Η ηθοποιός αποκάλυψε τις δυσκολίες που πέρασε με την υγεία της και το πώς είναι σήμερα. «Ήμουν χρόνια παράλυτη, υπέρχοντρη, 120 κιλά. Πέρασα φρικτούς πόνους, κάηκα ολόκληρη για δεύτερη φορά. Πέρασα από πολλές καταστάσεις δύσκολες… Πάλεψα 2 χρόνια για τον φυσικοθεραπευτή μου. Με σήκωσε, περπάτησα, ξαναζώ. Πήρα τη ζωή μου πίσω και η ζωή είναι ωραία τελικά…» είπε χαρακτηριστικά.
Όπως είπε η Μαίρη Χρονοπούλου, επιθυμεί όταν φύγει από τη ζωή να πετάξουν την τέφρα της στη θάλασσα. «Έτσι θέλω να γίνει. Να μην ξέρει κανείς που είμαι. Ήρεμα, διακριτικά. Για όνομα του Θεού, όχι κηδείες. Πιστεύω στη σεμνότητα της αποχώρησης. Η μετάβασή μου σε έναν άλλο κόσμο είναι πολύ σοβαρό πράγμα και θέλω να γίνει σεμνά».
«Δεν θέλω να γεράσω πάρα πολύ. Είμαι ήδη μεγάλη, δεν θέλω να γίνω πολύ πολύ μεγάλη» κατέληξε η σπουδαία ηθοποιός στο Happy Day.
Όπως είπε η σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου σχετικά με την καύση μετά τον θάνατό της, «εγώ το κάνω συμβολαιογραφικά. Την όλη διαδικασία παραλαβής της σορού μου, όταν εγκαταλείψω αυτόν τον κόσμο -διότι δεν είναι μόνο η καύση που με απασχολεί αλλά κι όλη η διαδικασία που θα προηγηθεί.
Τα έχω όλα μυστικά, όπως κι όλη αυτή την ιστορία, υπό απόλυτη σεμνότητα και λιτά. Η τελευταία μου εναπόθεση θα είναι σε χρώμα λευκό. Κι όχι φέρετρο. Κανείς δεν θα ξέρει πού θα βρίσκομαι. Το τελευταίο «πάρτι» έχει άλλο πλάνο! Η καύση είναι ένας εξαγνισμός! Είναι προτιμότερο να σε σπαράζουν σκαθάρια και σκουλήκια;» και πρόσθεσε:
«Δείξε μου -σε όλη την ανθρώπινη ιστορία- έναν αθάνατο! Έζησε ποτέ κανείς αιώνια; Μια απλή μετάβαση είναι! Είναι η μοίρα μας. Τώρα, αν με ρωτάς πως θα πάρουν οι φίλοι μου αυτήν την απόφασή μου; Εκείνο που είναι βέβαιο, ένας πολύ πολύ αγαπητός μου άνθρωπος γίνεται έξαλλος όταν το ακούει. Κι είπε ότι θα κάνει το παν για να το εμποδίσει! Λυπάμαι, καλέ μου, που οι απόψεις μας διίστανται!».
Για την Μάρθα Καραγιάννη
Όπως είπε η Μαίρη Χρονοπούλου, μιάμιση ώρα μετά τον θάνατο της Μάρθας Καραγιάννη το τηλέφωνό της δεν σταμάτησε να χτυπά ζητώντας της δηλώσεις για την τηλεόραση και το διαδίκτυο.
Στο στεφάνι που έστειλε έγραψε: «Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, Μαρθούλα μου!» «Γιατί το έκανα αυτό; Γιατί 20 χρόνια, που ήμουν μεταξύ ζωής και θανάτου στα νοσοκομεία, ελαχιστότατες συνάδελφοι ήρθαν να με δουν: η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, η Μπεάτα Ασημακοπούλου κι η Μαρθούλα. Καμία άλλη… Καλό κορίτσι! Δεν έχω εύκολο πια το κλάμα εδώ και πολύ καιρό. Κλαίει μόνο το μέσα μου!»
0 ΣΧΟΛΙΑ