«Το έλεγε η ψυχή του…»: Συγκλονιστικές αποκαλύψεις συναδέλφου για τον Έλληνα συντονιστή που χάθηκε στη φονική σύγκρουση ελικοπτέρων στην Ψάθα!
Η τραγική και πολύνεκρη κατάληξη της επιχείρησης κατάσβεσης στην περιοχή της Ψάθας συνεχίζει να συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία, αφήνοντας πίσω της ανοιχτές πληγές, θλίψη και αμέτρητα ερωτηματικά. Η σύγκρουση των ελικοπτέρων κατά τη διάρκεια μιας τιτάνιας μάχης με τις φλόγες έγραψε μια από τις πιο μαύρες σελίδες των τελευταίων ετών, βυθίζοντας στο πένθος τις οικογένειες των θυμάτων. Μεταξύ των θυμάτων βρέθηκε και ο Έλληνας συντονιστής–σύνδεσμος, ο οποίος έχασε τη ζωή του μαζί με τον Δανό πιλότο, εκτελώντας το καθήκον του με αυταπάρνηση.
Οι δυο τους είχαν αναπτύξει στενούς δεσμούς μέσα από το απαιτητικό και επικίνδυνο περιβάλλον της δουλειάς τους. Ως σύνδεσμοι, διερμηνείς και συντονιστές για τα ελικόπτερα που μισθώνονται από το ελληνικό δημόσιο για τις ανάγκες της αντιπυρικής περιόδου, βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του πυρός, αντιμετωπίζοντας καθημερινά τον κίνδυνο με μοναδικό στόχο την προστασία των πολιτών και του φυσικού πλούτου της χώρας.
«Ήταν πολύ συγκροτημένο παιδί, αγαπούσε να πετάει και να προστατεύει»
Μιλώντας με λόγια καρδιάς, ένας στενός συνάδελφος του αδικοχαμένου Έλληνα συντονιστή σκιαγραφεί το προφίλ ενός ανθρώπου που ξεχώριζε για το ήθος, την εργατικότητα και το πάθος του για την αεροπορία.
«Το έλεγε η ψυχή του, αγαπούσε να πετάει και να προστατεύει τους γύρω του», αναφέρει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας έναν αφοσιωμένο οικογενειάρχη που πάλευε καθημερινά για να προσφέρει τα μέγιστα στην οικογένειά του.
VIRAL
«Ήταν πολύ συγκροτημένο παιδί, δούλευε, πάλευε για την οικογένειά του, και είχε λάβει εκπαίδευση πιλότου αεροσκαφών, που ήταν το μεγάλο του όνειρο. Του άρεσε η δουλειά του συνδέσμου, ήταν αρκετά έμπειρος και όποτε χτυπούσε το τηλέφωνο –καθώς είχαμε μερικά μόλις λεπτά για να προετοιμαστούμε–, ήταν πάντα πρόθυμος να ανταποκριθεί», προσθέτει με εμφανή συγκίνηση ο συνάδελφός του.
Ποιος είναι ο κρίσιμος ρόλος του συνδέσμου στις πτήσεις πυρόσβεσης;
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της ευθύνης που κουβαλούσαν αυτοί οι άνθρωποι στους ώμους τους, αξίζει να εξεταστεί η φύση του ρόλου τους. Ο σύνδεσμος λειτουργεί ουσιαστικά ως η απαραίτητη «γλωσσική γέφυρα» ανάμεσα στις ελληνικές επίγειες δυνάμεις πυρόσβεσης και στον αλλοδαπό κυβερνήτη του εκάστοτε μισθωμένου ελικοπτέρου.
«Είμαστε σε διαρκή επικοινωνία με την Πυροσβεστική και το Συντονιστικό Κέντρο και δίνουμε κρίσιμες οδηγίες στον πιλότο, ο οποίος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ξένος. Του υποδεικνύουμε από πού να κάνει υδροληψία και σε ποιο ακριβές σημείο της φωτιάς να ρίξει το νερό. Μεταφράζουμε άμεσα τις οδηγίες που παίρνουμε είτε από τον συντονιστή εδάφους είτε από τα ελικόπτερα της Πυροσβεστικής που πετούν πάνω από τη φωτιά», εξηγεί ο ίδιος.
