“Άλλη μια νύχτα”: Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο αξίζει μια… δεύτερη ευκαιρία! (PHOTOS & TRAILER)
Ο υποψήφιος για Όσκαρ Πολ Βάιτζ (“About A Boy”) σκηνοθετεί το βραβευμένο βιβλίο “Another Bullshit Night in Suck City“, βασισμένο στην αληθινή ιστορία του συγγραφέα Νικ Φλιν. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Πολ Ντέινο (“There Will Be Blood”), Τζούλιαν Μουρ (“The Hours”, “A Single Man”) και Ολίβια Θέρλμπι (“The Darkest Hour”).
Ο Νικ Φλιν, ένας νεαρός συγγραφέας που αναζητά τον εαυτό του, πιάνει δουλειά ως εθελοντής σ’ ένα άσυλο αστέγων. Έχει πρόσφατα χάσει την αγαπημένη του μητέρα και έχει να δει τον πατέρα του, Τζόναθαν, από όταν ήταν παιδί. Ο Τζόναθαν, πρώην κατάδικος, αλκοολικός, αναξιόπιστος κι εκκεντρικός, αυτοπροσδιορίζεται ως ένας σπουδαίος ποιητής, και μπαίνει συνεχώς σε μπελάδες λόγω της συμπεριφοράς του. Ένα βράδυ, ανάμεσα στους άπορους στο άσυλο όπου δουλεύει, ο Νικ θα αναγνωρίσει τον πατέρα του και θα προσπαθήσει να δώσει μια ευκαιρία και στους δύο προτού να είναι πολύ αργά.
VIRAL
Λίγα λόγια για την παραγωγή
Μπορεί η ιστορία μιας ζωής να έχει δύο συγγραφείς;
Ο Νικ Φλιν άρχισε να γράφει ένα βιογραφικό σημείωμα το 1997. Χρειάστηκε 7 χρόνια για να το ολοκληρώσει, και να εκδοθεί με τον τίτλο “Another Bullshit Night in Suck City“.
Ο Πολ Βάιτζ άρχισε να γράφει το σενάριο, βασισμένο στο βιβλίο του Νικ, το 2004. Χρειάστηκε 7 χρόνια για να το ολοκληρώσει και να ξεκινήσει τα γυρίσματα, με τον τίτλο “Being Flynn / Άλλη Μια Νύχτα“.
Τόσο ο Βάιτζ όσο ο Νικ ένιωσαν την ανάγκη να διηγηθούν την ιστορία του Νικ, καθώς και ενός άλλου άντρα, του Τζόναθαν Φλιν, του πατέρα του Νικ.
Τα απομνημονεύματα του Νικ εξιστορούν τη ζωή του καθώς μεγαλώνει στα προάστια της Μασαχουσέτης στη δεκαετία του ’70, και τη δουλειά του σ’ ένα άσυλο αστέγων στη Βοστόνη τη δεκαετία του ’80. «Δε μεγάλωσα με τον πατέρα μου, δεν τον γνώριζα καλά. Είχαν περάσει 18 χρόνια από την τελευταία φορά που τον είχα δει. Έπειτα ήρθε ως φιλοξενούμενος στο καταφύγιο όπου δούλευα. Οι ζωές μας διασταυρώθηκαν και καταφέραμε μ’ αυτό τον τρόπο να γνωριστούμε λιγάκι». Όσο δοκιμαζόταν από μια επώδυνη οικογενειακή ιστορία λόγω του αποξενωμένου του πατέρα, ο Νικ ταυτόχρονα αντιμετώπιζε τον εθισμό του με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.
Ο Βάιτζ διάβασε το βιβλίο όταν εκδόθηκε το 2004, και κατάλαβε αμέσως ότι η ιστορία αυτή θα έπρεπε να γυριστεί σε ταινία. Η πρώτη τους συνάντηση ήταν τόσο ενθαρρυντική, που ο Νικ σύντομα έδωσε τη συγκατάθεσή σου για τη μεταφορά της ιστορίας στη μεγάλη οθόνη. «Ο Πολ είχε ένα ακαταμάχητο όραμα για την ιστορία από την αρχή, κι όταν αποφασίσαμε να δουλέψουμε μαζί έγραψε μια πρώτη βερσιόν του σεναρίου που ήταν καταπληκτικό», λέει ο Νικ Φλιν.
