ΑΡΧΙΚΗ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ

«Ένιωσα σαν αρνί στη σούβλα…» – Ανατριχιάζει με την περιγραφή του ο Βασίλης για την φονική πυρκαγιά στο Μάτι (Video)

«Ένιωσα σαν αρνί στη σούβλα…» – Ανατριχιάζει με την περιγραφή του ο Βασίλης για την φονική πυρκαγιά στο Μάτι (Video)
Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Η φονική πυρκαγιά στο Μάτι, στοίχισε τη ζωή σε 104 άτομα και σήμερα πέντε χρόνια μετά από αυτή την τραγωδία, η Δικαιοσύνη καλείται να αποδώσει ποινικές ευθύνες σε όσους κρίνει ενόχους για αυτόν τον εφιάλτη.

Διαβάστε επίσης: «Μακάρι να είχε καεί μόνο η μητέρα μου…» – Συγκλονίζει ο Νίκος Γιαννόπουλος με την περιγραφή του για την φονική πυρκαγιά στο Μάτι (Video)

Ήταν 23 Ιουλίου του 2018 όταν η πύρινη λαίλαπα εξαπλωνόταν στην Ανατολική Αττική, προκαλώντας στο πέρασμά μια ανείπωτη καταστροφή. Οικογένειες ξεκληρίστηκαν, περιουσίες καταστράφηκαν και φυσικός πλούτος χάθηκε στις στάχτες.

«Ένιωσα σαν αρνί στη σούβλα…»

Ο Βασίλης και η Μαίρη που έχασαν την επιχείρησή τους μίλησαν στην εκπομπή, «Αλήθειες με τη Ζήνα» και στον Σπύρο Σιγούρο για την τραγική εκείνη ημέρα, αλλά και για την ζωή τους σήμερα.




Πυρκαγιά στο Μάτι: «Παρατηρούσα την απόγνωση και τον τρόμο στα μάτια τους! Για 2 χρόνια έβγαζε μαυρίλα η γη» – Η εξομολόγηση της Χριστίνας Λαμπίρη 5 χρόνια μετά την κόλαση (Video)

Πέντε χρόνια μετά την πολύνεκρη πυρκαγιά στο Μάτι, η Χριστίνα Λαμπίρη μίλησε στις «Αλήθειες με τη Ζήνα» καθώς και το δικό της σπίτι κάηκε στην καταστροφική φωτιά. Περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο τι έζησε τη μοιραία μέρα που χάθηκαν πάνω από 100 άνθρωποι αλλά και πώς βιώνει το τραύμα 5 χρόνια μετά. Παράλληλα, δείτε εδώ την σπαρακτική ανάρτηση για τα γενέθλια της Σοφίας και της Βασιλικής που χάθηκαν στην φονική φωτιά

Η εξομολόγηση της Χριστίνας Λαμπίρη 5 χρόνια μετά την κόλαση στο Μάτι

«Το ξαναζούμε κάθε φορά που το συζητάμε. Ήμουν εδώ και παρακολουθούσα με αγωνία τι συνέβαινε ζωντανά. Ο καπνός, οι στάχτες έφταναν μέχρι εμάς. Στις 6 το απόγευμα η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, η φωτιά ήταν πολύ κοντά.

Καταγράφω σε βίντεο την προσπάθεια των πυροσβεστών να πάρουν νερό και εκείνη τη στιγμή κόβεται το ρεύμα και καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά και ανατριχιάζω. Βγαίνουμε από την μπροστινή πλευρά του σπιτιού και ήδη είχαν αρχίσει κάφτρες να φτάνουν στο σπίτι.

Η πρώτη σκέψη ήταν να κατέβω στη θάλασσα, να βρεθώ στην παραλία μας, στο Κόκκινο Λιμανάκι. Είχα άγιο γιατί ο Θανάσης (σ.σ. ο σύζυγός της) δεν έρχεται τα μεσημέρια, ήταν η μοναδική φορά που ήταν εδώ και μου έδωσε τη σωστή συμβουλή, να μπω στο αυτοκίνητο και να πάω προς τη Ραφήνα.

Έξω από το σπίτι ήταν όλα τα αυτοκίνητα κολλημένα, μέσα ήταν ηλικιωμένοι, παιδιά, ζωάκια και παρατηρούσα την απόγνωση και τον τρόμο στα μάτια τους. Να βλέπω από τον καθρέφτη τις πύρινες γλώσσες στις κορφές των δέντρων.

Ήθελα να κατέβω ξανά τα σκαλιά και ο Θανάσης μου είπε να μπω στο αντίθετο ρεύμα και να φύγω. Η αγωνία μου μετά ήταν ο Θανάσης. Κάθε οικογένεια είναι μια διαφορετική ιστορία. Το σπίτι μας τρόμαξα να το γνωρίσω. Όλο το σαλόνι είχε καταστραφεί, είχαν σπάσει όλα τα τζάμια, είναι τέτοιο το σοκ που δεν θυμάσαι τι υπήρχε.




Τα δύο χρόνια που ακολούθησαν ήταν μια νεκρή πόλη, κάθε φορά που έβρεχε μύριζε καμένο. Κάθε δυο ώρες άλλαζα το νερό του σκύλου γιατί έβγαινε μαύρο, η γη έβγαζε μαυρίλα. Δεν ξεπερνιέται. Όταν έχει αέρα η περιοχή είμαι πάντα σε ετοιμότητα» είπε δείχνοντας τα νέα δέντρα που βγήκαν μόνα τους μέσα σε 5 χρόνια.

«Σε στιγματίζει για πάντα, η ζωή σε προχωράει. Αν εγώ δεν μπορώ να ξεπεράσω την υλική ζημιά πώς μπορούν να το ξεπεράσουν οι άνθρωποι που βίωσαν τον χαμό των δικών τους ανθρώπων; Θέλω να πιστέψω ότι θα υπάρξει δικαίωση ως ελάχιστο φόρο τιμής στους ανθρώπους που “έφυγαν”».

0 ΣΧΟΛΙΑ

Προσθήκη Σχόλιου