«Ξεθάφτηκε» η αλήθεια για τον Μέγα Αλέξανδρο: «Τάφος της Κρίσεως – Εκεί τον έχουν…»
Ο τάφος του ανθρώπου που έσωσε τον Μέγα Αλέξανδρο από βέβαιο θάνατο έχει βρεθεί, αλλά έχει κρυφτεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και την κυβέρνηση. Αυτό αποτελεί μέρος ενός σχεδίου για την παράδοση του ελληνικού ονόματος “Μακεδονία” στα Σκόπια. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στην Αμφίπολη, όπου ξεχάστηκε σημαντική ιστορία για να μην είναι οι άνθρωποι περήφανοι για την κληρονομιά τους.
Ο μεγάλος μακεδονικός τάφος του σωματοφύλακα είναι ένας τάφος που ανασκάφηκε. Η οροφή του ταφικού θαλάμου είναι θολωτή και ξεχωρίζει από πάνω. Η πρόσοψη έχει ύψος δύο ορόφων. Παράλληλα, Έχετε τη δραχμή με την περικεφαλαία του Μέγα Αλεξάνδρου; Δεν φαντάζεστε πόσο κοστίζει!
Ο μακεδονικός τάφος του σωματοφύλακα του Μεγάλου Αλεξάνδρου βρέθηκε το 1954. Ήταν ένας μεγάλος τάφος με δύο θαλάμους. Τον ανέσκαψε ο καθηγητής Φώτιος Πέτσας από την Αρίστη Ζαγοροχωρίων. Δυστυχώς, είχε κλαπεί από τη στιγμή που τον βρήκε. Παρόλο που είχε χαθεί, εξακολουθούσε να είναι μοναδικός και εντυπωσιακός.
Ο “Τάφος της Κρίσης” είναι ένας αρχαίος τάφος στη Μακεδονία. Είναι πολύ όμορφος και έχει διώροφη πρόσοψη. Υπάρχει μια σκαλιστή σκηνή μάχης στην πρόσοψη και τέσσερις ζωγραφισμένες μορφές δίπλα στην είσοδο.
VIRAL
Αυτό είναι ένα σχέδιο του μακεδονικού τάφου της Μίεζα. Στα αριστερά, βλέπουμε τον νεκρό. Δίπλα του είναι ο Ερμής, ο οποίος τον οδηγεί στον κάτω κόσμο. Εκεί τον περιμένουν ο Αιακός και η Ραδάμανθυς. Αυτοί αποφασίζουν αν θα πάει σε καλό ή κακό μέρος του κάτω κόσμου. Ο Αιακός έκρινε τους ανθρώπους από την Ευρώπη και ο Ραδάμανθος τους ανθρώπους από την Ασία. Αν υπήρχε διαφωνία ή αν κάποιος δεν ήταν σίγουρος, ο Μίνωας ήταν ο τελικός κριτής που έπαιρνε την απόφαση.
Επιγραφές «κόλαφος» για τον Μέγα Αλέξανδρο – «Σύμφωνα με τους Αρχαίους Έλληνες ο τάφος βρίσκεται στο…»
Έχει ήδη ξεκινήσει να κάνει το γύρο του κόσμου η είδηση της πιθανής εύρεσης του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην αρχαία Αμφίπολη Σερρών.
Ήδη αποτελεί κύρια είδηση στο BBC, και στο newsobserver, και έπεται συνέχεια. Αλλά ποιες είναι στ’ αλήθεια οι πιθανότητες ο τύμβος στην Αμφίπολη να είναι πράγματι ο τάφος του μεγάλου στρατηλάτη που το όνομα του έχει γίνει συνώνυμο της Δόξας και της Αθανασίας παγκοσμίως;
Πώς πέθανε, και πού και υπό ποιες συνθήκες θάφτηκε πραγματικά; Πώς και γιατί έχουν σήμερα χαθεί τα ίχνη της σορού του Αλεξάνδρου, την οποία σύμφωνα με αναφορές αρχαίων ιστορικών επισκέφθηκαν και «προσκύνησαν» προσωπικότητες όπως ο Ιούλιος Καίσαρας, επομένως μέχρι και τότε, δηλαδή τέλη του 1ου αιώνα π.Χ ήταν γνωστό το μέρος της ταφής του;
Τι λένε οι θρύλοι και τι υποστηρίζουν οι αρχαίοι ιστορικοί; Ποιες οι πιθανότητες ο μαθητής του σπουδαίου Αριστοτέλη να έπεσε τελικά θύμα δολοφονίας;
Ο Αλέξανδρος Γ’ ο Μακεδών ή Αλέξανδρος ο Μέγας, Βασιλεύς Μακεδόνων, Ηγεμών (Στρατηγός Αυτοκράτωρ) της Πανελλήνιας Συμμαχίας κατά της Περσικής αυτοκρατορίας, διάδοχος των Φαραώ της Αιγύπτου, Κύριος της Ασίας και βορειοδυτικής Ινδίας, οι κατακτήσεις του οποίου αποτέλεσαν τον θεμέλιο λίθο των βασιλείων των Διαδόχων του, ήταν Έλληνας Μακεδών βασιλεύς.
