Αποκάλυψη «βόμβα» από Αντώνη Κανάκη: «Δεν ήμασταν κωλόπαιδα, αλλά…»
Ο Αντώνης Κανάκης έχει ιδιαίτερη αγάπη για τη Θεσσαλονίκη, την πόλη που μεγάλωσε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ο ίδιος μίλησε για τα πρώτα του χρόνια στη συμπρωτεύουσα, αποκαλύπτοντας ότι έκανε φοβερές πλάκες με τους φίλους του, αλλά δεν ήταν κωλόπαιδα.
Στο σπίτι του το παιχνίδι δεν σταματούσε. Μάζευε την οικογένεια και έδινε παραστάσεις. Χωρίς πρόβα. Ότι του ερχόταν εκείνη τη στιγμή έκανε. Χοροπήδαγε πάνω στα κρεβάτια, έκανε γκριμάτσες, έλεγε αστεία για να γελάσουν. Τα καλοκαίρια στην Περαία το παιχνίδι συνεχιζόταν. Με την ευκαιρία, αυτό είναι το εξοχικό του Αντώνη Κανάκη στη Χαλκιδική.
Βόλτες, πλάκες με τους φίλους, βουτιές και ατελείωτες ώρες στη θάλασσα. Ξεχνούσε να βγει ο Αντώνης και η μητέρα του η κυρία Ευγενία, έμπαινε στη θάλασσα για να τον ταΐσει. Τα πρώτα του χρήματα τα έβγαλε πουλώντας παγωτά στη στάση του λεωφορείου.
VIRAL
«Αγοράζαμε με τους φίλους μου τα παγωτά και τα πουλούσαμε πιο ακριβά, σε όσους περίμεναν στη στάση. Δροσίζονταν χωρίς να ταλαιπωρούνται, άρα έπρεπε να δώσουν κάτι παραπάνω.» θυμάται ο Αντώνης Κανάκης. Αυτή δεν είναι η μόνη δουλειά που έκανε για να βγάζει το χαρτζιλίκι του. Έβαζε σε ένα καλαθάκι τσιπς, αναψυκτικά, ξηρούς καρπούς και τα πουλούσε στον κινηματογράφο. Αργότερα, εργάστηκε ως σερβιτόρος και από τα 15 ως dee jay»
Με το ποδήλατό του, το «μαυράκι» του, όργωσε τη Θεσσαλονίκη. Από το πρωί μέχρι το βράδυ όταν δεν είχε σχολείο, εξερευνούσε τις γειτονιές της πόλης του. Μάθαινε τον κόσμο.
Στο σχολείο ήταν καλός μαθητής, χωρίς να διαβάζει πολύ. Του άρεσε η Φυσική, τα Μαθηματικά και τα φιλολογικά μαθήματα. «Στο λύκειο ήμουν μαθητής του 17. Πέρασα καταπληκτικά στο σχολείο με τα φιλαράκια μου. Κάναμε φοβερές πλάκες αλλά δεν ήμασταν κωλόπαιδα. Διαόλου κάλτσα είμαστε, αλλά μας συμπαθούσαν οι καθηγητές και μας τη χάριζαν»
Γιάννης-Δανιήλ Δούμας: Αυτός ήταν ο πατέρας του Αντώνη Κανάκη (photos)
Ο Αντώνης Κανάκης έχει δημιουργήσει μια όμορφη οικογένεια μαζί με τη σύντροφό του, Επιστήμη Μπόνου. Παρ’ όλα αυτά ο θάνατος του πατέρα του, Γιάννη-Δανιήλ Δούμα, τον έκανε να αναθεωρήσει πολλά πράγματα στη ζωή του.
Μάλιστα, για να απαλύνει το πένθος του, ο γνωστός παρουσιαστής έγραψε ένα βιβλίο αφιερωμένο στον πατέρα του με τίτλο «Μπαμπά…μια κανονική μέρα»
Ο ίδιος εκθέτει λεπτομερώς όλα όσα πέρασε ο ίδιος στο διάστημα 19 ημερών, από τις 11 έως τις 29 Μαρτίου 2015, κατά τον χρόνο που κύλησε ανάμεσα στο εγκεφαλικό επεισόδιο και τον θάνατο του πατέρα του.
Πέρα από τα προηγούμενα που καταγράφει υπό το πρίσμα του γιου, ο Αντώνης Κανάκης περιεργάζεται επίσης τη μορφή του πατέρα του σαν να ήταν και εκείνος ένα παιδί:
«Πόσο απερίγραπτα μου λείπει, Θεέ μου. Βλέπω φωτογραφίες του. Εστιάζω για κάποιο λόγο σε αυτές που ήταν νεαρός, πιτσιρικάς. Κοιτάω το πρόσωπό του, το χαμόγελό του. Τι καλό παιδί που φαίνεται να ήταν…
Πόσο θα ήθελα, σε κάποιο μαγικό σενάριο, να είχαμε γνωριστεί τότε. Να ήμασταν συνομήλικοι, να γινόμασταν κολλητοί φίλοι και να αλητεύαμε μαζί… Να γνώριζα τα όνειρα, τις αγωνίες του, τα σχέδια, τους έρωτές του…».
Σε κάποιο άλλο σημείο του κειμένου, ο Κανάκης γράφει: «Βρίζω τη ζωή, τον Θεό, το σύμπαν, τον θάνατο, τον εαυτό μου. Μετά το ψιλομετανιώνω. Αλλάζει ρότα η σκέψη μου. Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν στον Παράδεισο, στη μεταθανάτια ζωή, στη μετεμψύχωση κ.τ.λ.
Μέχρι τώρα νόμιζα ότι αυτό συμβαίνει με κύριο αίτιο τον εγωισμό και τον φόβο. Φοβόμαστε να πεθάνουμε και θέλουμε κάποιος να μας εγγυηθεί ότι έχει και συνέχεια το έργο – και μάλιστα καλύτερη. Για την πάρτη μας, δηλαδή. Για τους φόβους μας. Λάθος! Τώρα καταλαβαίνω ότι το βασικό αίτιο είναι η αγάπη.
Θέλουμε να πιστέψουμε ότι έχει και συνέχεια, μόνο και μόνο για να συναντήσουμε ξανά αυτούς που αγαπάμε. Για να υπάρχει αυτή η προοπτική. Γιατί χωρίς αυτή την προοπτική θα τρελαθείς. Θα τρελαθώ. Πώς να ζήσω με το δεδομένο ότι δεν θα ξαναδώ, μιλήσω, αγκαλιάσω, φιλήσω, μυρίσω ποτέ ξανά τον Μπαμπά μου… Προσωπικά, μάλλον δεν πιστεύω σε όλα αυτά, παράδεισοι, μετεμψυχώσεις κ.τ.λ.
Πιστεύω όμως σε κάτι που το βρίσκω αληθινό και έγκυρο. Πιστεύω στα παιδιά. Στην καθαρή, σοφή ψυχή τους και στην αλήθεια της. Τα παιδιά τα ξέρουν όλα και δεν είναι τυχαίο που η αυτόματη αντιμετώπιση των παιδιών στο θάνατο είναι το “πού πήγε ο Μπαμπάς τώρα που πέθανε;”. Αν ήμουν παιδί, αυτό θα ρωτούσα: “Πού πήγε”;»
0 ΣΧΟΛΙΑ