10 ημέρες βουβού πόνου: Ο Τραϊανός Δέλλας και ο επίλογος του μεγάλου έρωτα με τη Γωγώ Μαστροκώστα

Ο Τραϊανός Δέλλας ξεχώριζε πάντα για το ήθος του, επιλέγοντας συνειδητά να κρατά την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και να μιλά αποκλειστικά μέσα από το έργο του στα γήπεδα. Ως εμβληματική μορφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, έζησε μοναδικές στιγμές δόξας και κορυφαίες επιτυχίες που γράφτηκαν με χρυσά γράμματα στην αθλητική ιστορία της χώρας.

Ωστόσο, πίσω από την εικόνα του ισχυρού αθλητή και προπονητή, κρύβεται μια προσωπικότητα που δοκιμάστηκε σκληρά από τη ζωή, αντιμετωπίζοντας βαθιές προσωπικές απώλειες και οδύνη.

Μαστροκώστα - Δέλλας

Οι πρώτοι κλυδωνισμοί και ο μεγάλος έρωτας της ζωής του

Πριν η μοίρα τον φέρει κοντά στη Γωγώ Μαστροκώστα, τον άνθρωπο που έμελλε να σφραγίσει την πορεία του, ο Τραϊανός Δέλλας είχε ήδη βιώσει μια σημαντική προσωπική ανατροπή, καθώς ο πρώτος του γάμος οδηγήθηκε σε διαζύγιο. Η περίοδος εκείνη τον επηρέασε βαθιά, κάνοντάς τον ακόμα πιο εσωστρεφή.

Η γνωριμία του με τη Γωγώ Μαστροκώστα άλλαξε τα πάντα, δημιουργώντας μια σχέση βαθιάς αγάπης, αμοιβαίου σεβασμού και απόλυτης αφοσίωσης που άντεξε στον χρόνο. Παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν κατά καιρούς, η ίδια είχε ξεκαθαρίσει δημόσια πως η σχέση τους ξεκίνησε όταν εκείνος είχε ήδη κλείσει τον πρώτο κύκλο της προσωπικής του ζωής.

VIRAL

Ατζούν Ιλιτζαλί: Επισκέφθηκε τον Σταύρο Φλώρο και του έδωσε ένα μοναδικό δώρο – Η φωτογραφία που συγκλονίζει, ποια είναι τα δύο κορίτσια πλάι του;

Μέσα στην χλιδή τα γενέθλια της Αλεξάνδρας Νίκα: Μέσα στο νεοκλασικό της Κριθαριώτη – Δεν έλειπε η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ (βίντεο)

«Έτσι βρήκα τον Σεργιανόπουλο στο διαμέρισμα»: Ο Πάνος Σόμπολος για την εικόνα που αντίκρισε μετά τη δολοφονία

Το ζευγάρι, ωστόσο, ήρθε αντιμέτωπο με μια πολύ οδυνηρή στιγμή στην κοινή τους πορεία, όταν έχασαν το παιδί που περίμεναν με μεγάλη προσμονή, ένα πλήγμα που τους συγκλόνισε αλλά τελικά τους έδεσε ακόμα περισσότερο, οδηγώντας τους στη δημιουργία μιας δεμένης και όμορφης οικογένειας.

Η πιο σκληρή δοκιμασία και το ύστατο «αντίο»

Η μεγαλύτερη και πιο άνιση μάχη δόθηκε τα τελευταία χρόνια, με τον μακροχρόνιο και επίπονο αγώνα της Γωγώς Μαστροκώστα ενάντια στον καρκίνο. Σε κάθε στάδιο αυτής της δύσκολης διαδρομής, ο Τραϊανός Δέλλας παρέμεινε ο απόλυτος στυλοβάτης της, προσφέροντας τη στήριξή του αθόρυβα, διακριτικά και με απαράμιλλη αξιοπρέπεια.

Τραϊανός Δέλλας - Γωγώ Μαστροκώστα

Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, έπειτα από νοσηλεία στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», βυθίζοντας στο πένθος τους οικείους της και όλους όσοι την αγαπούσαν. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στο Ελληνικό μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, ενώ η ταφή πραγματοποιήθηκε στο αγαπημένο της Μεσολόγγι.

Η πιο συγκλονιστική στιγμή γράφτηκε μετά το πέρας της τελετής: όταν οι παρευρισκόμενοι άρχισαν να αποχωρούν, ο Τραϊανός Δέλλας παρέμεινε για πολλή ώρα ολομόναχος πάνω από το μνήμα της συντρόφου του, αρνούμενος να αποχωριστεί τη γυναίκα με την οποία μοιράστηκε έναν μεγάλο και ανεξίτηλο έρωτα.

Όσα είπε ο Τραϊανός Δέλλας στον συγκλονιστικό επικήδειο για τη σύζυγό του

Ο Τραϊανός Δέλλας αποχαιρέτησε τη γυναίκα της ζωής του με έναν επικήδειο που καθήλωσε όσους βρίσκονταν στην εκκλησία.

«Άγγελε μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. Ο φύλακας, άγγελός μου, μου έλεγες. Στα πεντηκοστά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήρανε για την εντατική λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι είχα επιμονή και υπομονή, αλλά πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου.

Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν και αυτό είναι μια απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου ‘ριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες.

Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου, γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.

Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε μια στιγμή. Πάντα ήσουν μέσα στο μυαλό μου και προτεραιότητά μου. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου.

Τα “σ΄ αγαπώ” που σου έχω πει είναι πολύ λίγα για αυτό που αισθανόμουν για σένα. Το ευχαριστώ είναι πολύ μικρό για αυτό που μου έδωσες. Η ευγνωμοσύνη στον Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά είναι μεγάλη, άσχετα αν δεν κράτησε περισσότερο.

Αγάπη μου, άγγελέ μου, κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα να μη φοβάσαι γιατί είμαι δίπλα σου. Σου έλεγα “θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε and θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκανε όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το ‘πα “μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.

Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ και πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά αποκεί, να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει. Και ένα κομμάτι θέλω να πω που αφιερώναμε ο ένας στον άλλον. Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη ότι πάλι σε εσένα θα ερχόμουν. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουν, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ.

Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια, δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της, σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου, γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου».