Βλαδίμηρος Κυριακίδης: «Με άρπαξαν από τα μούτρα» – Τι συνέβη στο γήπεδο του Άρη

Μια ξεχωριστή ανάμνηση από τα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη μοιράστηκε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, περιγράφοντας μια περιπέτεια που έζησε στο γήπεδο του Άρη, όταν ήταν ακόμη μαθητής της πέμπτης Δημοτικού. Ένα ξύλο που είχε πάρει από το σπίτι του για να παρακολουθήσει την προπόνηση της αγαπημένης του ομάδας στάθηκε η αφορμή για ένα περιστατικό που τον στενοχώρησε πολύ, αλλά κατέληξε με μια απρόσμενη πρόταση για να ασχοληθεί με το μπάσκετ. Ο γνωστός ηθοποιός, μιλώντας στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι», θυμήθηκε τα χρόνια που ο αθλητισμός αποτελούσε μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς του, προτού το θέατρο μπει στη ζωή του και τον οδηγήσει σε μια εντελώς διαφορετική επαγγελματική διαδρομή.

Βλαδίμηρος Κυριακίδης: Το περιστατικό στο γήπεδο του Άρη

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και, όπως εξήγησε, περνούσε αρκετό χρόνο κοντά στο γήπεδο του Άρη, όπου έπαιζε μπάσκετ και βόλεϊ. «Είμαι Θεσσαλονικιώτης. Δίπλα στο γήπεδο του Άρη έπαιζα μπάσκετ, βόλεϊ. Όταν έπαιζα μπάσκετ ήταν επί εποχής του Ιωαννίδη», ανέφερε χαρακτηριστικά. Μια μέρα, όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί, αποφάσισε να παρακολουθήσει την προπόνηση της ομάδας μπάσκετ. Για να μπορέσει να δει καλύτερα όσα συνέβαιναν στο γήπεδο, ανέβηκε σε έναν εξώστη, έχοντας μαζί του ένα ξύλο που είχε πάρει από το σπίτι και το οποίο χρησιμοποιούσε η μητέρα του για να απλώνει τα ρούχα στην αυλή. Κάποια στιγμή, το αντικείμενο έπεσε από το σημείο όπου βρισκόταν και ο μικρός Βλαδίμηρος προσπάθησε να το πάρει πίσω. Ωστόσο, η κίνησή του προκάλεσε αναστάτωση, καθώς διέκοψε την προπόνηση και δέχτηκε έντονες παρατηρήσεις από τους ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί. Η αντίδραση αυτή τον έκανε να αισθανθεί πολύ άσχημα, καθώς το μόνο που σκεφτόταν ήταν πώς θα εξηγούσε στη μητέρα του ότι είχε χάσει το ξύλο που είχε πάρει από το σπίτι.

«Με άρπαξαν από τα μούτρα» – Η απρόσμενη πρόταση

Ο ηθοποιός περιέγραψε με έντονη συναισθηματική φόρτιση το πώς βίωσε εκείνη τη στιγμή, καθώς, όπως είπε, είχε στενοχωρηθεί τόσο πολύ που δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. «Πήγα να το ζητήσω, είχα διακόψει την προπόνηση και με άρπαξαν από τα μούτρα. Ήμουν πέμπτη Δημοτικού. Είχα γίνει χάλια, κομμάτια από τη στενοχώρια μου. Έλεγα “τι θα πω στη μαμά μου;”», θυμήθηκε. Παρότι το περιστατικό είχε ξεκινήσει με τον πιο δυσάρεστο τρόπο για τον ίδιο, η συνέχεια έκρυβε μια έκπληξη που δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Καθώς ετοιμαζόταν να φύγει από το γήπεδο, ένας άνδρας τον πλησίασε και τον ρώτησε αν θα ήθελε να ασχοληθεί με το μπάσκετ, καλώντας τον να επιστρέψει την επόμενη ημέρα για προπόνηση. Ο μικρός Βλαδίμηρος δέχτηκε την πρόταση, χωρίς όμως να ξεχάσει το βασικό πρόβλημα που τον απασχολούσε εκείνη τη στιγμή: αν θα έπαιρνε τελικά πίσω το ξύλο της μητέρας του. «Φεύγοντας, γυρνάει ένας κύριος μέσα και μου λέει “Μικρέ, θες να παίξεις μπάσκετ;”. Λέω “ναι”. Μου λέει “έλα αύριο για προπόνηση”. “Εντάξει”, λέω, “το ξύλο θα το πάρω;”. Και μου το έδωσε πίσω», αφηγήθηκε γελώντας, θυμούμενος την απρόσμενη εξέλιξη.