Οι Αλεξανδρινοί χρόνοι αποτελούν το τέλος της κλασσικής αρχαιότητας και την απαρχή της περιόδου της παγκόσμιας ιστορίας γνωστής ως Ελληνιστικής. Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες στρατηγούς στην ιστορία του έθνους, καταφέρνοντας σε ηλικία μόλις 33 ετών να κατακτήσει το μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου (4ος αιώνας π.Χ.).
Γεννήθηκε στην Πέλλα της Μακεδονίας τον Ιούλιο του έτους 356 π.Χ.. Γονείς του ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β’ της Μακεδονίας και η πριγκίπισσα Ολυμπιάδα της Ηπείρου. Πέθανε στην Βαβυλώνα, στο παλάτι του Ναβουχοδονόσορα Β’ στις 10 Ιουνίου του 323 π.Χ., σε ηλικία ακριβώς 32 ετών και 11 μηνών.
Βασιλιάς της Μακεδονίας, συνέχισε το έργο του πατέρα του, του Φιλίππου Β’. Ο Φίλιππος Β’ ήταν ιδιαίτερα ικανός στρατηγός, πολιτικός και διπλωμάτης, αναμορφωτής του μακεδονικού στρατού και του μακεδονικού κράτους.
Ο Αλέξανδρος, ολοκλήρωσε την ενοποίηση των αυτόνομων ελληνικών πόλεων-κρατών της εποχής, και κατέκτησε σχεδόν όλο τον γνωστό τότε κόσμο (Μικρά Ασία, Περσία, Αίγυπτο κλπ), φτάνοντας στις παρυφές της Ινδίας.
Ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη Βαβυλώνα μετά τις απέραντες κατακτήσεις του, και άρχισε να οργανώνει τον περίπλου της Αραβίας και την εξερεύνηση των ακτών της Βόρειας Αφρικής.
Λίγο πριν την αναχώρηση για την Αραβία, στις 2 προς 3 Ιουνίου 323 π.Χ. συμμετείχε σε συμπόσιο έπειτα από το οποίο εκδήλωσε πυρετό, που διήρκεσε και τις επόμενες ημέρες αναγκάζοντάς τον να μεταθέσει την ημερομηνία αναχώρησης.
Μετά από μια σύντομη βελτίωση της υγείας του κατέρρευσε ξανά, χωρίς να μπορεί να περπατήσει ή να μιλήσει.
Η φήμη ότι είχε ήδη πεθάνει ανάγκασε τους στρατηγούς του να επιτρέψουν σε όλους τους στρατιώτες του να περάσουν από τον κρεβάτι του για να τον χαιρετίσουν. Μετά από δύο ημέρες πέθανε, στις 13 Ιουνίου 323 π.Χ..
Λίγο πριν πεθάνει ρωτήθηκε σε ποιόν αφήνει την βασιλεία του και απάντησε «τῷ κρατίστῳ»,δηλαδή «στον δυνατότερο». Σύμφωνα με ένα θρύλο, μουμιοποιήθηκε και θάφτηκε σε ένα γυάλινο φέρετρο γεμάτο μέλι. Για πολλούς ο Αλέξανδρος δολοφονήθηκε, δεν ε΄χει αποδειχθεί αλλά ταλανίζει ακόμα τους ερευνητές της ιστορίας.
Ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά αινίγματα, χειρότερο κι απ’ την ίδια την σφήκα της Αιγύπτου, είναι αν έγινε αυτό, το ποιός σκότωσε τον Μέγα Αλέξανδρο. Ακολουθεί η θαυμάσια μελέτη από το ellinondiktyo.blogspot.gr.
