Αύγουστος Κορτώ: Οι εξομολογήσεις για τη σεξουαλικότητα, την οικογένεια και τον εγκλεισμό – «Αφού π@@στ@ρ@ είμαι!»

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Ο Αύγουστος Κορτώ βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Rainbow Mermaids, όπου έδωσε μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική συνέντευξη, μιλώντας ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά του, τα σχόλια που έχει δεχτεί κατά καιρούς, τη σχέση του με τους γονείς του, αλλά και τις δύσκολες εμπειρίες που έχει βιώσει, όπως ο εγκλεισμός του σε ψυχιατρική κλινική.

Ο ίδιος αναφέρθηκε στο κοινωνικό πλαίσιο άλλων δεκαετιών, σημειώνοντας ότι άτομα με τη δική του ταυτότητα θα αντιμετώπιζαν πολύ πιο δύσκολες συνθήκες στο παρελθόν. Μίλησε επίσης για την πορεία του μέσα στα χρόνια και για το πώς οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις και τα προσβλητικά σχόλια τον έχουν κάνει να σκληραγωγηθεί ψυχικά. Όπως εξήγησε, έχει δεχτεί ιδιαίτερα σκληρή ρητορική και πλέον αντιμετωπίζει τέτοιες συμπεριφορές με μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, χωρίς να επηρεάζεται όπως παλαιότερα, ξεκαθαρίζοντας με σαφή τρόπο την ταυτότητά του και την αυτοαποδοχή που έχει κατακτήσει. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Καλό είναι κάποια πράγματα να τα λέμε χύμα. Μεταξύ μας, εμείς οι τρεις όπως είμαστε ακριβώς τώρα και κάνουμε αυτή τη κουβέντα, τη δεκαετία του 80 και του 90 δεν θα περνούσαμε πολύ καλά, κακά τα ψέματα. Έχουμε ακούσει πολλά γλυκόλογα μεγαλώνοντας. Αν έχεις κερδίσει αρκετούς αγώνες κάτι μέσα σου ατσαλώνεται και λες “δεν γαμι@σαι;”. Έχω ακούσει πάρα πολλά, τρισχειρότερα. Θα με πεις π@@στ@ρ@ κι εγώ θα δακρύσω; Αφού π@@στ@ρ@ είμαι! Δηλαδή τι; Δεν πρόλαβα να γίνω queer, είμαι 47 δεν πρόλαβα, εγώ πρόλαβα το “αδερφάρα”».

 

Αναφερόμενος στη στάση των γονιών του απέναντι στη σεξουαλικότητά του, περιέγραψε ότι πρόκειται για ανθρώπους μιας άλλης εποχής, οι οποίοι αρχικά δυσκολεύτηκαν να αποδεχτούν την πραγματικότητα. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου και βλέποντας την προσωπική του ζωή να χαρακτηρίζεται από σταθερότητα και ευτυχία, άρχισαν σταδιακά να αναθεωρούν τις αντιλήψεις τους. Όπως τόνισε, η εμπειρία και η καθημερινή πραγματικότητα λειτούργησαν ως «εκπαίδευση», βοηθώντας τους να κατανοήσουν καλύτερα και να αποδεχτούν τον τρόπο ζωής του.

Στη συνέχεια μίλησε για την προσωπική του εμπειρία με την απώλεια της μητέρας του, περιγράφοντας τη βαθιά ψυχολογική επιβάρυνση που βιώνουν άνθρωποι με σοβαρή κατάθλιψη, οι οποίοι συχνά αισθάνονται ότι αποτελούν βάρος για τους οικείους τους. Αναφέρθηκε επίσης στις δύσκολες στιγμές της δικής του οικογένειας, περιγράφοντας τη σταδιακή επιδείνωση της κατάστασης και τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες αντιμετώπισής της, υπογραμμίζοντας πόσο σύνθετες και επώδυνες μπορεί να είναι τέτοιες εμπειρίες για όλους τους εμπλεκόμενους.

Τέλος, μιλώντας για τη δική του ψυχική υγεία, εξήγησε τη διαδρομή μέχρι τη διάγνωση διπολικής διαταραχής τύπου Ι, περιγράφοντας ότι χρειάστηκε να προηγηθούν διαδοχικά επεισόδια μανίας και κατάθλιψης μέχρι να υπάρξει η σωστή ιατρική εκτίμηση. Αναφέρθηκε στη φάση της νοσηλείας του σε ψυχιατρική δομή, σημειώνοντας ότι επρόκειτο για μια περίοδο αυστηρής παρακολούθησης και προστασίας, την οποία ο ίδιος, παρότι δύσκολη, βίωσε ως ένα πλαίσιο ασφάλειας. Παρά το ψυχολογικό βάρος της περιόδου εκείνης, τόνισε ότι ένιωθε πως βρισκόταν σε ένα περιβάλλον όπου δεν κινδύνευε και μπορούσε να σταθεροποιηθεί.

Πιο συγκεκριμένα ανέφερε: «Για να πληρείς τα διαγνωστικά κριτήρια πρέπει να έχουν προηγηθεί κάποια μανιακά επεισόδια, καταθλίψεις. Μετά την πρώτη μανία που αρχικά είχε γίνει αντιληπτή ως παραλήρημα το 2008, επειδή ακολούθησε κατάθλιψη και ήταν η τρίτη κατάθλιψη στη ζωή μου θεώρησε ο γιατρός ότι μιλούσαμε μάλλον για κάποιο χρόνια μείζοντα καταθλιπτική διαταραχή με ψυχωτικά στοιχεία. Πήρα αγωγή απλά δεν έπαιρνα αυτή που ακριβώς χρειαζόμουν. Μετά τη μανία του 2017 και την κατάθλιψη του 2018 και την απόπειρα την οποία την έκανα για να νοσηλευτώ, στα 39 μου έγινε η διάγνωση διπολικής διαταραχής τύπου 1. Ζήτησα τον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο.

Όταν μιλάμε αυτοκτονικό ιδεασμό είναι το πιο επικίνδυνο ψυχιατρικό φαινόμενο. Είναι ο άνθρωπος που έχει αρχίσει να γλυκοκοιτάει το μπαλκόνι, να σκέφτεται μαχαίρα, εκείνη την φάση είναι σημαντικό να είναι κάποιος μαζί του να τον φυλάει, αλλά δεν είναι γιατρός, δεν είναι επιστήμονας. Εκεί δεν κρατούσαμε καν τα σαμπουάν μας, τα δίναμε εκεί και μας τα έδιναν για να κάνουμε μπάνιο. Καταλαβαίνω ότι για κάποιους φαίνεται πολύ καταπιεστικό και ξέρω ότι ο περισσότερος κόσμος προτιμά να πάει φυλακή παρά ψυχιατρείο. Εγώ εκείνες τις ημέρες παρά τον πόνο και την μαυρίλα, τον χωρισμό με τον Τάσο, ένιωθα ασφαλής. Έλεγα ότι εδώ πέρα όσο είμαι εδώ δεν πρόκειται να μου συμβεί τίποτα κακό»