«Φωτιά» οι αποκαλύψεις του Αλέξανδρου Λυκουρέζου: «Η Ζωή Λάσκαρη είχε περάσει δύσκολη ζωή και…»

«Φωτιά» ήταν οι αποκαλύψεις που έκανε πριν καιρό ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος για τη Ζωή Λάσκαρη, αναφέροντας πως είχε περάσει δύσκολη ζωή.
Όταν γνωρίστηκαν, εκείνη ήταν μια λαμπερή σταρ του κινηματογράφου κι εκείνος ένας διακεκριμένος ποινικολόγος. Σημειώνεται, ότι η σχέση τους είχε περάσει δύσκολες φάσεις μετά τις απιστίες του Αλέξανδρου Λυκουρέζου.
Ο γάμος τους κράτησε 41 χρόνια και διακόπηκε μόνο όταν εκείνη «έφυγε» -ήσυχα στον ύπνο της- αφήνοντας τον κόσμο λιγότερο φωτεινό.
Ο άνθρωπος που την ήξερε καλύτερα απ’ όλους, έκανε τον δικό του απολογισμό για τη σχέση τους και μίλησε για τη γυναίκα πίσω από τον μύθο και για τη Ζωή πίσω από τη Λάσκαρη.
Η γυναίκα που γνώρισε
«Θα χρειαζόμουν πολλές ώρες για να περιγράψω τι και ποια ήταν η Ζωή στα 41 χρόνια που ζήσαμε μαζί. Ξεκινώ από αυτό που η ίδια έλεγε με πολλή χαρά: “Είμαι και του σαλονιού και του λιμανιού”. Και πράγματι έτσι ήταν. Είχε μια ακαταμάχητη γοητεία, που συνοδευόταν από εκκωφαντικές εκρήξεις γέλιου, αλλά πολλές φορές και θυμού, όταν σε κάποια συζήτηση ένιωθε ότι παραβιάζονται ή προσβάλλονται οι απόψεις και οι σκέψεις της. Η Ζωή γελούσε πολύ εύκολα με οτιδήποτε θεωρούσε αστείο.
Και το γέλιο της ήταν τόσο δυνατό που γέμιζε τον χώρο. Ηταν μαγευτικό. Ηταν επίσης ένας συνειδητοποιημένος και πολύ θρησκευόμενος άνθρωπος. Είχε για πάρα πολλά χρόνια έναν πνευματικό πατέρα τον οποίο υπάκουε και η βαθιά της πίστη τής έδινε δύναμη και ασφάλεια. Από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της ήταν η συναισθηματική της γενναιοδωρία και η αμεσότητά της.
Ηταν πάρα πολύ πιστή και αφοσιωμένη στους φίλους της και της άρεσε να τους περιποιείται. Δεν μαγείρευε συχνά, μόνο όταν της έκανε κέφι, αλλά ήταν καταπληκτική μαγείρισσα. Της άρεσε πολύ να καλεί κόσμο στο σπίτι και να ετοιμάζει ένα ωραίο τραπέζι, με τα σωστά σουβέρ, τα σωστά πιάτα, το σωστό κρασί. Ηξερε να το κάνει πολύ καλά αυτό και το γλένταγε. Ηταν άψογη οικοδέσποινα».
Η απώλεια του πατέρα της Ζωής Λάσκαρη
«Επειδή είχε περάσει δύσκολη ζωή στα νιάτα της, υπήρχαν στιγμές που τη λύγιζε η ευαισθησία. Η Ζωή δεν γνώρισε ποτέ πατέρα, τον έχασε όταν ήταν 6 μηνών. Τη λέξη “μπαμπά” δεν την είχε πει ποτέ. Τη μάνα της την έχασε όταν ήταν 6 ετών.
Αυτό το κενό, λοιπόν, ήταν κάτι που πάντα υπήρχε μέσα της. Οχι βέβαια σε βαθμό που να επηρεάζει ή να διαμορφώνει τη ζωή της ούτε να της δημιουργεί συμπλέγματα. Αλλά ήταν στιγμές που απλώς το συνειδητοποιούσε και την πίκραινε. Το κενό αυτό τη βάραινε. Δεν νομίζω όμως ότι προσπάθησε ποτέ να αναζητήσει “μπαμπάδες”. Είχε μια πολύ μεγάλη δύναμη στην αυτοτέλειά της».






0 ΣΧΟΛΙΑ