Το υψηλό ρίσκο, το στρες και οι πτήσεις ακριβείας μέσα στις φλόγες
Τα πληρώματα γνωρίζουν από την πρώτη στιγμή το εξαιρετικά υψηλό ρίσκο που εγκυμονεί αυτή η αποστολή. Ωστόσο, στη θέα περιουσιών και σπιτιών να τυλίγονται στις φλόγες, η σκέψη παραμερίζεται και οι ιπτάμενοι ρίχνονται στη μάχη με αυταπάρνηση.
«Όλο αυτό το περιβάλλον είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Δουλεύουμε υπό τρομερή πίεση, υπάρχει τεράστιο στρες, πετάμε πολύ χαμηλά, βλέπουμε σπίτια να καίγονται και μέσα σε όλο αυτό το χάος προσπαθούμε να σώσουμε ό,τι μπορούμε. Το άγχος είναι στον… Θεό. Πρέπει να έχουμε συνεχώς τα αυτιά μας και το μυαλό μας εκεί και, παράλληλα, να κάνουμε ρίψη ακριβείας, γιατί αν αστοχήσουμε, αυτό μπορεί να κοστίσει το σπίτι κάποιου ανθρώπου», τονίζει χαρακτηριστικά.
Η προσμονή των κατοίκων και η δύναμη της ελπίδας
Μετά από μια δύσκολη, αϋπνη και αγωνιώδη νύχτα, η προσμονή των κατοίκων για τα εναέρια μέσα που σηκώνονται με το πρώτο φως της ημέρας είναι αυτή που οπλίζει τα πληρώματα με ψυχικό σθένος.
«Μπαίνουμε στο ελικόπτερο με την ψυχολογία ότι κάποιοι άνθρωποι περιμένουν κάτι από εμάς. Τα εναέρια μέσα γλιτώνουν σπίτια και ολόκληρες περιουσίες από τις πυρκαγιές, σε σημεία όπου οι επίγειες δυνάμεις αδυνατούν να φτάσουν. Όταν λοιπόν ξέρεις ότι σε βλέπουν σαν σωτήρα και περιμένουν να ξημερώσει για να σηκωθούν τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα, μόνο και μόνο από αυτό, δεν μπορείς παρά να πας και να προσφέρεις. Από τη μια υπάρχει ο φόβος, ειδικά όταν κατεβαίνουμε τόσο χαμηλά που βλέπουμε τη φωτιά και νιώθουμε τη ζέστη της, από την άλλη όμως νιώθουμε δέος, υπερηφάνεια και θέλουμε να το πάμε ένα βήμα παρακάτω για να σώσουμε ό,τι σώζεται», σημειώνει με έμφαση.
Διαβάστε επίσης
Το «ελεγχόμενο χάος» των εναέριων μέσων
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στις πιο δύσκολες στιγμές μιας μεγάλης πυρκαγιάς, όταν παρατηρείται μαζική συγκέντρωση πολλών και διαφορετικών εναέριων μέσων στον ίδιο εναέριο χώρο.
«Όταν πετάμε τόσο κοντά με άλλα ελικόπτερα Bell, 2-3 Canadair της Πυροσβεστικής, άλλα 2-3 Chinook του στρατού, και άλλα μικρότερα αεροπλάνα που κάνουν ρίψεις, φτάνουμε να έχουμε 8-9 εναέρια μέσα σε μια μοναδική εστία. Εκεί χρειάζεται πάρα πολύ μεγάλος συντονισμός και αυστηρή σειρά, οπότε μιλάμε για ένα ελεγχόμενο χάος. Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει περισσότερο από ποτέ να είσαι 100% συγκεντρωμένος και, μες σε αυτό το περιβάλλον, να πετυχαίνεις ρίψεις απόλυτης ακρίβειας», καταλήγει, αφήνοντας παρακαταθήκη τη μνήμη των συναδέλφων του που θυσιάστηκαν στο καθήκον.
0 ΣΧΟΛΙΑ