Η συγκινητική αποκάλυψη του Πέτρου Πολυχρονίδη για τον 12χρονο Γιώργο Μαζωνάκη: «Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο»
Μέσα στο βαρύ και ασήκωτο κλίμα θλίψης που έχει προκαλέσει στο πανελλήνιο η ξαφνική απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, οι μνήμες από τα παιδικά του χρόνια έρχονται στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας την έμφυτη, ασυμβίβαστη και μοναδική καλλιτεχνική του φύση. Πρόσωπα από το στενό του περιβάλλον, φίλοι των παιδικών του χρόνων και άνθρωποι που μοιράστηκαν μαζί του τις πρώτες του ανησυχίες στη Νίκαια, σπεύδουν να αποχαιρετήσουν τον εμβληματικό καλλιτέχνη με συγκινητικές εξομολογήσεις.
Ανάμεσα σε αυτές ξεχωρίζει η τρυφερή και βαθιά ανθρώπινη αποκάλυψη που έκανε ο γνωστός παρουσιαστής Πέτρος Πολυχρονίδης. Οι δυο τους υπήρξαν παιδιά της ίδιας γειτονιάς και συνοδοιπόροι στα πρώτα, αθώα χρόνια πριν από τη δόξα, τη δημοσιότητα και τα φώτα της μεγάλης σκηνής. Η ιστορία που μοιράστηκε ο Πέτρος Πολυχρονίδης σκιαγραφεί με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο έναν άνθρωπο που δεν έγινε απλώς καλλιτέχνης μεγαλώνοντας, αλλά γεννήθηκε με αυτό το μοναδικό χάρισμα χαραγμένο στην ψυχή του.
Καλοκαίρι του 1984: Στην οδό Μ. Μπότσαρη και τα παιδικά χρόνια στη Νίκαια
Όπως εξομολογείται ο Πέτρος Πολυχρονίδης στην ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι αναμνήσεις από εκείνη την εποχή παραμένουν ζωντανές και αναλλοίωτες στον χρόνο. Μεγαλωμένοι στην ίδια πολυκατοικία και στις γειτονιές της Νίκαιας —στην οδό Μ. Μπότσαρη—, ο Πέτρος, ο Γιώργος, η Βάσω και η Μαρία μοιράζονταν τα παιχνίδια, τις αγωνίες και τα όνειρά τους. Ήταν η εποχή που η ψυχαγωγία δεν χρειαζόταν πολύπλοκες τεχνολογίες ή μεγάλες παραγωγές: ένα βιβλίο, μια αυτοσχέδια κατασκευή, μια κούνια στην αυλή και η αδιάκοπη παρέα των φίλων στη γειτονιές ήταν αρκετά για να γεμίσουν τις μέρες τους.
Ήταν καλοκαίρι του 1984. Ο Γιώργος Μαζωνάκης, σε ηλικία μόλις 12 ετών, διέθετε ήδη μια σπάνια, εκρηκτική φαντασία και μια εσωτερική ανάγκη να δημιουργεί κόσμους από το τίποτα. Εκείνες τις ημέρες, ο νεαρός Γιώργος, μαζί με τους φόβους και τους συνομηλίκους του στη γειτονιά, αποφάσισε να στήσει ένα πρωτότυπο, αυτοσχέδιο κουκλοθέατρο μέσα στην πολυκατοικία, χρησιμοποιώντας απλά υλικά, μεράκι και αστείρευτο κέφι.
VIRAL
«Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν»
Η σκηνή που ακολουθεί, όπως την περιγράφει ο Πέτρος Πολυχρονίδης, είναι ενδεικτική της ιδιοφυΐας και της διορατικότητας που έκρυβε μέσα του από παιδί ο αείμνηστος ερμηνευτής. Ο Πέτρος, σε ηλικία τότε μόλις 6 ετών, παρακολουθούσε με δέος και αφέλεια τις προετοιμασίες.
Καθώς ο μικρός Πέτρος παρατηρούσε τις ετοιμασίες για την παράσταση του κουκλοθέατρου, ρώτησε τον 12χρονο Γιώργο απόλυτα αφελή: γιατί θα έπρεπε να ζητήσουν ή να δώσουν χρήματα από τους θεατές, αφού ο ίδιος δεν μπορούσε ακόμη να κατανοήσει την περίπλοκη έννοια των οικονομικών συναλλαγών και του κέρδους σε μια παιδική γειτονική παράσταση;
Η απάντηση του 12χρονου Γιώργου Μαζωνάκη ήταν κάτι παραπάνω από αφοπλιστική — ήταν προφητική. Κοιτάζοντάς τον στα μάτια με απόλυτη σοβαρότητα και ωριμότητα που δεν ταίριαζε στην ηλικία του, του απάντησε χαρακτηριστικά:
«Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν».
«Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης, γεννήθηκε»
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης ομολογεί ότι εκείνη τη στιγμή,νωρίς στα παιδικά του χρόνια, δεν είχε καταλάβει απολύτως τίποτα από το βάθος και τη σημασία αυτής της φράσης. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια, να μεγαλώσουν και να δει την πορεία του φίλου του για να συνειδητοποιήσει το αυτονόητο.
«Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε», γράφει χαρακτηριστικά στην τρυφερή του ανάρτηση ο γνωστός παρουσιαστής, αποτυπώνοντας την αλήθεια μιας ολόκληρης ζωής.
Αυτή η άγνωστη ιστορία έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι όσοι τον αγάπησαν γνώριζαν: ο Γιώργος Μαζωνάκης κουβαλούσε μέσα του το καλλιτεχνικό μικρόβιο από τα γεννοφάσκια του. Η αφοσίωσή του στην τέχνη, η ασυμβίβαστη ματιά του πάνω στα πράγματα και η απόλυτη επίγνωση ότι η έκφραση έχει αξία δεν ήταν κάτι που απέκτησε σταδιακά πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Ήταν ο πυρήνας της ύπαρξής του, από τα παιδικά του χρόνια στα στενά της Νίκαιας μέχρι τις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές της Ελλάδας. Μια τέχνη που, όπως ο ίδιος είχε καταλάβει από παιδί, άξιζε όχι απλώς να προσφέρεται, αλλά να συγκινεί βαθιά τους ανθρώπους.
Όλη η ανάρτηση του Πέτρου Πολυχρονίδη για τον Γιώργο Μαζωνάκη
🩵 Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ.Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.
Διαβάστε επίσης
🔙 Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.
Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά…
“Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν”.
Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε. ❤️
Αντίο…
0 ΣΧΟΛΙΑ