Χρήστος Πλαΐνης: Τι κάνει σήμερα ο Περικλής από τις «Άγριες Μέλισσες»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ο γνωστός ηθοποιός Χρήστος Πλαΐνης υποδύθηκε τον Περικλή Τόλια, στη σειρά του ΑΝΤ1, Άγριες Μέλισσες. Ο ηθοποιός, γνωστός για τους ρόλους του σε αγαπημένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης όπως «Όλα στον αέρα» και «Μαρία η άσχημη» μάς έχει χαρίσει υπέροχες στιγμές γέλιου και διασκέδασης.

Mπορεί να τον συνηθίσαμε με κοστούμι, στη σειρά  «Άγριες Μέλισσες», όμως ο ίδιος προτιμά να ντύνεται πιο χαλαρά και άνετα στην κανονική του ζωή. Ο ηθοποιός είναι ιδιαίτερα ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οπότε και τον βρήκαμε σε μία στιγμή με την κόρη του, να αγκαλιάζονται.

Δείτε τον ηθοποιό να απολαμβάνει τις διακοπές του στην Άνδρο

Ο Χρήστος Πλαΐνης είναι ένας εντυπωσιακός άντρας και πατέρας δυο παιδιών.

Για την απώλεια της αδελφής του, τους γονείς του και τις τεταμένες σχέσεις τους

Στο παρελθόν ο ηθοποιός είχε αναφερθεί για την απώλεια της αδερφής του σε νεαρή ηλικία. «Έχω ένα μεγάλο κενό μνήμης όσον αφορά τα παιδικά μου χρόνια. Αρχίζω να θυμάμαι τον εαυτό μου ουσιαστικά από το γυμνάσιο, το οποίο ψυχαναλυτικά σίγουρα σημαίνει πολλά πράγματα. Στην ηλικία των 6, το καλοκαίρι πριν πάω πρώτη δημοτικού, οι γονείς μου αποφάσισαν να χωρίσουν. Έμεινα με τη μητέρα και τις δύο αδελφές μου. Ήταν πολύ δύσκολα χρόνια, τόσο σε οικονομικό όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο», είχε πει αρχικά σε συνέντευξή του σε γνωστό περιοδικό.

Σε ερώτηση για το αν έβλεπες τον πατέρα του ή οι σχέσεις των δικών του ήταν τεταμένες απάντησε: «Δεν βλεπόμασταν πολύ συχνά, αλλά για να είμαι ειλικρινής, πλέον δεν ξέρω τι σημαίνει το «πολύ συχνά». Καμιά φορά ο χρόνος μάς παίζει περίεργα παιχνίδια. Δεν έχω καλή εικόνα των παιδικών μου χρόνων. Μάλλον προσπαθώ εναγωνίως να απωθήσω και να μη θυμάμαι ορισμένα πράγματα».

Έπειτα από πόσα χρόνια συγχώρησες τους δικούς σου για τις δυσκολίες που βιώσατε ως παιδιά με τις αδελφές σου; Ερωτήθηκε και αποκρίθηκε: «Συγχώρησα τους δικούς μου όταν πέθανε η αδελφή μου. Όταν είδα τη μητέρα και τον πατέρα μου να θάβουν το παιδί τους, όταν μπήκα μέσα στον πόνο τους, αντιλήφθηκα πόση σημασία έχει να αφήνουμε, όσο είμαστε υγιείς, κάποια πράγματα πίσω μας. Ένιωσα ότι δεν μπορούσα να τους κρατήσω θυμό και πικρία για οποιοδήποτε λάθος τους έπειτα από αυτό το συνταρακτικό γεγονός που βιώσαμε ως οικογένεια.

Η απώλεια της αδελφής μου με επηρέασε πολύ. Πάρα πολύ. Ενώ ήταν αναμενόμενη, όταν έγινε ήταν πολύ σκληρή για όλους μας. Η αδελφή μου έπασχε από ένα αυτοάνοσο νόσημα και οι γιατροί τής έδιναν δέκα χρόνια ζωής. Ακριβώς σε αυτό το διάστημα έφυγε, σε ηλικία 36 ετών».