Αγγελική Νικολούλη: «Με πέταξαν από το κεφαλόσκαλο και κατέληξα στο ΚΑΤ» – Η εξομολόγηση για τις απειλές

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Μια αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε η γνωστή δημοσιογράφος Αγγελική Νικολούλη στο περιοδικό ΟΚ! και τη δημοσιογράφο Μαρία Κολλιάτσα. Η «σιδηρά κυρία» του αστυνομικού ρεπορτάζ και παρουσιάστρια της θρυλικής εκπομπής «Φως στο τούνελ» ξετυλίγει το κουβάρι μιας σπουδαίας και πολυετούς επαγγελματικής διαδρομής, μιλώντας ανοιχτά για τις μεγάλες δυσκολίες, τα σκοτεινά σημεία της έρευνας, τις απειλές που έχει δεχθεί, αλλά και τα εντυπωσιακά ρεκόρ Γκίνες που έχει καταγράψει στο ενεργητικό της.

Η εξέλιξη της βίας και τα επαγγελματικά «μυστικά»

Στη διάρκεια της συνέντευξης, η Αγγελική Νικολούλη στοχάζεται πάνω στις ανησυχητικές αλλαγές που παρατηρούνται στη σύγχρονη κοινωνία, σχολιάζοντας την κλιμάκωση και τη διαφοροποίηση της βίας με την πάροδο των ετών. Παράλληλα, αποκαλύπτει πτυχές από τα επαγγελματικά της «μυστικά» και τις σταθερές αξίες που καθοδηγούν τα βήματά της εδώ και δεκαετίες, επιβεβαιώνοντας πως η επιτυχία της στηρίζεται στην αφοσίωση, τη μεθοδικότητα και τον σεβασμό στην αλήθεια.

Η προσωπική ζωή, ο γιος και η φιλοσοφία πίσω τα φώτα

Πέρα από τα τηλεοπτικά πλατό και τις απαιτητικές έρευνες, η έμπειρη δημοσιογράφος αποκαλύπτει μια πιο ανθρώπινη και προσωπική πλευρά της καθημερινότητάς της. Μιλά για τη σχέση με τον γιο της και την οικογένειά της, αναφέρεται στη μεγάλη της αγάπη για τη συγγραφή και τα βιβλία, ενώ μοιράζεται τη στάση ζωής και τη φιλοσοφία που την κρατούν ισορροπημένη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η συνέντευξη της Αγγελικής Νικολούλη

Με τη νέα τηλεοπτική σεζόν, μπαίνετε αισίως στην 32η χρονιά της εκπομπής «Φως στο τούνελ». Πώς αισθάνεστε που μια εκπομπή αστυνομικού ρεπορτάζ γνωρίζει τόσο μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο;

Στα 32 χρόνια, το σημαντικό δεν είναι ότι το «Τούνελ» συνεχίζει να υπάρχει τηλεοπτικά. Είναι ότι ο κόσμος εξακολουθεί να το εμπιστεύεται γιατί αναγνωρίζει την αποτελεσματικότητα στη δουλειά του. Αυτή η εμπιστοσύνη δεν μας χαρίστηκε. Κερδίζεται κάθε φορά από την αρχή. Μάρτυρες μιλούν σε μας επειδή ξέρουν ότι ποτέ δεν θα εκθέσω κάποιον σε κίνδυνο. Έτσι, οδηγούμαστε πολλές φορές σε στοιχεία που κανείς άλλος δεν είχε καταφέρει να εντοπίσει. Η αποδοχή του κόσμου είναι μεγάλη δύναμη, αλλά ταυτόχρονα και μεγάλη ευθύνη. Είναι το κίνητρο να συνεχίζουμε με την ίδια σοβαρότητα, επιμονή και σεβασμό απέναντι στις αξίες μας, στις οικογένειες που περιμένουν απαντήσεις και στους τηλεθεατές. Αυτό, εδώ και τρεις δεκαετίες, δεν το έχω ξεχάσει ούτε για μία στιγμή.