Κάποιοι αβασάνιστα θέλουν να χρεώσουν τον θάνατο του Αλεξάνδρου στους συντρόφους του. Σ’ αυτούς δηλαδή που με την παραμικρή παράλειψη καθήκοντος την ώρα της μάχης, στις οποίες σημειωτέον ο Αλέξανδρος διεκδικούσε πάντα πρωταγωνιστικό ρόλο, θα μπορούσαν αναρίθμητες φορές να επιφέρουν τον θάνατο του ακατάβλητου στρατηλάτη απ’ την Μακεδονία.
Κάποτε μάλιστα, όταν ο στρατηγός του Παρμενίων, του έγραψε να προσέξει τον φίλο και προσωπικό του γιατρό Φίλιππο, ως πιθανό προδότη και δηλητηριαστή του, αυτός πρώτα διάβασε το γράμμα και με το ένα χέρι παρέδωσε στον γιατρό του Φίλιππο την… επιστολή που τον κατηγορούσε για προδοσία και με το άλλο πήρε απ’ τα χέρια του το φάρμακο και το ήπιε μπροστά σ’ όλους, χωρίς φυσικά να βλαφτεί.
Οι άνθρωποι που ακολουθούσαν τον Αλέξανδρο, είχαν απόλυτη συναίσθηση, της ανεπανάληπτης ιστορικής εποποιίας που ζούσαν κοντά του και γνώριζαν ότι τα ονόματά τους θα γραφούν για πάντα στο φωτεινότερο στερέωμα της ιστορίας.
Στην απεγνωσμένη όμως αναζήτηση μιας πιθανής σκευωρίας κατά της ζωής του Αλεξάνδρου, πολλοί ιστορικοί κατέληξαν σε κάποιες πιθανές εκδοχές.
Ο Πλούταρχος αναφέρεται σε διάφορα πιθανά σενάρια ενοχής, με βασικότερα, αυτό της διχόνοιας που υποκίνησε η μητέρα του Αλέξανδρου Ολυμπιάδα με τον διοικητή της Ευρώπης στρατηγό Αντίπατρο, και τον γιο του Κάσσανδρο.
Στις συνωμοσίες δηλητηριασμού εμπλέκουν, τους δύο οινοχόους του Αλεξάνδρου τον Μήδιο και Ιόλλα (γιο του Αντίπατρου), αλλά και τον δάσκαλό του, τον άριστο άνθρωπο και πανεπιστήμονα Αριστοτέλη.
Ασφαλώς και κάποια σενάρια δολοφονίας του Αλεξάνδρου απ’ την πλευρά των Ελλήνων, δεν στερούνται ενδείξεων, αλλά ο τρόπος της θανάτωσης του Αλεξάνδρου, είναι που μας παραπέμπει έντονα σε χαλδαιο-περσικό τρόπο δολοπλοκίας, κάτι που αδικαιολόγητα σύμφωνα με το ellinondiktyo.blogspot.gr παραβλέπουν οι ιστορικοί.
Φυσικά δεν φιλοδοξούμε εδώ, να λύσουμε τον γρίφο, ποιος σκότωσε τον Μέγα Αλέξανδρο.
Αλλά είναι νομίζω μέσα στα πλαίσια της μελέτης μας, να υπογραμμίσουμε την εξαιρετική πιθανότητα ανάμειξης του χαλδαιικού ιερατείου, στην δολοφονία του Αλεξάνδρου και την ενδεχόμενη παρουσία του μαγγανευτή δόλου, στα σημαντικότερα σταυροδρόμια της ιστορίας.
Ο Αλέξανδρος μετά την εκπληκτική νίκη του κατά του Δαρείου πρώτα στον Γρανικό μετά στην Ισσό και κατόπιν στα Γαυγάμηλα, έφτασε στην Βαβυλώνα το 331 π.Χ. όπου και του παρέδωσαν την πόλη αμαχητί.
Επτά χρόνια μετά το τέλος της εκστρατείας στα βάθη της Ασίας και την Ινδία, το 324 π.Χ. επέστρεψε στην Βαβυλώνα κατακτητής «ολόκληρης» της Ασίας, με δεδηλωμένη την πρόθεσή του, να κάνει την Βαβυλώνα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του.
Να λοιπόν η άλλη πλευρά των γεγονότων, που ποτέ δεν φωτίζεται αρκετά: «Με τον τερματισμό του πολέμου (με τους ορεσίβιους Κοσσαίους) ο Αλέξανδρος βάδιζε πλέον με βραδύ ρυθμό προς την Βαβυλώνα.
Ενώ απείχε τριακόσια στάδια απ’ την Βαβυλώνα, οι λεγόμενοι Χαλδαίοι, αστρολόγοι με μεγάλη φήμη, που συνήθιζαν να προλέγουν τα μέλλοντα, με αρχηγό τους κάποιον Βελεφάντη, μήνυσαν στον Αλέξανδρο, ότι προείδαν τον επικείμενο θάνατό του στην Βαβυλώνα.
