Η εξομολόγηση μιας γυναίκας που είχε σχέσεις με παντρεμένους: Γιατί θα συγχωρούσε τον άντρα της;

«Δεν θα κατηγορούσα τον άντρα μου αν με απατούσε»: Ήταν η φράση ως εξομολόγηση μιας μητέρας για τη ζωή μετά τα παιδιά, «Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί σε εμάς!». Αυτές ήταν οι κλασικές, αφελείς τελευταίες λέξεις μιας γυναίκας που ετοιμαζόταν να αποκτήσει το πρώτο της παιδί, την ώρα που σχεδόν όλοι την προειδοποιούσαν ότι η υγιής σεξουαλική της ζωή σύντομα θα άλλαζε δραματικά.
Η εξομολόγηση
«Δεν είχα καταλάβει τότε πόσο δίκιο είχαν. Δεν είμαι περήφανη που το παραδέχομαι, όμως στις αρχές των 20 μου είχα σχέσεις με αρκετούς μεγαλύτερους, παντρεμένους άντρες. Όλοι τους είχαν μικρά παιδιά και συζύγους που ήταν εξαντλημένες και χωρίς διάθεση για σεξ. Αν ο άντρας μου με απατούσε σήμερα έχουμε έναν γιο τριών ετών και μια κόρη τριών μηνών πιθανότατα θα ήταν για τον ίδιο λόγο. Και, ειλικρινά, δύσκολα θα μπορούσα να τον κατηγορήσω».
Από το πάθος στην εξάντληση
«Στην αρχή της σχέσης μας κάναμε έρωτα καθημερινά. Έξι χρόνια μετά, η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από αλλαγές πάνας, παιδικές κρίσεις και ατελείωτη σωματική και ψυχική κούραση. Περνούν εβδομάδες χωρίς καν να μου περνά από το μυαλό το σεξ. Δυστυχώς, το ίδιο δεν ισχύει και για τον σύζυγό μου, τον Julius. «Απλώς κάν’ το, ακόμα κι αν δεν έχεις διάθεση! Θα τον χάσεις αν συνεχίσεις έτσι!»
«Αυτή είναι σχεδόν πάντα η συμβουλή που ακούω όταν ανοίγομαι σε κάποιον. Ακόμα και η μητέρα μου, με εμφανή αγωνία, με παροτρύνει να αφιερώνω περισσότερο «ποιοτικό χρόνο ενηλίκων» στον άντρα μου. Και ίσως να έχουν δίκιο. Νιώθω ότι κάτι μέσα μου έχει σπάσει. Είμαι 39 ετών και, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν βρίσκομαι πια στην καλύτερη φάση της ζωής μου. Ο Julius είναι έξι χρόνια νεότερός μου, σε εξαιρετική φυσική κατάσταση και εργάζεται ως πιλότος, κάτι που σημαίνει ότι λείπει συχνά από το σπίτι.
Το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω, σκέφτομαι πολλές φορές, είναι να φροντίζω να είναι ευτυχισμένος όταν επιστρέφει σπίτι. Κι όμως, είναι σαν να βρίσκομαι πάνω στον Τιτανικό, να βλέπω το παγόβουνο να πλησιάζει και, ενώ έχω τη δυνατότητα να προειδοποιήσω τον καπετάνιο, να μην μπορώ να βγάλω ούτε λέξη. Νιώθω σαν ένα κομμάτι μέσα μου να έχει χαλάσει ανεπανόρθωτα. Σαν να πατάς τα κουμπιά ενός τηλεχειριστηρίου χωρίς μπαταρίες.