Όταν ξεκινήσατε, πιστεύατε ποτέ ότι η εκπομπή θα σημείωνε τόσο μεγάλη επιτυχία και θα συμβάλλατε καθοριστικά στην εξιχνίαση τόσο πολλών και σοβαρών εγκλημάτων;

Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα! Είχα όμως κάτι πολύ ξεκάθαρο μέσα μου. Να μην εγκαταλείψω τη μεθοδική έρευνα για κανένα λόγο. Να ψάχνω ασταμάτητα το επόμενο στοιχείο, τον αυτόπτη μάρτυρα, να επιμένω σε σημείο υπερβολής μέχρι να μάθω την αλήθεια. Να μη λογαριάζω ώρες, κούραση, εμπόδια και κίνδυνο. Είναι η αντίληψη της δημοσιογραφίας της παλιάς σχολής, στην οποία θητεύσαμε, όπου, πέρα από το τι, το πώς, το πού και το πότε, έπρεπε να ξέρεις καλά και το γιατί. Κάπως έτσι χτίστηκε όλη αυτή η πορεία του «Τούνελ», υπόθεση την υπόθεση. Και κάθε φορά που ένας αγνοούμενος εντοπίζεται ή μια οικογένεια μαθαίνει επιτέλους τι συνέβη στο δικό της άνθρωπο, αισθάνομαι ότι αξίζει αυτή η προσπάθεια.

Είναι αλήθεια ότι η εκπομπή έχει καταγραφεί στο βιβλίο των «Ρεκόρ Γκίνες»;

Το «Φως στο τούνελ» έχει καταγραφεί δύο φορές στο βιβλίο των «Ρεκόρ Γκίνες», το 1998 και το 1999, για την ανεύρεση ενός μεγάλου αριθμού αγνοουμένων. Είναι η δύναμη της έρευνας όταν γίνεται με επιμονή και ανθρωπιά. Το πρώτο ρεκόρ σημειώθηκε όταν, μέσα σε 75 εκπομπές, το «Τούνελ» κατάφερε να εντοπίσει 85 ανθρώπους που είχαν δηλωθεί επίσημα στην αστυνομία ως αγνοούμενοι. Το δεύτερο αφορούσε μια παράξενη ιστορία στην ειδική ενότητα «Παιχνίδια Ζωής». Μέσα σε 10 λεπτά από τη σχετική ανακοίνωση, η εκπομπή κατάφερε να βρει μια γυναίκα που τη θεωρούσαν νεκρή από παιδί. Μετά από 58 ολόκληρα χρόνια, την εντοπίσαμε στη Γαλλία.

Είστε η πρώτη γυναίκα αστυνομική ρεπόρτερ στην Ελλάδα. Μέσα από τη μακροχρόνια πορεία σας στο αστυνομικό ρεπορτάζ, διαπιστώνετε έξαρση της βίας στην κοινωνία μας;

Η βία ήταν πάντα παρούσα, αλλά με ανησυχεί ιδιαίτερα που στις μέρες μας βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη και γίνεται κανονικότητα. Με προβληματίζει έντονα η υπερανάλυση του εγκλήματος με αχρείαστες λεπτομέρειες από μας τους δημοσιογράφους. Η ενημέρωση οφείλει να φωτίζει την υπόθεση και να βοηθά στην κατανόησή της, όχι να αναπαράγει στοιχεία που μπορεί να λειτουργήσουν ως εγχειρίδιο για επίδοξους δολοφόνους. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε το κάθε βήμα ενός εγκληματία για να καταλάβουμε τη σοβαρότητα του εγκλήματος. Συχνά ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε τέτοια είδηση υπάρχει μια ζωή που χάθηκε, μια οικογένεια που θρηνεί και κάποιοι επιρρεπείς στη μίμηση μιας εγκληματικής πράξης. Σε κάθε έγκλημα υπάρχουν σχέσεις, συγκρούσεις και, συχνά, προειδοποιητικές ενδείξεις που δεν αξιολογήθηκαν έγκαιρα. Εκεί πρέπει να στρέφεται η έρευνα, στην αλήθεια, στα στοιχεία και στα σημάδια που μπορούν να αποτρέψουν το επόμενο.

