Το θρίλερ του Πειραιά και η πτώση της «17 Νοέμβρη»: Πώς το μοιραίο λάθος του Σάββα Ξηρού οδήγησε στη σύλληψη του «Λάμπρου»-Αλέξανδρου Γιωτόπουλου

Μια από τις πιο σκοτεινές και καθοριστικές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, η εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη» το καλοκαίρι του 2002, συνεχίζει να προκαλεί ανατριχίλα και να εγείρει ερωτήματα. Το χρονικό της κατάρρευσης της οργάνωσης που σκόρπισε τον τρόμο στη χώρα για περισσότερες από δύο δεκαετίες δεν ξεκίνησε από κάποια μεγάλη επιχείρηση των μυστικών υπηρεσιών, αλλά από ένα τυχαίο, μοιραίο λάθος στα εκδοτήρια του Πειραιά. Η ιστορία αυτή, γεμάτη αιματηρές επιθέσεις, κλεμμένα οπλοστάσια, διπλά πρόσωπα και δικαστικά θρίλερ που συνεχίζονται μέχρι σήμερα, αποτελεί ένα διαρκές μάθημα ιστορικής μνήμης.
Η νύχτα που «έσκασε» η τρομοκρατία: Το λάθος στο λιμάνι του Πειραιά
Ήταν Σάββατο, 29 Ιουνίου 2002, λίγο μετά τις 22:00 το βράδυ, όταν το λιμάνι του Πειραιά έσφυζε από ζωή, ταξιδιώτες και αυτοκίνητα ενόψει της καλοκαιρινής περιόδου. Ξαφνικά, πίσω από τα εκδοτήρια εισιτηρίων μιας ναυτιλιακής εταιρείας, ένας αυτοσχέδιος ωρολογιακός μηχανισμός εξερράγη στα χέρια του άντρα που τον μετέφερε.
Ο τραυματίας έπεσε αιμόφυρτος στην άσφαλτο, σοβαρά ακρωτηριασμένος στο δεξί χέρι και με πολλαπλά τραύματα. Αρχικά, οι πολίτες πίστεψαν πως επρόκειτο για κάποιο ατύχημα, γρήγορα όμως αποκαλύφθηκε η αλήθεια: επρόκειτο για τον Σάββα Ξηρό, ο οποίος προσπαθούσε να στριμώξει τον εκρηκτικό μηχανισμό λίγο πριν από την προγραμματισμένη έκρηξη, όταν μια λανθασμένη κίνηση ή βραχυκύκλωμα πυροδότησε τη βόμβα πρόωρα. Η έκρηξη αυτή έμελλε να γίνει η αρχή του τέλους για την οργάνωση-φάντασμα.
Ο τραυματίας μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Καθώς οι μέρες περνούσαν και η κατάστασή του παρέμενε κρίσιμη, οι αρχές εντόπισαν πάνω του μια «αρμαθιά» κλειδιά —στοιχεία-κλειδιά που θα άνοιγαν τις πόρτες στις διαβόητες γιάφκες της οργάνωσης.
Οι γιάφκες-οπλοστάσια και η αποκάλυψη του «Λάμπρου»
Η αξιοποίηση των στοιχείων από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία οδήγησε τους αστυνομικούς στο διαμέρισμα-οδηγό της οδού Πάτμου 84, στα Κάτω Πατήσια. Όταν οι αρχές παραβίασαν την πόρτα, αντίκρισαν γραφομηχανίες, προκηρύξεις και την ιστορική κατακόκκινη σημαία με το κίτρινο αστέρι. Παράλληλα, τα κλειδιά οδήγησαν και σε δεύτερη διεύθυνση, στην οδό Δαμάρεως 73 στο Παγκράτι, όπου αποκαλύφθηκε το βαρύ οπλοστάσιο της οργάνωσης: αντιαρματικές ρουκέτες —που είχαν κλαπεί από το στρατόπεδο στο Συκούριο Λάρισας το 1989—, χειροβομβίδες, πυροκροτητές και τα διαβόητα πιστόλια των 45 χιλιοστών.
Μέσα από τις έρευνες και τις καταθέσεις, άρχισε να σχηματίζεται το προφίλ του ηγετικού στελέχους, του ανθρώπου που κινούσε τα νήματα χωρίς ποτέ να λερώνει τα χέρια του: ενός μεγαλύτερου σε ηλικία άντρα που αποκαλούνταν «Λάμπρος» ή «Μιχάλης», με ισχυρούς δεσμούς με τα Δωδεκάνησα και ιδιαίτερα τους Λειψούς.
Το ματωμένο χρονολόγιο των 23 θυμάτων
Η δράση της «17 Νοέμβρη» από το 1975 είχε αφήσει πίσω της 23 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, σημαδεύοντας την πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας:
- 23 Δεκεμβρίου 1975: Η πρώτη δολοφονία, με θύμα τον σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, Richard Welch, στο Ψυχικό.
