαρύ πένθος.

Η δολοφονία του Λυγγερίδη αποτέλεσε σημείο καμπής για το κράτος. Οι αρχές προχώρησαν σε μια γιγαντιαία επιχείρηση («Δαμόκλειος Σπάθη»), συλλαμβάνοντας δεκάδες άτομα και αποκαλύπτοντας τη δομή μιας εγκληματικής οργάνωσης που δρούσε υπό την κάλυψη συνδέσμου. Η παραδοχή ότι η οπαδική βία είχε πλέον στραφεί ευθέως κατά της έννομης τάξης και των εκπροσώπων της, οδήγησε σε ακόμα πιο αυστηρά μέτρα, όπως η καθολική απαγόρευση φιλάθλων για ένα διάστημα. Ο Γιώργος Λυγγερίδης ήταν ένας νέος άνθρωπος που έπεσε στο καθήκον, θύμα μιας τυφλής οργής που δεν σέβεται τίποτα. Ο θάνατος του υπενθύμισε ότι ο χουλιγκανισμός είναι ένας καρκίνος που, αν δεν εκριζωθεί, θα συνεχίσει να καταβροχθίζει τις ζωές των παιδιών μας.