«Αλέκος Σακελλάριος, ο εξυπνότερος Έλληνας»: Οι άγνωστες ιστορίες από τη ζωή του «πατέρα» της ελληνικής κωμωδίας
Ο Αλέκος Σακελλάριος υπήρξε μια από τις πιο φωτεινές μορφές της ελληνικής τέχνης και πέθανε σαν σήμερα, 28 Αυγούστου το 1991. Συγγραφέας, σκηνοθέτης, στιχουργός, με περισσότερα από 2.000 τραγούδια, 180 θεατρικά έργα και πάνω από 100 κινηματογραφικές ταινίες στο ενεργητικό του, κατάφερε να συνομιλήσει με κάθε κοινωνική τάξη, από τον πιο απλό άνθρωπο μέχρι τον πιο απαιτητικό διανοούμενο.
Οι άγνωστες πτυχές της ζωής του
- Ο κινηματογράφος για όλους
Ο ίδιος πίστευε ότι το σινεμά δεν είναι μια «ελιτίστικη» τέχνη, αλλά μια εμπειρία που πρέπει να αγκαλιάζει το ευρύ κοινό. «Τα καλύτερα σενάρια που έχω γράψει είναι τα εμπορικότερα», συνήθιζε να λέει, τονίζοντας πως η επιτυχία κρύβεται στη δυνατότητα μιας ταινίας να γίνει κατανοητή από όλους, ακόμα και από ένα παιδί.
- Η αφοπλιστική του ειλικρίνεια
Σε μια συνέντευξή του με Γάλλο δημοσιογράφο, όταν ρωτήθηκε πόσα έργα έχει γράψει, απάντησε με το χαρακτηριστικό του ύφος: «145». Η αλήθεια όμως ήταν ότι μέχρι το 1961 είχε ήδη καταγράψει δεκάδες περισσότερα, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως ο δημοσιογράφος νόμιζε ότι τον ειρωνεύεται και δεν δημοσίευσε ποτέ τη συνέντευξη.
- Πήρε συνέντευξη από τον… εαυτό του
Σε ένα κείμενό του, αποφάσισε να «πάρει συνέντευξη» από τον ίδιο. Οι απαντήσεις του ήταν γεμάτες σαρκασμό αλλά και βαθιά αλήθεια: για τη διαφθορά, την αξιοκρατία, τη γραφειοκρατία, ακόμη και για την περιβαλλοντική καταστροφή. Με πικρό χιούμορ έλεγε:
VIRAL
«- Ας αρχίσουμε, εαυτέ μου τη συνέντευξή μας. Ποιο είναι το αγαπημένο σου χόμπι;
– Να αλλάζω επαγγέλματα.
– Πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού;
– Με αυτά που κάνει, όχι!
– Αν ο Θεός ήταν Έλληνας, τι θα έκανε;
– Θα κατέστρεφε τον κόσμο για να εισπράξει την ασφάλεια!
– Ποια είναι τα τρια κακά του νεοέλληνα;
– Είναι τέσσερα, γιατί δεν τα παραδέχεται κιόλας.
– Δηλαδή;
– Μεσασόλα, αρπακόλα, κόκακόλα!
– Τι γνώμη έχεις για τον ελληνικό λαό;
– Είμαστε ένας λαός παράξενος και μαζοχιστής. Προπαντών μαζοχιστής! Πάντα έχουμε ένα εναλλακτικό πρόβλημα για κάθε λύση!
– Μίλησέ μου για την διαφθορά…
– Οι Έλληνες χωρίζονται σε αμετανόητους άτιμους και σε μετανιωμένους τίμιους!
– Ποια είναι η κληρονομιά των Ελλήνων;
– Από τους σπουδαίους προγόνους μας, κληρονομήσαμε δύο ένδοξους βράχους: Την Ακρόπολη και τον Καιάδα. Και σταθήκαμε ανάξιοι όχι μόνον στο ύψος του πρώτου, αλλά και στο βάθος του δεύτερου.
