«Ο Θεόδωρος και Ελένη»: Γιατί αξίζει να oδηγήσεις μέχρι το τέρμα της Αττικής;

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ωχ, φίλε, τι διαδρομή! Αλήθεια σου λέω, στην αρχή σκέφτηκα «τι τραβάμε για ένα πιάτο φαγητό;», αλλά τελικά άξιζε μέχρι την τελευταία ρανίδα. Ξεκίνησα από το κέντρο της Αθήνας με την ιδέα ότι πάω για ένα απλό γεύμα κάπου παραθαλάσσια και να το συνδυάσω με μια βουτιά, αλλά κατέληξε να είναι μια πραγματική οδύσσεια γεύσεων.

Το ταξίδι προς το νοτιότερο άκρο της Αττικής, κοντά στο Σούνιο, ήταν από μόνο του μια εμπειρία. Πρέπει να έχεις υπομονή, να σου πω την αλήθεια. Πρώτα, η κίνηση από τη Γλυφάδα μέχρι τη Βάρκιζα, που σπάει λίγο καθώς ο κόσμος μοιράζεται στις παραλίες. Μετά, όμως, από την Ανάβυσσο και μετά, η διαδρομή γίνεται όλο και πιο όμορφη, πιο γραφική. Είναι για αυτούς που έχουν το πείσμα να γράψουν εξήντα χιλιόμετρα για ένα μπάνιο – ή, στην περίπτωσή μου, για τους πραγματικούς καλοφαγάδες.

Θεόδωρος και Ελένης: Το κρυμμένο διαμάντι

Φτάνοντας στον μικρό παραθαλάσσιο οικισμό, ένιωσα ότι ανακάλυπτα ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Η ψαροταβέρνα «Ο Θεόδωρος και η Ελένη» λειτουργεί από το 1986 και είναι μια πραγματικά οικογενειακή υπόθεση. Σκέψου, οι άνθρωποι δεν είχαν καμία σχέση με την εστίαση! Ο Θεόδωρος και η Ελένη άφησαν τους αθηναϊκούς ρυθμούς για να ζήσουν πιο ήσυχα και να μεγαλώσουν τα τρία τους παιδιά. Μπορεί να μην ήξεραν από προμηθευτές και επαγγελματικές κουζίνες, αλλά είχαν μεράκι – ειδικά ο Θεόδωρος με τα μαγειρευτά του. Και το πιο εντυπωσιακό; Από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα, οι συνταγές τους παραμένουν ίδιες και απαράλλαχτες. Γιατί να τις αλλάξουν άλλωστε, αφού είναι τόσο επιτυχημένες;

Η ναυαρχίδα του μενού: Τα μύδια!

Ξεκίνησαν με ψάρι από το Λαύριο, καλαμάρι και γαρίδες. Κάποια κρεατικά που είχαν στην αρχή, μέχρι τα μέσα του ’90 είχαν φύγει εντελώς, αφήνοντας στον κατάλογο μόνο τις γεύσεις της θάλασσας. Και κάπου εκεί, το 1989, εμφανίστηκαν τα μύδια! Αυτό ήταν! Ένας μυδοκαλλιεργητής από τη Θεσσαλονίκη τους τα έφερε να τα δοκιμάσουν, και από τότε, τα φέρνουν από εκεί και μάλιστα τα προμηθεύουν και σε άλλες ταβέρνες στην περιοχή.

Όπως είπε ο Νίκος Νικολουτσόπουλος, ο γιος του Θεόδωρου και της Ελένης, που πλέον κρατάει το παλιό μαγαζί: «Το ότι τα δουλεύουμε χρόνια, όλοι τα παίρνουν από εμάς. Τότε που τα πρωτοφέραμε ο κόσμος δεν συνήθιζε να τρώει μύδια. Πλέον δεν θα δεις τραπέζι εδώ χωρίς αυτά». Και είχε απόλυτο δίκιο!