Οι συγγραφικές και σκηνοθετικές δουλειές του Βάιτζ επικεντρώνονται συχνά στη δυναμική των οικογενειακών σχέσεων και κυρίως στις σχέσεις πατέρα-γιου. Το “Being Flynn” όμως τον έβαζε μέσα σ’ ένα καινούργιο δραματουργικό πλαίσιο, αφού αυτή η ιστορία ήταν ιδωμένη μέσα από την ματιά μιας συγκινητικής αυτοβιογραφικής αφήγησης. Η προσέγγιση του Βάιτζ κατά τη διάρκεια της συγγραφής του σεναρίου ήταν επικεντρωμένη στο σεβασμό προς τις βιωματικές εμπειρίες του Νικ – ταυτόχρονα όμως εξερευνώντας το διαχρονικό θέμα της οικογένειας – μέσα από ένα παιδί που συμφιλιώνει την προσωπική του πορεία με τη ζωή, τα ελαττώματα και τα χαρακτηριστικά των γονιών του. Προτού λοιπόν ξεκινήσουν τα γυρίσματα της ταινίας, ο Βάιτζ έγραψε 30 εκδοχές, στις οποίες στοιχεία της ιστορίας εμπλουτίζονται, και οι χαρακτήρες γίνονται αμαλγάματα αληθινών ανθρώπων.
Ο παραγωγός Άντριου Μιάνο αναφέρει, «ο Πολ έχει ακόμα όλα τα draft του σεναρίου, σε περίπτωση που κάποιος αμφιβάλλει ότι πράγματι έφτασαν τις 30 βερσιόν. Κανένα draft δεν κατέληγε σε χολιγουντιανό happy end, και μερικά μάλιστα είχαν πιο «σκοτεινό» τέλος. Αυτή όμως είναι μια ιστορία αληθινών ανθρώπων, που βιώνουν αληθινές εμπειρίες. Είναι η ιστορία του Νικ, αλλά και του Τζόναθαν, και ο Πολ κατάφερε να απεικονίσει πολύ καλά τα μπρος-πίσω της σχέσης τους».
Οι συζητήσεις ανάμεσα στον Νικ και τον Βάιτζ γύρω από την ταινία δε σταμάτησαν καθόλου, ούτε ακόμα κι όταν ο σκηνοθέτης γύριζε άλλες ταινίες, και πιο συγκεκριμένα τρεις, στη διάρκεια των επτά χρόνων. Οι δυο τους έκαναν εκτενείς έρευνες και για το λόγο αυτό ταξίδεψαν αρκετές φορές στη Βοστόνη. Συνάντησαν μάλιστα εργαζόμενους στο άσυλο αστέγων όπου είχε εργαστεί ο Νικ και είχε φιλοξενηθεί για ένα διάστημα ο Τζόναθαν. «Ο Πολ κι εγώ ήμασταν εκεί στα δείπνα, στα κοινά λουτρά, ακόμα και την ώρα που όλοι πέφτουν για ύπνο», λέει ο Νικ. «Γνωρίζω ανθρώπους που δουλεύουν ακόμα εκεί, αλλά και άστεγους που φιλοξενούνταν εκείνη την εποχή, και συνεχίζουν να πηγαίνουν εκεί και τώρα».
Ο Νικ και ο Πολ συμμετείχαν και στις νυχτερινές διαδρομές με το φορτηγάκι του ασύλου, κατά τη διάρκεια των οποίων προσπαθούν να ενθαρρύνουν αστέγους που βρίσκουν στο δρόμο να έλθουν στο καταφύγιο. «Ο Πολ κι εγώ φορούσαμε κάτι πολύ λεπτά μπουφάν, ενώ στη Βοστόνη τα βράδια η θερμοκρασία έπεφτε στους -5. Χρειάστηκε να δανειστούμε κάτι τεράστια παλτό για να βγούμε από το φορτηγάκι γύρω στις 2 το πρωί. Πήγαμε σε μια περιοχή όπου θυμόμουν ότι εκεί μαζεύονταν αρκετοί άστεγοι, κι όταν επιστρέψαμε στο όχημα είδαμε ότι έλειπε, γιατί στο μεταξύ είχε φτάσει ειδοποίηση ότι κάποιος είχε μπλέξει. Καθίσαμε εκεί λοιπόν ελπίζοντας ότι θα επέστρεφε, και τότε καταλάβαμε πολύ καλά πώς μπορεί να νιώθει κάποιος αν βρεθεί σ’ αυτή την κατάσταση», εξηγεί ο Νικ. «Όταν επέστρεψε το φορτηγάκι, μάθαμε ακριβώς τι είχε συμβεί. Ένας άντρας δεν είχε γυρίσει στο άσυλο για να προφυλαχθεί από το κρύο, κι αυτό γιατί μια ομάδα νεαρών τον είχε χτυπήσει μέχρι θανάτου. Ο Πολ αποφάσισε να ενσωματώσει αυτή την ιστορία μέσα στην ταινία, κι εκείνο το βράδυ συνειδητοποίησε ότι οι άστεγοι – που συχνά τους θεωρούμε μια απειλή – στην πραγματικότητα είναι ευάλωτοι και εκτεθειμένοι στο κρύο και τον κίνδυνο από άλλους ανθρώπους».
Aπό 2 Αυγούστου στις αίθουσες από την Odeon
Για να δείτε το trailer κάντε κλικ εδώ.
0 ΣΧΟΛΙΑ