Υπάρχει κάποια υπόθεση που σας απασχόλησε περισσότερο από άλλες ή που σας έφερε σε πραγματικό αδιέξοδο;

Υπάρχουν υποθέσεις που σου δίνουν την αίσθηση ότι έχεις πέσει σε τοίχο. Κανείς δεν μιλά, τα ίχνη χάνονται, τα στοιχεία εξαφανίζονται. Εκεί δοκιμάζεται πραγματικά ο δημοσιογράφος. Γιατί πρέπει να συνεχίσει να ψάχνει ακόμα και όταν δεν έχει τίποτα καινούριο στα χέρια του. Έχω μάθει να μη συμβιβάζομαι με το αδιέξοδο. Πιστεύω πως το κλειδί ενός γρίφου μπορεί να κρύβεται σε μια μικρή λεπτομέρεια που ίσως δεν εκτιμήθηκε σωστά ή πέρασε απαρατήρητη. Γι’ αυτό και επιστρέφω ξανά και ξανά στις υποθέσεις που μένουν ανοιχτές. Για μένα, δεν τελειώνουν όταν κλείνει η κάμερα. Τις κουβαλώ μαζί μου. Γυρίζουν στο μυαλό μου και πολλές φορές, ακόμα και ύστερα από χρόνια, μια σκέψη ή ένα νέο στοιχείο μπορεί να ανοίξει πάλι το δρόμο για την αλήθεια. Πρέπει όμως να το θέλουν και οι συγγενείς ενός θύματος. Όταν περνούν τα χρόνια, κάποιοι, ιδιαίτερα στις κλειστές κοινωνίες, αποδέχονται το έγκλημα και δεν θέλουν νέα έρευνα για να μην ξύσουν παλιές πληγές.

Έχετε δεχθεί πολλές φορές απειλές για τη ζωή σας. Πώς τις αντιμετωπίσατε; Σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε;

Να τα παρατήσω; Όχι φυσικά! Αν, κάθε φορά που πλησίαζα στη λύση μιας δύσκολης υπόθεσης, έκανα πίσω, δεν θα υπήρχε το «Τούνελ». Δεν θα πω ότι δεν βρέθηκα τετ α τετ με τον κίνδυνο. Θα πω όμως ότι δεν άφησα το φόβο να με γονατίσει και να αποφασίσει για μένα. Από την πρώτη ημέρα που μπήκα σε αυτόν το χώρο, γνώριζα ότι η αλήθεια έχει κόστος και η έρευνα πολλές φορές σε φέρνει αντιμέτωπο με επικίνδυνους ανθρώπους. Αυτό που μετρά για μένα είναι να παραμένεις ψύχραιμος, να προστατεύεις τον εαυτό σου και τους ανθρώπους σου, αλλά ταυτόχρονα να μην προδίδεις το λόγο για τον οποίο ξεκίνησες και σε εμπιστεύεται ο κόσμος. Όλα αυτά τα χρόνια, έχω κρατήσει μέσα μου μια βαθιά πεποίθηση, ότι όταν υπηρετείς την αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να σου κλείσει το στόμα. Άλλωστε, όταν έχεις μαζί σου το φως, καμία σκιά δεν μπορεί να σε νικήσει.

Ο αστικός μύθος λέει ότι χρησιμοποιείτε συγκεκριμένα χρώματα στο dress code σας όταν μια υπόθεση βρίσκεται κοντά στην εξιχνίαση ή όταν πρόκειται να αποκαλύψετε το δολοφόνο. Ισχύει αυτό;

Μια εξιχνίαση δεν φαίνεται στα ρούχα. Βασίζεται στην έρευνα και στα στοιχεία. Τα χρώματα στο ντύσιμό μου συνδέονται περισσότερο με τη διάθεσή μου. Για παράδειγμα, στις πρεμιέρες του «Τούνελ» προτιμώ το λευκό. Είναι το χρώμα που σηματοδοτεί για μένα το νέο ξεκίνημα, το ταξίδι προς το φως. Είναι αλήθεια όμως ότι το κόκκινο έχει τη δική του θέση στην εκπομπή. Το επιλέγω ιδιαίτερα σε δύσκολες και σύνθετες υποθέσεις, όταν μέσα από το σκοτάδι αρχίζει να διαφαίνεται μια χαραμάδα φωτός. Οι τηλεθεατές, ύστερα από τόσα χρόνια, με έχουν μάθει. Πολλές φορές «διαβάζουν» ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες και δίνουν τη δική τους ερμηνεία. Τελευταία, κάποιοι αναρωτιούνται γιατί δεν με βλέπουν στα κόκκινα, παρά τις σοβαρές εξελίξεις σε πολύκροτες υποθέσεις που ερευνάμε. Το πένθος από την απώλεια της μητέρας μου είναι ακόμη νωπό. Θα έρθει και πάλι η στιγμή του κόκκινου…