Πρόσταξαν δε να ειδοποιήσουν τον βασιλιά για τον κίνδυνο που τον απειλούσε και τον συμβούλεψαν με κανένα τρόπο να μην εισέλθει στην πόλη.
Είπαν δε πως μπορεί να διαφύγει τον κίνδυνο (του θανάτου) αν αναστηλώσει τον τάφο του Βήλου, τον γκρεμισμένο από τους Πέρσες, παραιτηθεί απ’ την είσοδό του στην Βαβυλώνα και δεχθεί να προσπεράσει δίπλα απ’ την πόλη.
Όταν ο Αλέξανδρος έμαθε για την προφητεία των Χαλδαίων κατεπλάγη και αναλογιζόμενος την οξύνοια και την φήμη αυτών των ανθρώπων ταράχθηκε. Τότε έστειλε μεν στην πόλη πολλούς απ’ τους φίλους του, αλλ’ αυτός αλλάζοντας δρόμο παρέκαμψε την Βαβυλώνα και στρατοπέδευσε σε απόσταση διακοσίων σταδίων απ’ αυτήν.
Το γεγονός αυτό προκάλεσε γενική κατάπληξη κι αμέσως τον επισκέφθηκαν πολλοί άλλοι Έλληνες και μεταξύ των φιλοσόφων και ο Ανάξαρχος.
Αυτοί όταν έμαθαν την αιτία του πράγματος, εξάντλησαν όλη τους την πειστική δύναμη με επιχειρήματα απ’ την φιλοσοφία και τον μετέπεισαν σε τέτοιο βαθμό που καταφρόνησε κάθε μαντική τέχνη και περισσότερο αυτή των περίφημων Χαλδαίων.
Έτσι ο βασιλιάς σαν να ήταν ψυχικά λαβωμένος και θεραπεύθηκε από τους λόγους των φιλοσόφων, εισήλθε τελικά μετά δυνάμεως στην Βαβυλώνα».
Στο θέατρο της ιστορίας, οι ιερείς της Βαβυλώνας μασκαρεμένοι σε αυτόκλητους σωτήρες, έφερναν στον Αλέξανδρο δώρο μια ευκαιρία διαφυγής, από αφανισμό που… οι ίδιοι είχαν επινοήσει!
Σωτηρία υπήρχε… αλλά μόνο εάν και εφόσον ο μεγαλειώδης Έλληνας, δεχόταν να παραιτηθεί απ’ την πορεία του! Η πιο πονηρή «αλεπού» της ιστορίας, το χαλδαιικό ιερατείο, ξάφνιασε το πιο ρωμαλέο λιοντάρι της παγκόσμιας ιστορίας, τον Μέγα Αλέξανδρο!
Ο στρατηλάτης με το ένστικτο του αήττητου ηγέτη, διαισθάνθηκε τον κίνδυνο και κοντοστάθηκε αναστατωμένος. Οι «παντογνώστες» όμως «σοφοί» συνοδοί του, με αρχηγό τους κάποιον Ανάξαρχο, έσπευσαν να τον καθησυχάσουν και το πέτυχαν!
Η ασφάλεια του Αλέξανδρου, ήταν στα χέρια ανθρώπων που είχαν παντελή άγνοια της χαλδαιικής πανουργίας. Κατά φαντασία φιλόσοφοι, κατ’ ουσία αφελείς καθησυχαστές, δεν κατάφεραν ούτε υποθετικά να αναγνωρίσουν στα λόγια των Χαλδαίων, κάποια έμμεση απειλή κατά της ζωής του Αλεξάνδρου!
Οι ανάξιοι αυτοί φύλακες της ζωής του μεγάλου βασιλιά, δεν γνώριζαν τίποτε για τους άθλους των Χαλδαίων, αγνοούσαν εντελώς το αόρατο οπλοστάσιο και τα απίθανα υλικά της δηλητηριο-μαγγανείας.
Δεν γνώριζαν τα αναρίθμητα προσωπεία του χαμογελαστού δόλου, του αυτόκλητου σωτήρα, την θεατρική δουλοπρέπεια, την υποκριτική φιλία και τις αλάνθαστες συνταγές σεξουαλικής σαγήνης χάριν διείσδυσης στο περιβάλλον του προεπιλεγμένου στόχου-θύματος.
0 ΣΧΟΛΙΑ