Τραγωδία στο υποβρύχιο Titan: «Μου επέστρεψαν τους δικούς μου σε δύο κουτιά παπουτσιών», λέει η χήρα της οικογένειας Dawood

Athensmagazine Ορίστε μας ως προτεινόμενη πηγή ειδήσεων στο Google

Σχεδόν τρία χρόνια μετά την καταστροφική ενδορρήξη του υποβρυχίου Titan που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη, η σύζυγος και μητέρα των δύο Βρετανών θυμάτων, Christine Dawood, σπάει τη σιωπή της. Σε μια συνέντευξη-ποταμό που προκαλεί ρίγη, περιγράφει την ωμή πραγματικότητα της απώλειας του 48χρονου επιχειρηματία Shahzada Dawood και του 19χρονου γιου τους, Suleman.

Η φρίκη σε «δύο μικρά κουτιά»

Η περιγραφή της στιγμής που παρέλαβε τα λείψανα των αγαπημένων της προσώπων είναι συγκλονιστική. Όπως αποκάλυψε, χρειάστηκαν εννέα μήνες ερευνών από την Αμερικανική Ακτοφυλακή για να ταυτοποιηθεί το DNA από τα ελάχιστα υπολείμματα που ανασύρθηκαν από τον βυθό του Ατλαντικού.

«Δεν πήραμε πίσω σώματα», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Αυτό που μας παρέδωσαν ήταν υπολείμματα σε δύο μικρά κουτιά, σαν κουτιά παπουτσιών. Ήταν ό,τι είχε απομείνει μετά την έκρηξη».

Η ίδια πρόσθεσε πως οι αρχές βρήκαν μια μεγάλη ποσότητα οργανικού υλικού με αναμεμειγμένο DNA που ήταν αδύνατον να διαχωριστεί, όμως η ίδια αρνήθηκε να το παραλάβει: «Ήθελα μόνο ό,τι ήξεραν με βεβαιότητα πως ανήκε στον Suleman και τον Shahzada».

Το «αβύθιστο» Lego

Στην κουζίνα του σπιτιού της στο Surrey, δεσπόζει ακόμα ένα μοντέλο του Τιτανικού με 9.090 κομμάτια Lego, το οποίο έχτισε ο γιος της λίγες μέρες πριν το ταξίδι. «Ο Suleman ήταν γοητευμένος με τον Τιτανικό. Πολλοί σοκάρονται που το βλέπουν, αλλά δεν μπορούσα να το χαλάσω. Ήταν οι ώρες και η αγάπη του παιδιού μου».

Η Christine Dawood αποκάλυψε επίσης το παρασκήνιο της συνάντησης με τον CEO της OceanGate, Stockton Rush, στο Λονδίνο. Ο Rush τους έπεισε ότι το ταξίδι ήταν ασφαλές, αποκρύπτοντας τα εκατοντάδες τεχνικά προβλήματα και το γεγονός ότι το σκάφος δεν είχε ελεγχθεί από καμία ναυτιλιακή αρχή. Η ίδια, σε μια τραγική ειρωνεία, παραχώρησε τη θέση της στον γιο της, θέλοντας να του χαρίσει μια μοναδική εμπειρία με τον πατέρα του.

«Ευτυχώς δεν κατάλαβαν τίποτα»

Παρά τον αβάσταχτο πόνο, η Dawood δηλώνει πως βρίσκει παρηγοριά σε ένα και μόνο πράγμα: την ταχύτητα του θανάτου. «Όταν έμαθα ότι η ενδορρήξη έγινε σε κλάσματα του δευτερολέπτου, η πρώτη μου σκέψη ήταν “Δόξα τω Θεώ”. Δεν υπέφεραν. Τη μια στιγμή ήταν εκεί και την επόμενη όχι. Αυτό κάνει την απώλεια κάπως πιο υποφερτή».

Σήμερα, η Christine σχεδιάζει τη δημιουργία ενός κέντρου διαχείρισης πένθους και τραύματος στη μνήμη τους, ενώ το δωμάτιο του γιου της και το γραφείο του συζύγου της παραμένουν ανέπαφα, ως σιωπηλοί μάρτυρες μιας ζωής που χάθηκε στην άβυσσο.