Υπάρχει κάποια έντονη στιγμή που ζήσατε στα πρώτα σας βήματα στο ρεπορτάζ και η οποία σας ακολουθεί μέχρι σήμερα;

Πολλές, και όχι μόνο στην τηλεόραση. Στην έντυπη δημοσιογραφία, έζησα στιγμές που δεν ξεχνιούνται – ρεπορτάζ σε φυλακές, σε οίκους ανοχής, σε στέκια ναρκομανών, σε κρησφύγετα καταζητουμένων, ακόμα και σε υποθέσεις κατασκοπείας. Ήταν μια εποχή που το ρεπορτάζ απαιτούσε να είσαι εκεί, να ψάχνεις, να επιμένεις και, συχνά, να ρισκάρεις. Θυμάμαι έντονα μία από τις πιο δυνατές στιγμές εκείνης της περιόδου. Είχα εντοπίσει το σπίτι του πρώτου γραμματέα της Πρεσβείας της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος είχε μόλις αυτομολήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν δίστασα να μπω στο στόμα του λύκου. Οι πράκτορες της KGB σίγουρα δεν περίμεναν να δουν μια δημοσιογράφο να εμφανίζεται μπροστά τους με το φωτογράφο της σαν φάντης μπαστούνι. Το τι ακολούθησε δεν ήταν ευχάριστο. Με πέταξαν από το κεφαλόσκαλο. Μέτρησα τα σκαλοπάτια δύο ορόφων και κατέληξα στο ΚΑΤ. Εκείνο το ρεπορτάζ όμως και η φωτογραφία που το συνόδευε έκαναν το γύρο του κόσμου. Από εκείνα τα χρόνια θυμάμαι τις ατέλειωτες ώρες στους δρόμους, τα ξενύχτια, τις πόρτες που έπρεπε να χτυπήσω ξανά και ξανά. Εκεί έμαθα κάτι που δεν το ξεχνάς ποτέ. Η είδηση δεν χαρίζεται. Την κερδίζεις. Με δουλειά, επιμονή, παρουσία στο πεζοδρόμιο και, κυρίως, την αποφασιστικότητα να μην εγκαταλείψεις την έρευνα ακόμα κι όταν φαίνεται αδιέξοδο. Εκείνες οι στιγμές με διαμόρφωσαν περισσότερο απ’ οποιαδήποτε δημοσιογραφική επιτυχία. Γιατί εκεί, στα δύσκολα, έμαθα τι σημαίνει πραγματικά να είσαι ρεπόρτερ.

Σε νεότερη ηλικία, γράφατε ποίηση. Τι θυμάστε από τότε;

Ήταν μια πιο ευαίσθητη, εφηβική περίοδος. Έγραφα για να εξωτερικεύσω όσα ένιωθα και ίσως δεν μπορούσα να πω. Η ποίηση με έμαθε να παρατηρώ. Να εκφράζω κι αυτά που δεν λέγονται. Να κοιτάζω πίσω από τις λέξεις. Νομίζω ότι εκείνη η ανάγκη για παρατήρηση και αναζήτηση δεν χάθηκε ποτέ. Αυτή η ματιά με ακολούθησε στη δημοσιογραφία και τη συγγραφή των βιβλίων μου.