- 14 Δεκεμβρίου 1976: Η εκτέλεση του απόστρατου αστυνομικού Ευάγγελου Μάλιου.
- 8 Απριλίου 1986 & 1 Μαΐου 1988: Οι δολοφονίες των διακεκριμένων βιομηχάνων Δημήτρη Αγγελόπουλου και Αλέξανδρου Αθανασιάδη.
- 26 Σεπτεμβρίου 1989: Η δολοφονία του βουλευτή και δημοσιογράφου Παύλου Μπακογιάννη στο κέντρο της Αθήνας.
- 14 Ιουλίου 1992: Η τραγική στιγμή κατά την οποία η ρουκέτα που εκτοξεύτηκε εναντίον του τότε υπουργού Οικονομικών Γιάννη Παλαιοκρασά αστόχησε, κόβοντας άδικα το νήμα της ζωής του 20χρονου φοιτητή Θάνου Αξαρλιάν.
- 28 Μαΐου 1997: Η δολοφονία του εφοπλιστή Κώστα Περατικού.
- 8 Ιουνίου 2000: Η τελευταία αιματηρή επίθεση εναντίον του Βρετανού στρατιωτικού ακόλουθου Stephen Saunders στη Λεωφόρο Κηφισίας.
Η σύλληψη του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στους Λειψούς
Το σκηνικό του κλοιού έσφιξε γύρω από τον φερόμενο ως «εγκεφαλικό» ηγέτη της οργάνωσης, τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο. Γιος ιστορικού στελέχους του τροτσκιστικού κινήματος, γεννημένος στο Παρίσι το 1944 και με έντονη παρουσία στον Μάη του ’68, ζούσε στην Αθήνα διπλή ζωή ως ήσυχος μεταφραστής με το ψευδώνυμο «Μιχάλης Οικονόμου», ενώ διατηρούσε εξοχικό στους Λειψούς.
Βλέποντας τα γεγονότα να καταρρέουν μετά την έκρηξη στον Πειραιά, ο Γιωτόπουλος επιχείρησε να διαφύγει. Στις 17 Ιουλίου 2002, άντρες της Αντιτρομοκρατικής τον εντόπισαν και τον συνέλαβαν διακριτικά στο λιμάνι των Λειψών. Όταν ο επικεφαλής των ερευνών τον πλησίασε λέγοντάς του χαρακτηριστικά «Γεια σου Λάμπρο», εκείνος προσπάθησε αρχικά να αρνηθεί την ταυτότητά του, επιμένοντας πως ονομάζεται Μιχάλης Οικονόμου, πριν τελικά αποκαλυφθεί η αλήθεια μέσα από τα δακτυλικά αποτυπώματα και τις αναλύσεις γραφολόγων.
Η δίκη, η καταδίκη και οι νεότερες δικαστικές εξελίξεις
Η μεγάλη δίκη της «17 Νοέμβρη» ξεκίνησε το 2003 στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, με τους κατηγορούμενους να έρχονται συχνά σε αντιπαράθεση μεταξύ τους. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος αρνήθηκε κατηγορηματικά τις κατηγορίες και τον ρόλο του αρχηγού, επιλέγοντας στάση πολιτικής αντιπαράθεσης. Το δικαστήριο, ωστόσο, τον έκρινε ένοχο, επιβάλλοντάς του 17 φορές ισόβια κάθειρξη και πολυετείς ποινές για ηθική αυτουργία σε ισάριθμες δολοφονίες, ληστείες και βομβικές επιθέσεις.
Διαβάστε επίσης
Η υπόθεση επανήλθε στο προσκήνιο πρόσφατα, όταν τον Μάιο του 2026, έπειτα από 24 χρόνια πραγματικής κράτησης, τα δικαστικά συμβούλια αποφάσισαν την προσωρινή αποφυλάκισή του με περιοριστικούς όρους λόγω ηλικίας (82 ετών) και ολοκλήρωσης σπουδών. Ωστόσο, η απόφαση αυτή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από συγγενείς θυμάτων και την πολιτεία. Ο Άρειος Πάγος παρενέβη άμεσα και, τον Ιούνιο του 2026, έκρινε την αποφυλάκισή του παράνομη και πρόωρη, καθώς δεν είχε συμπληρώσει το προβλεπόμενο από τον νόμο όριο των 25 ετών πραγματικής κράτησης για πολλαπλά ισόβια. Έτσι, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος οδηγήθηκε εκ νέου πίσω στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου συνεχίζει να εκτίει την ποινή του, κλείνοντας προσωρινά έναν από τους πιο τραυματικούς κύκλους της σύγχρονης ελληνικής ποινικής και πολιτικής ιστορίας.






0 ΣΧΟΛΙΑ