Οι ορμόνες και η απώλεια της επιθυμίας
Μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού μίλησα σε θεραπεύτρια για όλα αυτά. Μου πρότεινε κρασί, κεριά, ακόμα και πορνό. Γέλασα. Σαν να μπορεί κάποιος να «ξεγελάσει» τον εγκέφαλό του ώστε να ενεργοποιηθεί ξανά η libido. Τα ψυχολογικά τρικ δεν λειτουργούν ούτε στους άντρες με στυτική δυσλειτουργία ούτε στις γυναίκες που παλεύουν με τις ορμόνες τους. Ο γυναικολόγος μου το επιβεβαίωσε. Έχω αυξημένα επίπεδα προλακτίνης της ορμόνης που παράγεται κατά τον θηλασμό και μειώνει τα επίπεδα οιστρογόνων και τεστοστερόνης, δύο βασικών παραγόντων για τη σεξουαλική επιθυμία.
Σαν το γυναικείο σώμα να προστατεύει προσωρινά τον εαυτό του από μια νέα εγκυμοσύνη μέχρι να μπορέσει να αντέξει ξανά. Κοιτάζω τον Julius και εξακολουθώ να τον βρίσκω εξαιρετικά ελκυστικό. Είναι όμορφος, γοητευτικός, αστείος και υπέροχος πατέρας. Τον ποθώ όσο και παλιά. Κι όμως, το σώμα μου μοιάζει να μην ανταποκρίνεται πια. Όταν ακόμα και το άγγιγμα σε κουράζει.
Η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι απλώς αδιαφορία για το σεξ. Κάποιες φορές, μόνο η σκέψη του μου προκαλεί θυμό. Όλη μέρα τα παιδιά είναι κυριολεκτικά πάνω μου. Η μικρή θηλάζει κάθε λίγες ώρες και με γρατζουνά με τα μικροσκοπικά της νύχια. Ο μεγάλος τραβά συνεχώς τα ρούχα μου και σκαρφαλώνει πάνω μου. Μέχρι το βράδυ αισθάνομαι ότι δεν αντέχω άλλο να με αγγίζει κανείς. Υπάρχουν στιγμές που το μόνο που θέλω είναι μια τρυφερή, πλατωνική αγκαλιά από τον άντρα μου, όταν κλαίω από την κούραση και την πίεση.
Πριν αποκτήσουμε παιδιά, όμως, αυτές οι αγκαλιές οδηγούσαν πάντα σε κάτι περισσότερο. Για τον Julius αυτό εξακολουθεί να ισχύει. Και αυτό με θυμώνει όχι μαζί του, αλλά με τον εαυτό μου. Γιατί η δική μου επιθυμία έχει εξαφανιστεί και δεν ξέρω πώς να τη βρω ξανά. Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνω, τον αγκαλιάζω όλο και λιγότερο. Και το «παγόβουνο» πλησιάζει όλο και περισσότερο.
«Σκέφτηκα ακόμα και να του πω να βρει κάποια άλλη». Μακάρι να ήμουν καλή ηθοποιός και να μπορούσα έστω να προσποιηθώ για χάρη του. Όμως δεν μπορώ. Η ιδέα να υποκριθώ μαζί του μου φαίνεται αφόρητη, όσο κι αν ίσως θα ήταν η «σωστή» στρατηγική επιλογή. Η ενοχή δεν βοηθά καθόλου. Ψυχολογικά νιώθω εγωίστρια επειδή δεν μπορώ να του δώσω αυτό που χρειάζεται και αξίζει. Σωματικά, το σώμα μου έχει αλλάξει: το στήθος μου πονά, η ουλή από την καισαρική είναι ακόμη έντονη και έχω περισσότερα κιλά από ποτέ.
Διαβάστε επίσης
Δεν είναι εύκολο να νιώσεις επιθυμητή μέσα σε όλο αυτό. Υπήρξαν στιγμές που μπήκα στον πειρασμό να του πω να κάνει μια περιστασιακή σχέση χωρίς δεσμεύσεις, μόνο και μόνο για να εκτονωθεί. Αλλά είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Έχω υπάρξει η «άλλη γυναίκα» σε αυτή την ιστορία και ξέρω πολύ καλά πόσο γρήγορα μπορούν να δημιουργηθούν συναισθήματα.






0 ΣΧΟΛΙΑ