Έχετε εκδώσει πέντε βιβλία που βασίζονται σε πραγματικές υποθέσεις τις οποίες ερευνήσατε στο «Τούνελ». Από τι άλλο εμπνέεστε για να γράψετε ένα βιβλίο;

Ο άνθρωπος είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης. Με ενδιαφέρουν οι χαρακτήρες, οι σχέσεις, οι αδυναμίες, τα πάθη και, κυρίως, όσα κρύβονται πίσω από μια εγκληματική πράξη. Στα βιβλία μου, με αφορά το πώς βιώνεται μια τραγωδία, πώς αλλάζει για πάντα τον ψυχισμό των ανθρώπων που εμπλέκονται. Εκεί βρίσκω την πραγματική ιστορία. Οι υποθέσεις που ερευνώ στην εκπομπή με έχουν διδάξει πολλά για την ανθρώπινη φύση. Είναι σοκαριστικό το ότι όλοι μας μπορούμε, υπό προϋποθέσεις, να γίνουμε είτε θύματα είτε θύτες ή απλοί θεατές που σιωπούν.

Πώς είναι η Αγγελική Νικολούλη εκτός τηλεοπτικού αέρα;

Ήρεμη, χαμηλών τόνων, θέλει να περνά απαρατήρητη. Μου αρέσει να αποφορτίζομαι, να έχω το δικό μου χρόνο και να βρίσκομαι με ανθρώπους που αγαπώ. Στην τηλεόραση υπάρχουν ένταση και συνεχής εγρήγορση. Εκτός αέρα, χρειάζομαι τις μικρές απλές στιγμές.

Τι απολαμβάνετε να κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας;

Να διαβάζω, να ακούω μουσική, να βγαίνω με καλή παρέα και να χαλαρώνω χωρίς να χτυπά το τηλέφωνο. Θα ήθελα να ταξιδεύω περισσότερο. Αυτό είναι κάτι που μου λείπει γιατί ο χρόνος πάντα είναι περιορισμένος.

Ως γυναίκα, τι σας αρέσει να κάνετε και θα τολμούσατε ποτέ κάτι δραστικό για να αλλάξετε την εμφάνισή σας;

Μου αρέσει να φροντίζω τον εαυτό μου, χωρίς να έχω εμμονή με την εικόνα. Στην καθημερινότητά μου, κυκλοφορώ πολύ απλά, άβαφη και με φόρμες. Δεν αποκλείω τίποτα, αλλά δεν θα έκανα μια δραστική αλλαγή μόνο και μόνο για να πολεμήσω την ηλικία. Είναι δώρο Θεού να μεγαλώνεις. Δεν έχω πρόβλημα με το χρόνο. Τον θεωρώ μέρος της ζωής μας. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, μου φέρεται αρκετά καλά, με προσέχει.

Τι σημαίνει για σας η οικογένεια και τι η μοναξιά;

Η οικογένεια είναι σημείο αναφοράς, η ασφάλεια, το καταφύγιό μου. Είναι οι άνθρωποι μπροστά στους οποίους μπορείς να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου. Η μοναξιά είναι διαφορετική από το να είσαι μόνος. Μπορεί να βρίσκεσαι ανάμεσα σε πολλούς και να αισθάνεσαι μόνος. Υπάρχουν στιγμές που την επιλέγω επειδή χρειάζομαι τη σιωπή και την ηρεμία.

Ο έρωτας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή σας;

Ο έρωτας είναι κομμάτι της ζωής, κινητήρια δύναμη. Σε μαθαίνει, σε ομορφαίνει, σε δοκιμάζει, σε εμπνέει και σε αλλάζει. Δίνει χαρές, αλλά και πόνο.

Τι σας γοητεύει στους ανθρώπους γύρω σας;

Η αυθεντικότητα, η αξιοπρέπεια, το χιούμορ και η ευαισθησία. Με γοητεύουν οι άνθρωποι που δεν χρειάζεται να φωνάξουν για να αποδείξουν ποιοι είναι. Εκείνοι που προσφέρουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Πιστεύω πως η καλοσύνη και η γενναιοδωρία είναι η δύναμη που σε κρατά όρθιο στις δυσκολίες.

