Η σχέση με τη μητέρα μας μάς ακολουθεί σε όλη τη ζωή ειδικά αν είσαι άντρας

Υπάρχουν σχέσεις που τελειώνουν, αλλά υπάρχουν και σχέσεις που δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά. Η σχέση με τη μητέρα είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική από αυτές. Είναι η πρώτη σημαντική σχέση της ζωής μας και, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αφήνει το αποτύπωμά της στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, την αγάπη, την ασφάλεια και τους ανθρώπους γύρω μας. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας μαθαίνουμε μέσα από τη μητέρα μας ή από το πρόσωπο που μας φροντίζει, αν ο κόσμος είναι ένα ασφαλές μέρος, αν αξίζουμε αγάπη και αν μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους άλλους. Η ποιότητα αυτής της πρώτης σχέσης μπορεί να επηρεάσει την αυτοπεποίθησή μας, τις συντροφικές μας σχέσεις, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αργότερα θα σταθούμε απέναντι στα δικά μας παιδιά. Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι η μητέρα καθορίζει απόλυτα το ποιοι θα γίνουμε. Η προσωπικότητα διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες, ενώ η σχέση με τον εαυτό μας και οι εμπειρίες που αποκτούμε σε όλη τη ζωή μπορούν να αλλάξουν πολλά από όσα μάθαμε στα πρώτα μας χρόνια.

Η «αόρατη κλωστή» με τη μητέρα μας – Πώς επηρεάζει τις σχέσεις και τον εαυτό μας

Δεν υπάρχει η «τέλεια μητέρα»

Η ιδέα της τέλειας μητέρας μπορεί να γίνει ένα δυσβάσταχτο βάρος. Η μητέρα δεν είναι υπεράνθρωπος, ούτε μπορεί να είναι διαρκώς διαθέσιμη, ψύχραιμη και σωστή σε κάθε απόφαση. Μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση είναι αυτή της «αρκετά καλής» μητέρας: ενός ανθρώπου που αγαπά, φροντίζει, βάζει όρια, κάνει λάθη, κουράζεται, θυμώνει, αλλά μπορεί να αναγνωρίζει τα λάθη της και να επανέρχεται στη σχέση με το παιδί της. Άλλωστε, η σχέση δεν είναι μια στατική συνταγή. Εξελίσσεται μαζί με τους ανθρώπους που την αποτελούν.

Πώς η σχέση με τη μαμά μας επηρεάζει την ενήλικη ζωή μας

Το παιδί μαθαίνει μέσα από την πρώτη του σχέση τι σημαίνει οικειότητα και ασφάλεια. Αν μεγαλώνει με αποδοχή και σταθερότητα, είναι πιθανότερο να αναπτύξει την αίσθηση ότι αξίζει να αγαπηθεί και ότι μπορεί να εμπιστευτεί τους άλλους. Αντίθετα, όταν κυριαρχούν η απόρριψη, ο φόβος, η υπερβολική κριτική ή η συναισθηματική αστάθεια, μπορεί να δημιουργηθούν ανασφάλειες που αργότερα εμφανίζονται στις φιλίες και στις ερωτικές σχέσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας άνθρωπος με δύσκολη σχέση με τη μητέρα του είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα ίδια μοτίβα. Η επίγνωση, η προσωπική ανάπτυξη και, όταν χρειάζεται, η ψυχοθεραπεία μπορούν να βοηθήσουν έναν ενήλικα να καταλάβει τι κουβαλά και να επιλέξει διαφορετικά.

Και οι άνδρες κουβαλούν τη σχέση με τη μητέρα τους

Συχνά η συζήτηση για τη μητρική σχέση επικεντρώνεται στις γυναίκες, όμως η επιρροή της αφορά εξίσου τους άνδρες. Ένα αγόρι που μεγαλώνει με μια μητέρα υπερπροστατευτική μπορεί να δυσκολευτεί αργότερα να αισθανθεί αυτόνομο ή να πάρει αποφάσεις χωρίς να αναζητά διαρκώς επιβεβαίωση. Αντίστοιχα, ένας άνδρας που έχει βιώσει απόσταση, αυστηρή κριτική ή συναισθηματική απόρριψη μπορεί να αναζητά στις ενήλικες σχέσεις του την αποδοχή που ένιωθε ότι του έλειπε.

