Ο «πατέρας» του ελληνικού σινεμά που δεν έγινε ποτέ σταρ: Το τραγικό τέλος του Λαυρέντη Διανέλλου

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Υπάρχουν ηθοποιοί που χτίζουν την καριέρα τους πάνω στην πρώτη θέση της μαρκίζας και άλλοι που, χωρίς να το επιδιώξουν ποτέ, καταφέρνουν να ριζώσουν ανεξίτηλα στη μνήμη του κοινού. Σύμφωνα με την Τζώρτζια Συριχα και το Youweekly, ο Λαυρέντης Διανέλλος ανήκει δικαιωματικά στη δεύτερη κατηγορία. Υπήρξε ο άνθρωπος που ενσάρκωσε όσο κανείς άλλος τον καλοσυνάτο πατέρα, τον τίμιο βιοπαλαιστή, τον αυστηρό αλλά δίκαιο οικογενειάρχη, τον παπά του χωριού- τη ζωντανή εικόνα μιας ολόκληρης μεταπολεμικής Ελλάδας.

Χωρίς να διεκδικήσει τον τίτλο του «σταρ», πέτυχε κάτι πολύ σπουδαιότερο: έγινε μέλος κάθε ελληνικής οικογένειας.

Από τον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου στις θεατρικές υποδομές του Κουν

Γεννημένος το 1911 στον Άγιο Λαυρέντιο Μαγνησίας, ο Διανέλλος μεγάλωσε γνωρίζοντας από νωρίς τη φτώχεια και τις στερήσεις. Η παιδική του ηλικία ήταν γεμάτη σκληρή δουλειά, αλλά και ένα μεγάλο όνειρο: να γίνει σιδηροδρομικός και να οδηγήσει τρένα. Συχνάζοντας στον σταθμό για να χαζεύει τους συρμούς, δεν φανταζόταν πως η μοίρα είχε σχεδιάσει μια διαφορετική διαδρομή.

Κατεβαίνοντας στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ’30, ακολούθησε τα βήματα του μεγαλύτερου αδελφού του, Ιωάννη, και βρέθηκε στη Δραματική Σχολή του Κάρολου Κουν. Ως ένας από τους πρώτους μαθητές της «Λαϊκής Σκηνής», πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 1936, θέτοντας τα θεμέλια για μια λαμπρή πορεία τεσσάρων δεκαετιών.

Ένας κεραυνοβόλος έρωτας και μια ζωή μακριά από τα φώτα

Στα θρανία της σχολής γνώρισε και τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, την ηθοποιό και τραγουδίστρια δημοτικών τραγουδιών Φρόσω Κοκκόλα. Παντρεύτηκαν το 1938, απέκτησαν μια κόρη, τη Μαρία, και δημιούργησαν μία από τις πιο υπόδειγματικές και σταθερές οικογένειες στον καλλιτεχνικό χώρο.

Μακριά από κοσμικότητες και σκάνδαλα, το ζευγάρι έζησε αθόρυβα. Από τα χρόνια της Κατοχής έως και το 1975, η βάση τους παρέμενε ένα μικρό, ταπεινό σπιτάκι στην Καλλιθέα, με τον Διανέλλο να επιστρέφει πάντα εκεί αμέσως μετά τα γυρίσματα και τις πρόβες.

Το ακατάρριπτο ρεκόρ των 207 ταινιών

Αν υπάρχει ένα ρεκόρ που φαντάζει απλησίαστο, είναι αυτό των συμμετοχών του στο σινεμά. Με τουλάχιστον 207 ταινίες στο ενεργητικό του, ο Λαυρέντης Διανέλλος αναδείχθηκε στον πιο παραγωγικό Έλληνα ηθοποιό. Αν και ξεκίνησε δυναμικά μετά τον πόλεμο με παραγωγές όπως «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» (1948), η παρουσία του έγινε απαραίτητο συστατικό για κάθε επιτυχημένη ταινία.

Συνεργάστηκε με όλα τα μεγαθήρια της εποχής -από την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη Τζένη Καρέζη, μέχρι τον Μίμη Φωτόπουλο (με τον οποίο συνυπήρξε στη σκηνή για 25 χρόνια), τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τον Βασίλη Αυλωνίτη. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την ερμηνεία του ως ασπριτζής στην «Κάλπικη Λίρα», τον κυρ-Περδικούλη στους «Μακρυκωσταίους και Κοντογιώργηδες», ή τον πατέρα στη «Μανταλένα»;

Η καταξίωση ήρθε και θεσμικά το 1971, όταν απέσπασε το Β΄ Βραβείο Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία «Ολοκαύτωμα», ενώ συγκλονιστική υπήρξε και η παρουσία του ως γέροντας Σαμουήλ στον «Παπαφλέσσα».

Το τραγικό τέλος στο Σιάτλ και η απουσία που πίκρανε τους πάντες

Το φθινόπωρο του 1978, ο αγαπημένος ηθοποιός ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να επισκεφθεί την κόρη του. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Υπέστη αιφνίδια εγκεφαλική αιμορραγία και έφυγε από τη ζωή στις 16 Σεπτεμβρίου 1978, σε ηλικία 67 ετών. Η τελευταία τραγική ειρωνεία της ζωής του ήταν πως το νοσοκομείο του Σιάτλ όπου νοσηλευόταν βρισκόταν δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό, έτσι, τις τελευταίες του στιγμές, έβλεπε και άκουγε τα αγαπημένα του τρένα να περνούν.

Η σορός του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και ετάφη στο κοιμητήριο της Ραφήνας. Ωστόσο, η αυλαία για τον σπουδαίο αυτόν ηθοποιό συνοδεύτηκε από μια πικρή γεύση. Ο αθηναϊκός Τύπος της εποχής σχολίασε με καυστικό τρόπο την εκκωφαντική απουσία του καλλιτεχνικού κόσμου: στην κηδεία του ανθρώπου που στήριξε εκατοντάδες παραγωγές παρευρέθηκαν ελάχιστοι συνάδελφοί του.

Ο Λαυρέντης Διανέλλος αποχαιρετήθηκε κυρίως από την οικογένειά του και τον απλό κόσμο που τον αγάπησε, αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά πόσο εφήμερη μπορεί να είναι η λάμψη του θεάματος, αλλά και πόσο ανεξίτηλη μένει η πραγματική αυθεντικότητα.