– Γραφειοκρατία;
– Γραφειοκρατία είναι οι διαδικασίες που ακολουθούν τα προβλήματα όταν τα απασχολεί κάποια σοβαρή λύση!
– Τι έχεις να πεις για την καταστροφή του περιβάλλοντος;
– Το μέγα ελληνικό θαύμα! Έχουμε κάψει σε δέκα χρόνια ότι οι άλλοι σε εκατό!
– Δηλαδή;
– Στην Ευρώπη αντιστοιχούν τρία δένδρα σε κάθε κάτοικο. Στην Ελλάδα αντιστοιχούν τρεις εμπρηστές σε κάθε δένδρο!
– Αξιοκρατία;
– Αξιοκρατία ονομάζουμε τα προσόντα που απαιτούνται για να υπερπηδήσουμε έναν καλύτερο από εμάς. Αναξιοκρατία λέμε την ατυχία μας να μην γίνουμε κι εμείς κάτι που δεν αξίζουμε, όπως θαυμάσια το καταφέρνουν τόσοι άλλοι.
– Ελπίδα;
– Την ελπίδα την φτιάχνεις με όση απελπισία σου έχει απομείνει.
– Φοβάσαι;
– Ο καθένας μας κρύβει μέσα του τον καλύτερο και τον χειρότερο Έλληνα μαζί. Το κακό είναι ότι όσο πάει, αυτοί οι δύο όλο και λιγότερο διαφέρουν μεταξύ τους!
– Το μέλλον της Ελλάδας;
– Αν ποτέ πει να ξεβρωμίσει ο τόπος αυτός, πολύ φοβάμαι ότι θα μείνει…μόνον ο τόπος!».
- Ο Σακελλάριος που συγκινούσε
Ο Φρέντυ Γερμανός τον χαρακτήρισε «τον εξυπνότερο Έλληνα», αλλά τόνισε και την ευαισθησία του. Μπορεί να ήταν γνωστός ως δάσκαλος της κωμωδίας, όμως στα διηγήματα και τα χρονογραφήματά του αποκαλύπτονταν μια πιο τρυφερή και μελαγχολική πλευρά.
«Διαισθάνομαι ότι πίσω από το βολικό εύσημο κρύβεται μια δόση υποβάθμισης. Ο Αλέκος εκτός από έξυπνος είναι και ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Τα διηγήματά του είναι ένα πρώτο δείγμα. Μπορείτε να φανταστείτε τον Σακελλάριο να δακρύζει; Ίσως και να κλαίει; Αν διαβάσετε τα πεζά του, θα μπορέσετε. Θυμάμαι ένα χρονογράφημά του. Το είχε γράψει για την γυναίκα του Γιώργου Τζαβέλλα (σ.σ. του μυθικού Έλληνα σκηνοθέτη σπουδαίων ταινιών της δεκαετίας του 50’), που αν δεν κάνω λάθος είχε πεθάνει παραμονές Χριστουγέννων.
Ήταν ένα μικρό αριστούργημα. Δεν είχε τίποτα το μελό (οι μάστορες της σάτιρας ξέρουν να περνούν από ένα αδιόρατο φίλτρο τη συγκίνησή τους – ένα φίλτρο που λείπει συχνά από την άλλη όχθη), αλλά είχε μια δύναμη που σε άρπαζε από τον λαιμό. Σίγουρα ο Αλέκος είχε δακρύσει γράφοντάς το. Δεν τον ρώτησα ποτέ – αυτά τα πράγματα απλά δεν τα ρωτάς, τα νιώθεις», έγραφε ο Γερμανός.
- «Ανακαλύφθηκε» δύο φορές
Κατά τον Γερμανό, ο Σακελλάριος έμοιαζε με την Αμερική: πρώτα τον αγκάλιασε ο λαός, που διέκρινε αμέσως το ταλέντο του, και χρόνια αργότερα τον αποδέχτηκε η διανόηση. Για δεκαετίες, το κοινό έλεγε απλά: «Ποιος το έγραψε; Ο Σακελλάριος. Εντάξει, πάμε.»
0 ΣΧΟΛΙΑ