Βίκυ Χατζηβασιλείου: Η δύσκολη περιπέτεια υγείας του γιου της και η συγκλονιστική εξέλιξη

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Μια ιδιαίτερα προσωπική και φορτισμένη συνέντευξη παραχώρησε η Βίκυ Χατζηβασιλείου στο vidcast «People» του Γιάννη Βίτσα στην Espresso TV, μιλώντας για στιγμές της ζωής της που μέχρι σήμερα δεν είχε μοιραστεί δημόσια. Η γνωστή παρουσιάστρια αναφέρθηκε στα δύσκολα χρόνια της παιδικής της ηλικίας, στη σχέση που είχε με την οικογένειά της, αλλά και στις εμπειρίες που άφησαν το αποτύπωμά τους στη διαδρομή της.

Η πιο συγκινητική στιγμή της συζήτησης ήρθε όταν αναφέρθηκε στην περιπέτεια υγείας που πέρασε ο γιος της. Όπως αποκάλυψε, ο μικρός Χρήστος είχε ένα σοβαρό ατύχημα στο σχολείο, όταν ένας χάρακας τραυμάτισε το μάτι του, προκαλώντας μεγάλη αγωνία στην οικογένεια. Οι γιατροί τότε είχαν εκφράσει φόβους πως η όρασή του ίσως να μην επανερχόταν πλήρως.

Η ίδια περιέγραψε τις δύσκολες ώρες που βίωσε, τονίζοντας πως δεν σταμάτησε να ελπίζει και να πιστεύει ότι η κατάσταση θα εξελιχθεί θετικά. Όπως ανέφερε, η τελική έκβαση της περιπέτειας αποτέλεσε για εκείνη ένα πραγματικό θαύμα που σημάδεψε τη ζωή της.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η Βίκυ Χατζηβασιλείου μίλησε ανοιχτά για άγνωστες πλευρές της προσωπικότητάς της, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και τις εμπειρίες που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα και την πορεία της όλα αυτά τα χρόνια.

Απόσπασμα από την συνέντευξη της Βίκυς Χατζηβασιλείου

Πώς ήσουν ως παιδί;

«Ήμουν ένα παιδάκι ζωηρό και χαρούμενο. Εστίαζα πάντα στα θετικά γύρω μου! Έχω καταλήξει ότι οι άνθρωποι «γεννιόμαστε» κατά κύριο λόγο, αλλά μπορούμε, αν θέλουμε, κάποια πράγματα να τα αλλάξουμε. Έχω αντιληφθεί τη βαθιά αγάπη για τον πατέρα σου… Είχα βαθιά αγάπη στον πατέρα μου. Φοβόμουν τη μητέρα μου! Ήταν πολύ αυστηρή και απαιτητική. Έκανα τα πάντα για να είμαι το αρεστό παιδί. Ένιωθα ότι διαφορετικά δεν θα πάρω αποδοχή! Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Λόγω της εργασίας του πατέρα μου έπρεπε να ζήσουμε στο Κιλκίς. Είχε ένα ξενοδοχείο από τον παππού μου, το οποίο και επέκτεινε. Μεγάλωσα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου! Έδινα κλειδιά, έφτιαχνα καφέδες, σέρβιρα, άλλαζα σεντόνια. Έκανα τα πάντα»!

Πότε σταμάτησες να έχεις την ανάγκη αποδοχής στη ζωή σου;

«Σταμάτησα να έχω την ανάγκη αποδοχής πριν από λίγα χρόνια. Κάποια πράγματα μας διαμορφώνουν, δεν μας σημαδεύουν απλώς! Κουβάλησα πάρα πολλά χρόνια στη ζωή μου το να θέλω να είμαι αποδεκτή, αρκετή, επαρκής, σωστή, καλή. Νόμιζα ότι έτσι θα πάρω αποδοχή από τη μητέρα μου.»

Πότε «ταξίδεψες» στον κόσμο της αυτογνωσίας;

«Πριν από δεκατέσσερα χρόνια! Άρχισα σιγά σιγά να θεραπεύομαι. Θέλω να εξομολογηθώ το εξής. Δεν ξέρω αν ποτέ απαλλάσσεσαι εντελώς από τα τραύματά σου! Σίγουρα χαμηλώνεις την ένταση από τον διακόπτη. Αυτό σε βοηθά να κάνεις η αυτογνωσία. Δεν μπορείς να ξεριζώσεις τραύματα».

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο τραύμα που θεωρείς ότι έπρεπε να θεραπεύσεις;

«Το μεγαλύτερο τραύμα που έπρεπε να θεραπεύσω είναι το να μη θεωρώ τον εαυτό μου ανεπαρκή. Το κουβάλησα πάρα πολλά χρόνια! Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή μιλάω στις καρδιές πολλών ανθρώπων γιατί το 95% παγκοσμίως έχει την πεποίθηση του «δεν είμαι αρκετά καλός».

Συγχώρεσες τη μητέρα σου;

 

«Συγχώρεσα τη μητέρα μου. Δεν ήταν εύκολο. Ήταν πολύ δύσκολο! Ταλαιπωρήθηκα πολύ, γιατί έπρεπε πάντα να παλεύω για κάτι, που δεν υπήρχε λόγος να το κάνω. Πρέπει να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε, αυτό που κουβαλάμε, που έχουμε. Μόλις γίνει η ειρήνη με τον εαυτό μας, αρχίζει η ομορφιά της ζωής».

Ο μπαμπάς σου ήταν υιοθετημένος;

«Ναι! Ο πατέρας μου ήταν υιοθετημένος. Αγαπούσε πολύ τη θετή μητέρα του. Μου έδωσε το όνομά της! Αυτή αναγνώριζε ως μητέρα! Δεν είναι τυχαίο ότι εγώ ασχολήθηκα στη ζωή μου με τόσες υιοθεσίες, τόσους ανθρώπους που έψαχναν τη ρίζα τους. Δεν γνώρισα ποτέ καμία γιαγιά! Η βιολογική του μητέρα πέθανε όταν ο πατέρας μου ήταν μωρό και η θετή στα δεκαεπτά του. Ορφάνεψε δύο φορές! Ήταν ένας υπέροχος, πολύ δοτικός, δίκαιος, δημοκρατικός άνθρωπος. Δεν χρειαζόταν να κάνεις τίποτα για να σε αποδεχθεί. Αγαπούσε αυτό που ήσουν! Σεβόταν την οντότητά σου»!

Σε σόκαρε η απώλειά του;

Με σόκαρε πάρα πολύ! Η απώλεια του πατέρα μου ήταν ο λόγος που μπήκα στην αυτογνωσία. Άρα, και με την απώλειά του σου έκανε ένα δώρο. Βέβαια. Δεν υπάρχει απώλεια χωρίς δώρο, δυσκολία χωρίς εξέλιξη, ανέλιξη χωρίς μάθηση.

Ποια θεωρείς ως σήμερα τη μεγαλύτερη δυσκολία της προσωπικής διαδρομής σου;
Η απώλεια του πατέρα μου σίγουρα ήταν η Νο 1 δυσκολία που έχω βιώσει!

Φαντάζομαι και η συνθήκη του ατυχήματος του γιου σου…

Εδώ θέλω να εξάρω τη δύναμη του ανθρώπου. Καρφώθηκε ένας χάρακας στο μάτι του παιδιού μου από έναν συμμαθητή του! Ήταν πάρα πολύ σοβαρό! Έγινε ρήξη του κερατοειδούς! Ο πρώτος καθηγητής που τον είδε είπε: «Θα βλέπει 3/10. Πρέπει να κάνετε μεταμόσχευση κερατοειδούς». Μπήκα στο «τριπάκι» να ψάχνω, να διαβάζω και διαπίστωσα ότι είναι πολύ δύσκολο να δεχθεί ένα μόσχευμα το μάτι. Του είπα ότι δεν πρόκειται να δεχθώ να κάνουμε κερατοπλαστική στο παιδί! Έπιασα τον Χρηστάκη μου σε ηλικία επτά χρόνων και του είπα: «Σου υπόσχομαι ότι θα βλέπεις μία χαρά κάποια στιγμή». Επειδή τα παιδάκια θεωρούν ότι η μαμά τους είναι ο κόσμος όλος το πίστεψε! Και επειδή το πίστεψε βλέπει 9/10! Είναι φοβερό! Είναι κυριολεκτικά θαύμα. Χωρίς καμιά επέμβαση και τίποτε από όλα όσα μας έλεγαν οι γιατροί να κάνουμε. Ο Χρήστος μου βλέπει με τη δύναμη της θέλησής του και την πίστη του!

Είναι αλήθεια ότι σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών διαφώνησες με τη μαμά σου και έφυγες από το σπίτι;
Ναι! Έφυγα τεσσάρων ετών από το σπίτι με μία σακούλα με δύο εσωρουχάκια του νηπίου, γιατί θεωρούσα ότι ήταν πάρα πολύ άδικα νευριασμένη μαζί μου η μητέρα μου. Είπα, «Εγώ αυτό δεν θα το αντέξω. Δεν θα το σηκώσω! Δεν μου αρέσει», και έφυγα.

Μετά από πόσες ώρες σε βρήκαν;
Με βρήκαν το βράδυ.

Είναι εκπληκτικό γιατί δείχνει τη δυναμική της προσωπικότητάς σου…
Δεν ήταν η τελευταία φορά. Ήταν η πρώτη. Ακολούθησαν και άλλες φορές. Μία από αυτές πήρα και τον αδελφό μου μαζί. Του είπα: «Καθόμαστε εδώ και μας μαλώνει αδίκως; Σήκω να φύγουμε!».

Ως τα δεκαοχτώ σου που ανεξαρτητοποιήθηκες πόσες φορές είχες φύγει από το σπίτι;
Μέχρι τα δεκαοχτώ μου είχα φύγει πέντε έξι φορές από το σπίτι, αλλά όλες σε νηπιακή ηλικία! Μετά το παιδάκι μαθαίνει και υφίσταται αυτά που δεν του αρέσουν. Ζει με αυτά! Τα ελεφαντάκια, όταν είναι μωρά, τα δένουν σε έναν ξύλινο πάσσαλο. Μην μπορώντας να τον τραβήξουν, κάνουν κύκλους γύρω του. Μεγαλώνοντας, γίνονται θηριώδη, αλλά εξακολουθούν να γυρνούν γύρω από τον πάσσαλο παρότι με μία απλή κίνηση ελευθερώνονται. Έχει φυτευτεί όμως η πεποίθηση μέσα τους ότι δεν μπορούν να φύγουν.