Βρήκα και το «καινούργιο» τους μαγαζί, λίγο πριν το παλιό, κρυμμένο μέσα σε ένα οικόπεδο με τραπέζια κάτω από ελιές και φιστικιές. Σου δίνει την αίσθηση ότι είσαι σε ένα εντελώς διαφορετικό μέρος, ένα πραγματικά ειδυλλιακό σκηνικό.

Και τώρα, για τα μύδια… Είναι πραγματικά το σήμα κατατεθέν τους! Δοκίμασα τα αχνιστά με σκόρδο και κρασί (Ροδίτη και Σαββατιανό) – απλά, λιτά και απίστευτα νόστιμα. Αλλά και τα πιο πληθωρικά, πάλι αχνιστά, με φέτα (μου τόνισαν «αυστηρά με φέτα, και όχι λευκό τυρί!») και ρίγανη, ήταν εξίσου υπέροχα. Αν είσαι με μεγάλη παρέα, σου προτείνω ανεπιφύλακτα να παραγγείλεις και τα δύο!

Αλλά δεν ήταν μόνο τα μύδια. Η σαλάτα «ποικιλία» είναι επίσης must-eat. Με χόρτα εποχής, αλμύρα το καλοκαίρι, σταμναγκάθι και ζοχούς τον χειμώνα, παντζάρια, ντομάτα, ρόκα, φάβα και μαυρομάτικα, είναι πλούσια και χορταστική. Οι μερίδες γενικά είναι πολύ γενναιόδωρες εδώ.

Οι γαρίδες πανέ με σουσάμι είναι μια άλλη μεγάλη επιτυχία. Έχουν δουλέψει πολύ τις γαρίδες και τις βρίσκεις σε διάφορες εκδοχές, φέρνοντας ακόμα και φρέσκια γαρίδα γάμπαρη από την Αμφιλοχία. Υπάρχει επίσης ψιλό ψαράκι (μαριδάκι, αθερίνα), φρέσκο καλαμάρι, σαρδέλα, γαύρος φιλέτο, και φυσικά, μπορείς να ρωτήσεις για το μεγάλο ψάρι της ημέρας. Μην ξεχάσεις να ζητήσεις τις μπαλίτσες φέτας με ανθόμελο και κάρδαμο – είναι ένα πεντανόστιμο ορεκτικό.

Και για τους λάτρεις των αποσταγμάτων, και στα δύο μαγαζιά θα βρεις μια εντυπωσιακή συλλογή: περίπου σαράντα ετικέτες σε ούζο από διάφορες περιοχές και είκοσι σε τσίπουρο. Μου έδωσαν μάλιστα και όλες τις πληροφορίες για τους αλκοολικούς βαθμούς και την προέλευσή τους – απλά να έχεις όρεξη να δοκιμάζεις!

Το μυστικό της επιτυχίας

Παρόλο που δεν έχουν θέα θάλασσα, τα Σαββατοκύριακα δεν πέφτει καρφίτσα. Ο Νίκος εξήγησε: «Το ότι είμαστε εκτός τουριστικής ζώνης ήταν ένας λόγος παραπάνω για εμάς να προσπαθήσουμε περισσότερο για να έχουμε ένα καλύτερο αποτέλεσμα και να καταφέρουμε να τραβήξουμε τον κόσμο μέχρι εδώ». Το μυστικό τους; Η καλή πρώτη ύλη, η απλότητα στη διαχείρισή της που αναδεικνύει την ποιότητά της, και η σταθερότητά τους όλα αυτά τα χρόνια. Δεν προσπάθησαν ποτέ να ακολουθήσουν τις εκάστοτε μόδες, αλλά συνέχισαν με όσα γνώριζαν καλά.

Αυτή η ψαροταβέρνα είναι πραγματικά μια εγγύηση. Ήταν μια εμπειρία που σίγουρα θα επαναλάβω!

Τηλέφωνο: 2292 051936

Διεύθυνση: Λεωφ. Λεγραινών, Λαυρεωτική 195 00