Η ηθοποιός που βρέθηκε στο «στόχαστρο» της Αντιτρομοκρατικής – Πώς η αστυνομία «έμπλεξε» την Κατερίνα Γώγου σε εκτέλεση της «17Ν»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η νύχτα της 16ης Ιανουαρίου 1980 έμελλε να γραφτεί με βαριά γράμματα στην ιστορία της πολιτικής βίας στην Ελλάδα. Εκείνο το παγωμένο, βροχερό βράδυ, στο Παγκράτι, σημειώθηκε η πρώτη διπλή δολοφονική ενέργεια της οργάνωσης «17 Νοέμβρη», με θύματα τον υποδιοικητή των ΜΑΤ Παντελή Πέτρου και τον οδηγό του Σωτήρη Σταμούλη. Λίγες ώρες αργότερα, στο κάδρο των ερευνών βρέθηκε ένα όνομα που αιφνιδίασε: Η Κατερίνα Γώγου.

Την εποχή εκείνη, η Γώγου είχε ήδη απομακρυνθεί από τον κόσμο του κινηματογράφου και του θεάτρου. Από αγαπημένη ηθοποιός του παλιού ελληνικού σινεμά, είχε μετατραπεί σε μια ανοιχτά πολιτικοποιημένη ποιήτρια, με έντονη παρουσία στον αναρχικό χώρο και στα Εξάρχεια. Η δημόσια στάση της, η αλληλεγγύη της σε διωκόμενους και η σκληρή κριτική της απέναντι στην αστυνομία την είχαν καταστήσει, για πολλούς, «ενοχλητική».

Οι έρευνες των Αρχών και η σύλληψη της Γώγου

Μετά τη δολοφονική επίθεση στο Παγκράτι, οι αρχές ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου για να εντοπίσουν τους δράστες. Αυτόπτες μάρτυρες μίλησαν για τρεις ανθρώπους: δύο άνδρες και μία γυναίκα. Κάπου εκεί εμφανίστηκε μια μαρτυρία, αμφισβητούμενη μέχρι σήμερα, που φέρεται να ενέπλεκε τη Γώγου, αναφέροντας ότι την είδαν να απομακρύνεται τρέχοντας από το σημείο.

Η αντίδραση της αστυνομίας ήταν άμεση και βίαιη. Πάνοπλοι αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι της, έσπασαν την πόρτα και τη μετέφεραν στην Ασφάλεια για ανάκριση. Για ώρες, η ποιήτρια βρέθηκε αντιμέτωπη με ερωτήσεις, πιέσεις και ένα κλίμα τρομοκράτησης. Ωστόσο, παρά τη σφοδρότητα της επιχείρησης, δεν προέκυψε κανένα αποδεικτικό στοιχείο εις βάρος της.

Το πιο παράδοξο στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι η κατάθεση που υποτίθεται πως τη συνέδεε με το χτύπημα δεν ενσωματώθηκε ποτέ στη δικογραφία. Κανείς δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει αν υπήρξε πραγματικά ή αν επρόκειτο για έναν πρόχειρο ισχυρισμό που χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα. Το αποτέλεσμα ήταν η Γώγου να αφεθεί ελεύθερη, χωρίς κατηγορία, αλλά με ένα ανεξίτηλο ψυχικό αποτύπωμα.

Η συγκεκριμένη ενέργεια της «17Ν» είχε έτσι κι αλλιώς προκαλέσει σοκ. Ήταν η πρώτη φορά που η οργάνωση προχωρούσε σε διπλή εκτέλεση και στόχευε αστυνομικούς που δεν συνδέονταν με τη χούντα, γεγονός που άνοιξε νέο κεφάλαιο στη δράση της. Οι έρευνες, ωστόσο, χαρακτηρίστηκαν από σύγχυση, αντιφάσεις και ελλιπή αξιοποίηση στοιχείων, κάτι που αργότερα επισημάνθηκε και από στελέχη της Αντιτρομοκρατικής.

Για την Κατερίνα Γώγου, εκείνη η νύχτα λειτούργησε, σύμφωνα με φίλους και ανθρώπους που τη γνώριζαν, ως σημείο καμπής. Έχοντας βιώσει την καταστολή από πρώτο χέρι, ένιωσε πως δεν είχε πια τίποτα να χάσει. Οι δημόσιες εμφανίσεις της σε κινητοποιήσεις πλήθυναν, τα ποιήματά της έγιναν πιο ωμά και η στάση της απέναντι στην εξουσία πιο ανοιχτά συγκρουσιακή. Χρόνια αργότερα, δεν αποδείχθηκε ποτέ καμία εμπλοκή της. Εκείνο που έμεινε, όμως, ήταν το ερώτημα αν η σύλληψή της αποτέλεσε πραγματική ανακριτική ανάγκη ή μια συνειδητή προσπάθεια εκφοβισμού μιας γυναίκας που είχε επιλέξει να ζει και να μιλά «εκτός πλαισίου».