VIRAL

Δημήτρης Κόκοτας: Συγκλονίζει η Σάντρα Βουτσά – «Δεν άντεξε ο οργανισμός του το σηπτικό σοκ»

Ανθή Βούλγαρη: Νέα τροπή στην υπόθεση – Σκοπεύει να κάνει ανάκληση του συμβάντος, επικοινώνησε με τον σύζυγό της

Τραγωδία στο Κορωπί: Νεκρός 27χρονος σε τροχαίο – Συνελήφθη 34χρονη οδηγός

Από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή: Πώς μας ακολουθεί η σχέση με τη μητέρα μας

Σε άλλες περιπτώσεις, η μητέρα μπορεί να γίνει τόσο κεντρική συναισθηματική φιγούρα ώστε να δυσκολεύει, άθελά της, τη διαδικασία αυτονόμησης του γιου της. Ο άνδρας μπορεί να αισθάνεται ενοχές όταν θέλει να βάλει όρια, να δυσκολεύεται να διαφοροποιηθεί από τις επιθυμίες της ή να αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να την προστατεύει και να την ικανοποιεί. Από την άλλη πλευρά, μια σχέση με αγάπη, αποδοχή και υγιή όρια μπορεί να αποτελέσει σημαντική βάση για έναν άνδρα ώστε να δημιουργήσει ώριμες σχέσεις, να εκφράζει τα συναισθήματά του και να αισθάνεται ασφαλής χωρίς να φοβάται ότι η ανεξαρτησία του σημαίνει εγκατάλειψη.

Η σχέση με τη μητέρα μας και τα σημάδια που κουβαλάμε ως ενήλικες

Είναι εύκολο, κοιτάζοντας πίσω, να αναζητούμε έναν άνθρωπο στον οποίο θα φορτώσουμε όλα όσα δεν πήγαν καλά. Η μητέρα μπορεί πράγματι να έχει κάνει λάθη. Μπορεί να υπήρξαν στιγμές παραμέλησης, υπερβολικής αυστηρότητας, ελέγχου ή συναισθηματικής απουσίας. Όμως η ενήλικη ζωή απαιτεί κάποια στιγμή να μετακινηθούμε από το «τι μου έκανε η μητέρα μου» στο «τι κάνω εγώ σήμερα με αυτό που έζησα». Η σχέση μαζί της μπορεί να συνεχίσει να μας επηρεάζει, αλλά δεν χρειάζεται να καθορίζει κάθε επιλογή μας.

Από την «αόρατη κλωστή» στην ενηλικίωση

Η σχέση με τη μητέρα μπορεί να είναι μια κλωστή που μας συνδέει μαζί της για πάντα. Μπορεί να είναι ένα εφόδιο, όταν μας έχει δώσει ασφάλεια, αγάπη και εμπιστοσύνη. Μπορεί όμως να μοιάζει και με θηλιά όταν κουβαλά ενοχές, φόβο, απόρριψη ή μια διαρκή ανάγκη για επιβεβαίωση. Το ζητούμενο δεν είναι απαραίτητα να κόψουμε αυτή την κλωστή. Είναι να μάθουμε να τη βλέπουμε.

Γιατί, τελικά, η ενηλικίωση δεν σημαίνει ότι παύουμε να είμαστε παιδιά της μητέρας μας. Σημαίνει ότι μπορούμε να αναγνωρίσουμε όσα μας έδωσε, όσα μας στέρησε, όσα μας πλήγωσαν και όσα μας έμαθαν και να αποφασίσουμε εμείς τι θα κρατήσουμε. Και αυτό αφορά και την κόρη και τον γιο. Γιατί, όσο διαφορετικές κι αν είναι οι εμπειρίες, όλοι κάποτε ξεκινήσαμε από την ίδια ανάγκη: να κοιτάξουμε το πρόσωπο που μας φρόντιζε και να καταλάβουμε, μέσα από το βλέμμα του, αν είμαστε ασφαλείς, αν αξίζουμε και αν μπορούμε να αγαπηθούμε.