Σε αυτή την περίοδο της ζωής σας, υπάρχει κάτι που σας λείπει;

Οι ανήσυχοι άνθρωποι πάντα ψάχνονται. Μέσα τους υπάρχει διαρκώς η αίσθηση ότι κάτι λείπει. Δεν έχω μάθει ποτέ να επαναπαύομαι. Όταν κλείνει ένας κύκλος, ανοίγει ένας άλλος. Όταν βρίσκω μια απάντηση, γεννιούνται καινούρια ερωτήματα. Αυτό που μου λείπει είναι πάντα το επόμενο βήμα. Για έναν άνθρωπο που δεν εφησυχάζει, το «αρκετό» δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη δημοσιογραφική σας επιτυχία και ποια τη μεγαλύτερη επιτυχία στην προσωπική σας ζωή;

Δεν μπορώ να διαλέξω μία δημοσιογραφική υπόθεση και να πω «αυτή είναι η μεγαλύτερη». Επιτυχία για μένα είναι κάθε φορά που μια έρευνα οδηγεί κάπου. Όταν ένας αγνοούμενος εντοπίζεται. Όταν ένα έγκλημα φωτίζεται. Όταν μια οικογένεια παίρνει απάντηση. Στην προσωπική μου ζωή, θα σας απαντήσω ως μάνα: το μεγαλύτερο επίτευγμά μου είναι ο γιος μου, ο Κωνσταντίνος. Χαίρομαι να τον βλέπω να τα καταφέρνει εξαίσια στην απαιτητική διαδρομή της σκηνοθεσίας και να ακούω τα καλύτερα για αυτόν όπου κι αν βρεθώ. Είναι η στιγμή της απόλυτης ικανοποίησης, ότι τα καταφέραμε ο πατέρας του κι εγώ. Όλα τα υπόλοιπα κάποια στιγμή περνούν.

Ποιο είναι το πιο σπουδαίο μάθημα που σας δίδαξε η ζωή;

Όσο υπάρχουμε, μαθαίνουμε. Αυτό που καταλαβαίνω έως τώρα είναι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Τι θα συμβουλεύατε το νεότερο εαυτό σας;

Δεν θα του έδινα καμία συμβουλή. Θα τον άφηνα στη μέθη της νιότης και στα όνειρά του. Να τα κυνηγήσει. Να φάει τα χαστούκια του, να πέσει και να βρει τη δύναμη να σηκωθεί για να μάθει και να πορευτεί στη ζωή.

Έχετε μετανιώσει για κάποιες από τις επιλογές σας; Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στο παρελθόν σας, τι θα ήταν αυτό και για ποιο λόγο;

Έχω κάνει κι εγώ τα λάθη μου, όπως όλοι. Δεν μπορώ να πω ότι θα άλλαζα κάποια πράγματα. Οι επιλογές μας, ακόμα και οι εσφαλμένες, μας διαμορφώνουν, μας διδάσκουν, μας κάνουν αυτό που είμαστε σήμερα. Μαθαίνω από τα λάθη μου και γίνομαι καλύτερη. Αυτή η εσωτερική διεργασία του να βελτιώνομαι συνεχώς λειτουργεί καταλυτικά στην προσωπικότητά μου.

Υπάρχει κάτι που φοβάστε πραγματικά;

Θα σας απαντήσω με ένα μεγάλο όχι, όσο κι αν αυτό σας φαίνεται παράξενο.

Τι σας χαρίζει την απόλυτη ευτυχία;

Αλήθεια, υπάρχει η απόλυτη ευτυχία; Εγώ τη βρίσκω στα απλά πράγματα, στην κανονικότητα, που, δυστυχώς, στις μέρες μας σπανίζει ολοένα και περισσότερο. Είναι οι στιγμές που νιώθεις ότι όλα είναι στη θέση τους. Μια ήρεμη ημέρα, μια όμορφη συζήτηση, ένα χαμόγελο, ένα ανθισμένο λουλούδι, ένα χάδι…

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρο που δεν έχετε πραγματοποιήσει ακόμη;

Το ονειρεύομαι ακόμη. Κάποια όνειρα χάνουν τη μαγεία τους όταν τα λες δυνατά. Προτιμώ να τα κρατώ μέσα μου και να αφήσω τη ζωή να μου δείξει αν ήρθε η στιγμή τους.

Τι εύχεστε για το μέλλον;

Να έχουμε υγεία, να παραμείνουμε άνθρωποι και να μη χάσουμε την πίστη μας στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη.