Ντράπηκε και η ντροπή με τα κοράκια στην κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη: Πήγαν με τα κινητά πάνω απ’ τον τάφο του….
Η τελευταία πράξη του αποχαιρετισμού στον Γιώργο Μαζωνάκη θα έπρεπε να είναι μία στιγμή σιωπής, σεβασμού και αξιοπρέπειας. Κι όμως, στο περιθώριο της ταφής του δημοφιλούς τραγουδιστή στο Γ’ Κοιμητήριο Νίκαιας καταγράφηκαν εικόνες που προκάλεσαν οργή και απογοήτευση. Όπως δείχνει και το @xrysopigibymusic, άνθρωποι που είχαν συγκεντρωθεί στο σημείο, στην προσπάθειά τους να πλησιάσουν όσο περισσότερο μπορούσαν στον τάφο και να εξασφαλίσουν μία φωτογραφία ή ένα βίντεο με το κινητό τους, φέρονται να πάτησαν ακόμη και πάνω σε γειτονικά μνήματα. Μία εικόνα που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί από τη συγκίνηση ή τον συνωστισμό.
Κινητά πάνω από τον τάφο και κόσμος πάνω στα μνήματα
Η κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη συγκέντρωσε πλήθος ανθρώπων που θέλησαν να πουν το τελευταίο «αντίο» σε έναν καλλιτέχνη που για χρόνια είχε ισχυρή παρουσία στο ελληνικό τραγούδι. Συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες αλλά και απλοί θαυμαστές βρέθηκαν στο Γ’ Κοιμητήριο Νίκαιας για να τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία. Το κλίμα ήταν βαρύ και η συγκίνηση έντονη. Ωστόσο, μαζί με τους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί για να αποχαιρετήσουν με διακριτικότητα τον τραγουδιστή, υπήρξαν και συμπεριφορές που επισκίασαν τη στιγμή. Οι εικόνες από το κοιμητήριο μετά την ολοκλήρωση της ταφής είναι χαρακτηριστικές. Στην προσπάθεια ορισμένων να αποκτήσουν καλύτερη οπτική επαφή με το σημείο όπου είχε ταφεί ο Γιώργος Μαζωνάκης, άνθρωποι φαίνεται να ανεβαίνουν ή να πατούν πάνω σε διπλανούς τάφους. Παράλληλα, διαβάστε εδώ τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την υπόθεση.
Και όλα αυτά για ποιο λόγο; Για μία φωτογραφία; Για ένα βίντεο; Για ένα πλάνο που λίγα λεπτά αργότερα ενδεχομένως θα ανέβαινε στα social media; Η παρουσία τόσο μεγάλου αριθμού ανθρώπων σε έναν περιορισμένο χώρο μπορεί ασφαλώς να προκαλέσει συνωστισμό. Αυτό, όμως, απέχει πολύ από το να θεωρηθεί δικαιολογία για την καταπάτηση ενός τάφου ή ενός μνημείου που αποτελεί τον χώρο ανάπαυσης ενός άλλου ανθρώπου. Κάθε μνήμα έχει τη δική του ιστορία. Πίσω από κάθε όνομα που βρίσκεται χαραγμένο σε μία πλάκα υπάρχει μία οικογένεια, άνθρωποι που έχουν πονέσει και ένας νεκρός που δικαιούται τον ίδιο ακριβώς σεβασμό, είτε υπήρξε διάσημος είτε όχι. Ακριβώς γι’ αυτό οι συγκεκριμένες εικόνες προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση.
VIRAL
Ο αποχαιρετισμός ενός δημοφιλούς προσώπου δεν μπορεί να μετατρέπεται σε κυνήγι της καλύτερης φωτογραφίας. Η ανάγκη κάποιου να κρατήσει μία εικόνα από μία τόσο φορτισμένη στιγμή είναι κατανοητή μέχρι το σημείο που δεν παραβιάζει τα όρια της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τους υπόλοιπους. Στην περίπτωση αυτή, όμως, φαίνεται ότι για κάποιους το κινητό απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από οτιδήποτε άλλο. Χέρια σηκωμένα στον αέρα, τηλέφωνα στραμμένα προς τον τάφο και άνθρωποι που προσπαθούσαν να βρεθούν όσο πιο κοντά γινόταν. Μία εικόνα που περισσότερο θύμιζε προσπάθεια καταγραφής ενός «θεάματος» παρά συμμετοχή σε μία κηδεία. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
Μια κηδεία δεν είναι συναυλία, δημόσια εμφάνιση ή κάποιο event στο οποίο ο καθένας προσπαθεί να τραβήξει το καλύτερο πλάνο. Είναι η στιγμή κατά την οποία μία οικογένεια αποχωρίζεται τον άνθρωπό της και οι φίλοι του καλούνται να συνειδητοποιήσουν ότι δεν θα τον ξαναδούν. Στην περίπτωση ενός καλλιτέχνη όπως ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι αναμενόμενο το ενδιαφέρον του κόσμου να είναι τεράστιο. Ένας τραγουδιστής με μεγάλη διαδρομή αποκτά μέσα από τα τραγούδια του μία ιδιαίτερη σχέση με το κοινό και πολλοί θαυμαστές αισθάνονται ότι αποχαιρετούν έναν άνθρωπο που υπήρξε κομμάτι της δικής τους ζωής. Αυτό το συναίσθημα, όμως, δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να ξεχνά πού βρίσκεται.
Τα κοιμητήρια είναι χώροι στους οποίους ο σεβασμός δεν αφορά μόνο τον άνθρωπο που κηδεύεται εκείνη τη στιγμή. Αφορά όλους όσοι αναπαύονται εκεί και, φυσικά, τις οικογένειές τους. Το να πατά κάποιος πάνω σε έναν ξένο τάφο προκειμένου να φωτογραφίσει τον τάφο ενός διάσημου ανθρώπου δημιουργεί μία παράδοξη και ιδιαίτερα άσχημη αντίφαση: επιχειρεί να τιμήσει έναν νεκρό προσβάλλοντας τη μνήμη κάποιου άλλου. Ακόμη πιο προβληματική είναι η εμμονή με την καταγραφή κάθε προσωπικής ή τραγικής στιγμής μέσα από την οθόνη ενός κινητού. Τα smartphones έχουν κάνει όλους μας δυνητικούς καταγραφείς όσων συμβαίνουν γύρω μας, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε στιγμή πρέπει και να φωτογραφηθεί.
Διαβάστε επίσης
Υπάρχουν περιστάσεις στις οποίες το κινητό μπορεί απλώς να μείνει στην τσέπη. Η κηδεία ενός ανθρώπου είναι μία από αυτές. Η ταφή του Γιώργου Μαζωνάκη ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα βαθιάς οδύνης, με τους ανθρώπους που τον αγάπησαν να τον συνοδεύουν στην τελευταία του κατοικία. Η μαζική παρουσία του κόσμου ήταν από μόνη της μία ένδειξη της σχέσης που είχε δημιουργήσει ο καλλιτέχνης με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς, όμως, στο περιθώριο αυτής της συγκινητικής παρουσίας καταγράφηκαν και συμπεριφορές που προκάλεσαν την πλέον αλγεινή εντύπωση. Γιατί υπάρχει μία πολύ λεπτή αλλά ξεκάθαρη γραμμή ανάμεσα στο «θέλω να είμαι εκεί για να αποχαιρετήσω έναν άνθρωπο που αγάπησα μέσα από τα τραγούδια του» και στο «πρέπει οπωσδήποτε να έχω τη φωτογραφία από τον τάφο του». Και όταν για να αποκτήσει κάποιος αυτή τη φωτογραφία φτάνει στο σημείο να πατά πάνω στους τάφους άλλων ανθρώπων, αυτή η γραμμή έχει πλέον ξεπεραστεί.
0 ΣΧΟΛΙΑ