Η πρώτη επαφή με το θέατρο στη Θεσσαλονίκη

Πέρα από την ιστορία με το γήπεδο του Άρη, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μίλησε και για τη διαδρομή που τον οδήγησε στην υποκριτική, εξηγώντας ότι η πρώτη του γνωριμία με το θέατρο δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου συγκεκριμένου σχεδίου. Όλα ξεκίνησαν μέσα από έναν φίλο του αδελφού του, μέσω του οποίου έμαθε για την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Εκείνη την περίοδο στον συγκεκριμένο θεατρικό χώρο βρίσκονταν, μεταξύ άλλων, ο Νίκος Σεργιανόπουλος και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Η αρχική πρόσκληση που δέχτηκε ήταν απλώς να παρακολουθήσει μια πρόβα, όμως η εμπειρία αυτή τον έκανε να επιστρέψει ξανά και ξανά. «Ένα παιδί τότε, έμαθα ότι κάνουν πρόβες. Μου είπαν “θες να έρθεις να δεις πρόβες;” και λέω “βεβαίως”. Και πήγα να δω μια πρόβα. Πήγα και σε δεύτερη και τρίτη και σε τέταρτη», ανέφερε, περιγράφοντας πώς η περιέργεια της πρώτης επίσκεψης μετατράπηκε σταδιακά σε σταθερή παρουσία στον χώρο. Στην αρχή δεν είχε κάποιον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά βοηθούσε με τη μουσική των παραστάσεων, αναλαμβάνοντας να ενεργοποιεί την αναπαραγωγή όταν χρειαζόταν. «Τους πατούσα το κουμπί να παίζει μουσική. Μετά έμεινα μόνιμα να παίζω τις μουσικές στην παράσταση», είπε, εξηγώντας πώς άρχισε να αποκτά μια πιο ουσιαστική σχέση με τη θεατρική διαδικασία.

VIRAL

Αναστασοπούλου – Πανόπουλος: Κοινά γενέθλια σαν…ρεβεγιόν – Τα φιλιά, το ζεϊμπέκικο και το ερώτημα που μένει αναπάντητο

«Πληρωμένη» απάντηση από Βαλαβάνη σε Βασάλο: «Γέλασε, εγώ απλώς περιμένω τη σειρά μου» – Τι συνέβη

Τηλεθέαση 27/10: Ποιοι ανέβηκαν στην κορυφή και ποιοι έμειναν πίσω – Όλα τα νούμερα της Τρίτης

«Αυτό είναι το σπίτι μου»: Η στιγμή της απόφασης

Η καθοριστική στιγμή για τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη ήρθε όταν, μετά το τέλος μιας παράστασης, συνειδητοποίησε πόσο βαθιά τον επηρέαζε το θέατρο. Όπως αφηγήθηκε, είχε πάει να παραδώσει τις μπομπίνες της μουσικής και, μόλις ολοκληρώθηκε η παράσταση, ένιωσε μια έντονη συγκίνηση που τον έκανε να καταλάβει ότι είχε βρει τον δρόμο του. «Μια μέρα πήγα να παραδώσω τις μπομπίνες και τελείωσε η παράσταση. Ανατρίχιασα ολόκληρος και λέω “αυτό είναι το σπίτι μου”.

Και από τότε δεν έχω σταματήσει να δουλεύω», ανέφερε χαρακτηριστικά. Από εκείνη τη στιγμή, η υποκριτική έπαψε να είναι απλώς μια ενδιαφέρουσα εμπειρία και έγινε ο χώρος στον οποίο ήθελε να αφιερωθεί. Η επαφή του με τη θεατρική σκηνή, που ξεκίνησε μέσα από την παρακολούθηση προβών και τη βοήθεια στη μουσική, εξελίχθηκε σε μια μακρά επαγγελματική πορεία. Ο ίδιος, μάλιστα, εξομολογήθηκε ότι το συναίσθημα που τον κατέκλυσε τότε δεν έχει χαθεί, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει και τις παραστάσεις στις οποίες έχει συμμετάσχει. «Την ανατριχίλα τη νιώθω ακόμα. Είναι σαν να παίζω την τελευταία παράσταση της ζωής μου», δήλωσε, αποτυπώνοντας τη σχέση που εξακολουθεί να έχει με το θέατρο και τη συγκίνηση που βιώνει κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή.