Η Μάχη της Αλαμάνας: Μία από τις πρώτες μάχες του Εθνικού Ξεσηκωμού

Μία από τις πρώτες ηρωικές μάχες του Εθνικού Ξεσηκωμού έλαβε χώρα στις 23 Απριλίου 1821, στη θρυλική ξύλινη γέφυρα της Αλαμάνας, κοντά στις Θερμοπύλες. Στη μάχη αυτή, ο Αθανάσιος Διάκος ανέλαβε να αναχαιτίσει τις οθωμανικές δυνάμεις του Κιοσέ Μεχμέτ και του Ομέρ Βρυώνη, χαρίζοντας στη μνήμη μας ένα από τα πιο συγκλονιστικά κεφάλαια της Ελληνικής Επανάστασης.

Στις αρχές Απριλίου του 1821, η Ανατολική Ρούμελη, όπως και η Δυτική Ρούμελη και ο Μοριάς (Πελοπόννησος), βρίσκονταν σε επαναστατικό πυρετό. Ο Αθανάσιος Διάκος, πρωτοστάτης της Επανάστασης στην περιοχή, είχε καταφέρει να καταλάβει τη Λιβαδειά, τη Θήβα και την Αταλάντη, αλλά όχι το Ζητούνι (σημερινή Λαμία), το διοικητικό κέντρο της περιοχής. Ο τοπικός οπλαρχηγός Μήτσος Κοντογιάννης δεν συμμετείχε στην Επανάσταση, θεωρώντας την πρόωρη.

Τα νέα της εξέγερσης έφτασαν σύντομα στον Χουρσίτ Πασά, τον διοικητή της Πελοποννήσου, που τότε βρισκόταν στην Ήπειρο για να αντιμετωπίσει τον Αλή Πασά. Ο Χουρσίτ έδωσε εντολή στους Ομέρ Βρυώνη και Κιοσέ Μεχμέτ να καταπνίξουν την Επανάσταση στη Ρούμελη και στη συνέχεια να προελάσουν προς την Πελοπόννησο για την άρση της πολιορκίας της Τριπολιτσάς. Στις 17 Απριλίου, οι δύο πασάδες στρατοπέδευσαν με 8.000 άνδρες στο Λιανοκλάδι, κοντά στη Λαμία, προκαλώντας συναγερμό στους επαναστάτες.

Στις 20 Απριλίου, οι τοπικοί οπλαρχηγοί συγκεντρώθηκαν στους Καμποτάδες και αποφάσισαν να υπερασπιστούν τις διαβάσεις του Σπερχειού ποταμού. Με 1.500 άνδρες στη διάθεσή τους, διαμοίρασαν τις δυνάμεις ώστε να εμποδίσουν την προέλαση των Οθωμανών προς τα Σάλωνα (Άμφισσα) και τη Λιβαδειά. Ο Πανουργιάς οχυρώθηκε με 600 άνδρες στα υψώματα της Χαλκωμάτας, ο Γιάννης Δυοβουνιώτης με 400 άνδρες στη χαράδρα του Γοργοποτάμου, ενώ ο Διάκος με 500 άνδρες ανέλαβε τη γέφυρα της Αλαμάνας.

VIRAL

«Κοιτάζει τα ραδίκια ανάποδα»: Η αποκρουστική ρητορική μίσους που ξεπλένει τη γυναικοκτονία στην Καλαμάτα προκαλεί οργή!

Μεγάλες αλήθειες από μία απλή κοπέλα για το κέρατο και τις γυναικοκτονίες 

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Η ανατριχιαστική απόπειρα «ξεπλύματος» του δολοφόνου – Όταν η υπεράσπιση γίνεται «ύβρις» προς το θύμα

Το πρωί της 23ης Απριλίου, οι Οθωμανοί επιτέθηκαν ταυτόχρονα και στα τρία μέτωπα. Οι δυνάμεις του Πανουργιά και του Δυοβουνιώτη αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μπροστά στις υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού, αφήνοντας τον κύριο όγκο των Οθωμανών να επιτεθεί στον Διάκο. Παρά τις εκκλήσεις των συμπολεμιστών του να διαφύγει, ο Διάκος, με πνεύμα ανάλογο του Λεωνίδα, αποφάσισε να πολεμήσει μέχρι τέλους. Με μόλις 48 άνδρες συνέχισε τη μάχη, ακόμη και όταν το σπαθί του έσπασε και τραυματίστηκε στον ώμο από εχθρικό βόλι. Τελικά, πέντε Τουρκαλβανοί τον συνέλαβαν αιχμάλωτο.

Η θυσία του Διάκου σφραγίστηκε την επόμενη μέρα, όταν οδηγήθηκε στη Λαμία τραυματισμένος και βασανίστηκε μέχρι θανάτου μέσω ανασκολοπισμού. Ο θάνατός του συγκλόνισε και ατσάλωσε το φρόνημα των επαναστατών, παρά την ήττα στην Αλαμάνα. Παρότι οι Οθωμανοί νίκησαν στη μάχη, η καθυστέρηση που προκάλεσαν οι Έλληνες έδωσε τον απαραίτητο χρόνο στον Οδυσσέα Ανδρούτσο να οργανώσει την κρίσιμη αντίσταση στο Χάνι της Γραβιάς, τιμώντας έτσι τη θυσία του Διάκου και των ανδρών του.