Δημήτρης Χορν: 28 χρόνια χωρίς τον «Σερ» – Ο ανεκπλήρωτος έρωτας της Πιάφ και η λατρεία για τη Λαμπέτη

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σαν σήμερα, στις 16 Ιανουαρίου 1998, η αυλαία έπεσε οριστικά για τον Δημήτρη Χορν, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, παραμένει δυσαναπλήρωτο. Ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του με την έννοια της αριστοκρατικής φινέτσας και του πηγαίου ταλέντου, δεν ήταν απλώς ένας ηθοποιός· ήταν μια ολόκληρη εποχή για τον ελληνικό πολιτισμό. Με την ταπεινότητα που τον διέκρινε και την υπέρμετρη λάμψη του, δικαίωσε με κάθε του ανάσα τον στίχο που ο ίδιος τραγούδησε: «Ηθοποιός σημαίνει φως».

Τα πρώτα χρόνια και το πεπρωμένο της σκηνής

Ο Δημήτρης Χορν γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Μαρτίου 1921. Το πεπρωμένο του φαινόταν προδιαγεγραμμένο, καθώς μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο τέχνη, με πατέρα τον σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα Παντελή Χορν. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου και έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο το 1940 στην οπερέτα «Η Νυχτερίδα».

Η πορεία του ήταν εκρηκτική. Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Μαίρη Αρώνη και η Βάσω Μανωλίδου. Από το «Θέατρο Ρεξ» μέχρι τον δικό του θίασο, ο Χορν απέδειξε γρήγορα ότι μπορούσε να μεταμορφώνεται με την ίδια ευκολία από «πρωτευουσιάνο» σε τραγικό ήρωα, όπως ο Οθέλλος ή ο Ερρίκος Ε’.

Το κεφάλαιο Έλλη Λαμπέτη: Μια συνάντηση μυθική

Η επιστροφή του από το εξωτερικό το 1952 έμελλε να αλλάξει την ιστορία του ελληνικού θεάτρου. Η συνάντησή του με την Έλλη Λαμπέτη το 1953 γέννησε έναν από τους πιο φλογερούς έρωτες και τις πιο αστραφτερές καλλιτεχνικές συνεργασίες. Οι δυο τους έγιναν το απόλυτο σύμβολο της υποκριτικής αρτιότητας. Μαζί με τον Γιώργο Παππά, ανέβασαν έργα που έμειναν στην ιστορία, όπως ο «Βροχοποιός» και το «Παιχνίδι της Μοναξιάς». Παρόλο που οι δρόμοι τους χώρισαν οριστικά το 1959, η χημεία τους στη σκηνή παραμένει το μέτρο σύγκρισης για κάθε μετέπειτα θεατρικό ζευγάρι.

Η κινηματογραφική αθανασία και το ραδιόφωνο

Αν και ο Χορν θεωρούσε τον εαυτό του κυρίως άνθρωπο του θεάτρου, οι μόλις δέκα ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε ήταν αρκετές για να τον κάνουν αθάνατο. Από την «Κάλπικη Λίρα» και το «Κορίτσι με τα μαύρα», μέχρι το «Μια ζωή την έχουμε», ο φακός λάτρευε το πρόσωπό του. Για τις ερμηνείες του στα φιλμ «Μια του κλέφτη» και «Αλίμονο στους νέους», απέσπασε δύο βραβεία Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αποδεικνύοντας ότι η ποιότητα υπερτερεί πάντα της ποσότητας.

Ιδιαίτερο κεφάλαιο αποτέλεσε η ραδιοφωνική του παρουσία. Στην εκπομπή «Ο Ταχυδρόμος έφτασε», με κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη, ο Χορν χρησιμοποιούσε τη φωνή του ως μουσικό όργανο. Με μια δόση σουρεαλιστικής ειρωνείας και απαράμιλλης φινέτσας, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, χαρίζοντας στιγμές απόλυτης ψυχαγωγίας.

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας της Εντίθ Πιάφ

Μια άγνωστη για πολλούς πτυχή της ζωής του ήταν η γοητεία που άσκησε στην παγκόσμια Εντίθ Πιάφ. Η Γαλλίδα ερμηνεύτρια τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα το 1946 στην Αθήνα. Αν και του έστελνε παθιασμένες επιστολές, ο έρωτάς της έμεινε ανεκπλήρωτος, καθώς ο Χορν ήταν τότε παντρεμένος με την πρώτη του σύζυγο, Ρίτα Φιλίππου.

Η κοινωνική προσφορά και το τέλος

Ο Δημήτρης Χορν δεν ήταν μόνο καλλιτέχνης, αλλά και ενεργός πολίτης. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974-1975, προσπαθώντας να αναβαθμίσει το επίπεδο της δημόσιας τηλεόρασης. Με τη δεύτερη σύζυγό του, Άννα Γουλανδρή, ίδρυσαν το Ίδρυμα Γουλανδρή – Χορν, με στόχο τη μελέτη και διάδοση του ελληνικού πολιτισμού.

Ο θάνατός του το 1998, μετά από πολύμηνη μάχη, έκλεισε έναν τεράστιο κύκλο. Η Πολιτεία τον τίμησε με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α’, όμως η μεγαλύτερη τιμή παραμένει η αγάπη του κόσμου που συνεχίζει να ανακαλύπτει το φως του μέσα από τις ταινίες, τις ηχογραφήσεις και τις διηγήσεις όσων είχαν την τύχη να τον δουν από κοντά στο σανίδι.