Κοπέλα καταγγέλει πως κάλεσε την Άμεση Δράση και περίμενε… 2,5 λεπτά!

Σε μια ευνομούμενη κοινωνία, η ελεύθερη πρόσβαση στους κοινόχρηστους χώρους και η άμεση ανταπόκριση των αρχών σε θέματα ασφάλειας θεωρούνται θεμελιώδη δικαιώματα. Ωστόσο, η καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί συμπολίτες μας αποδεικνύει συχνά το αντίθετο, αναδεικνύοντας τις συστημικές δυσλειτουργίες της Άμεσης Δράσης (100) αλλά και τη βαθιά ριζωμένη έλλειψη οδικής παιδείας.
Παρακολουθείστε το παρακάτω βίντεο στο Tok Tik τηςifigeneia souli, για να ακούσετε αναλυτικά τα όσα κατήγγειλε η κοπέλα:
2,5 λεπτά αναμονή για το αυτονόητο: Όταν η ασφάλεια των πολιτών γίνεται ατομική ευθύνη
Ένα πρόσφατο περιστατικό αποτυπώνει ανάγλυφα το μέγεθος του προβλήματος. Μια μητέρα, μεταφέροντας τα δύο της παιδιά με ένα διπλό καρότσι ,ένα σύνολο που μαζί με το βάρος των παιδιών άγγιζε τα 30 κιλά, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια εξωφρενική εικόνα: τέσσερα αυτοκίνητα και ένα φορτηγό είχαν καταλάβει πλήρως το πεζοδρόμιο, αποκλείοντας εντελώς τη διέλευση των πεζών. Για να μπορέσει να συνεχίσει την πορεία της, η μητέρα αναγκάστηκε να κατέβει στο οδόστρωμα, εκθέτοντας τον εαυτό της και τα παιδιά της σε άμεσο κίνδυνο παράσυρσης από τα διερχόμενα οχήματα.
Η «γραμμή έκτακτης ανάγκης» που αργεί
Αναζητώντας την προστασία του νόμου, η πολίτης κάλεσε τον αριθμό έκτακτης ανάγκης «100». Η πρώτη απογοήτευση ήρθε από την καθυστέρηση: χρειάστηκαν δυόμισι λεπτά αναμονής στην τηλεφωνική γραμμή μόνο και μόνο για να απαντηθεί η κλήση. Σε συνθήκες καλοκαιριού, όπου η υποστελέχωση προβάλλεται συχνά ως δικαιολογία, τέτοιες καθυστερήσεις σε γραμμές αιχμής είναι τουλάχιστον προβληματικές. Το χειρότερο όμως ακολούθησε στη συνέχεια. Παρά τις επανειλημμένες κλήσεις και την παρέλευση δύο ολόκληρων ωρών, κανένα περιπολικό δεν εμφανίστηκε ποτέ στο σημείο, ενώ δεν βεβαιώθηκε καμία απολύτως παράβαση στα ακινητοποιημένα οχήματα.
Όταν η αλληλεγγύη υ6ποκαθιστά το κράτος
Η τελική λύση στο αδιέξοδο δεν δόθηκε από τις αρχές, αλλά από την ευαισθητοποίηση ενός τυχαίου διερχόμενου πολίτη, ο οποίος σταμάτησε την κυκλοφορία των οχημάτων στο δρόμο ώστε να μπορέσει η μητέρα να περάσει ασφαλώς. Το περιστατικό αυτό δεν είναι απλώς μια μεμονωμένη ταλαιπωρία. Αποτελεί σύμπτωμα μιας ευρύτερης παθογένειας που υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής στις πόλεις μας. Όταν τα πεζοδρόμια μετατρέπονται σε πάρκινγκ και η αστυνομία παραμένει απούσα, η προσβασιμότητα για μητέρες με καρότσια, άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ), τυφλούς και ηλικιωμένους καταντά ένας καθημερινός άθλος επιβίωσης. Όσο η πολιτεία αδυνατεί να εγγυηθεί τα αυτονόητα, η ασφάλεια των ευάλωτων ομάδων θα επαφίεται αποκλειστικά στην καλή θέληση των περαστικών.
Διαβάστε επίσης
Η έλλειψη παιδείας στους δρόμους αποτελεί καθημερινό πρόβλημα στις ελληνικές πόλεις, με πολλούς οδηγούς να παρκάρουν παράνομα σε πεζοδρόμια, ράμπες και εισόδους για ΑμεΑ, δυσκολεύοντας την πρόσβαση σε ανθρώπους με αναπηρία αλλά και γονείς με καρότσια. Την ίδια στιγμή, η περιορισμένη αστυνόμευση και οι ελλιπείς έλεγχοι ενισχύουν την αίσθηση ατιμωρησίας.






0 ΣΧΟΛΙΑ